नारदः उवाच— अहं ब्रह्मलोके ब्रह्मणः समीपे एतत् सदा पठिष्यामि। सुमन्तुः च, हे प्रभो, मर्त्यलोके एतत् प्रचारयिष्यति— कथं सः पूर्वगिरिं गत्वा मांसपिण्डवत् अभवत्। भवतः प्रसादेन, अपापोऽपि अहं महतीं क्लेशां प्राप्नोमि; यथा पूर्वगिरौ देवस्य पूजनं कृत्वा फलं लभ्यते। तथा एव, मथुरायां षडादित्ये गत्वा फलं प्राप्यते। तथा च मथुरायां मध्याह्ने मध्यादित्ये च फलं लभ्यते। मथुरायां च प्रातः सायं च आदित्यस्य पठनेन पुण्यम् आप्यते। कृष्णगंगायां स्नात्वा, आदित्यं श्रद्धया पूजयेत्। श्रीवराहः उवाच— मथुरा मोक्षफलगामिनी, आदित्यपूजायाम् उत्साहं जनयति। नारदेन उक्तविधिना, सांबः जाम्बवत्याः पुत्रः, योगेन चित्तं संयम्य, तस्मिन् काले आदित्यस्य पुरतः स्थितवान्। कथय, मम सन्निधौ, कथं नारदस्य पूजया आदित्यः तुष्टः अभवत्। हे वीर, यथा त्वया स्तुतः, तथा अहं सदा तव तुष्टः अस्मि। तदा आदित्यः स्पष्टाङ्गः, सांबस्य पुरतः द्वितीयः आदित्यवत् प्रकटितः। आदित्यः सांबेन सह, तं उपदिशत्, तस्मिन्न् एव मध्याह्ने। मध्याह्ने स्नात्वा आदित्यं दृष्ट्वा सर्वपापैः विमुच्यते। सायं कृष्णगंगायाः दक्षिणतीरे स्थित्वा, सर्वपापविनिर्मुक्तचित्तः, परमं ब्रह्म प्राप्नोति। एवं सांबः, मध्याह्ने तुष्टः, दिवि स्थित्वा, द्विविधयोगाभ्यासेन कुष्ठरोगात् विमुक्तः अभवत्। सांबः, आदित्येन सार्धं, रथस्थेन, दिवानिशं तिष्ठति इति कीर्त्यते, स च नित्यनूतनः इति प्रसिद्धम्। पूर्वगिरौ, यमुनायाः दक्षिणतीरे शरणं गत्वा, पश्चात् मूलस्थाने, पश्चिमगिरौ आदित्यास्तमनं भवति। एवं सांबः एकं (प्रतिमां) मथुरायाम् स्थापयामास, हे पृथिवि। तथा मथुरायां सांबपुरं नाम नगरी कुलेश्वरः इति प्रसिद्धम्। माघमासस्य सप्तम्यां दिवसे, जनाः दिव्यां सांबपुरनगरीं प्राप्नुवन्ति। ते तं शान्तस्थानं गच्छन्ति, यः सौरमण्डलाद् अपि परं। ‘पापकषयाख्यायिका’ इयं कथनं महापापानपि नाशयति। एवं श्रीवराहपुराणे सप्तसप्ततितमं (१७७) अध्यायः ‘सांबेन त्रिसूर्यप्रतिष्ठा’ इति समाप्तः। श्रीवराहः पुनः उवाच— द्विजानां कल्याणार्थं तीक्ष्णं भोजनं दातव्यम्। मार्गशीर्षशुक्लद्वादश्यां उपोष्य, नियम्य, शुद्धः सन्, स्वभोजनैः उत्तमैः द्विजान् तर्पयित्वा, राघवस्य निष्पापस्य महत् हर्षः जायते। श्रीशत्रुघ्नस्य महोत्सवः अपि कर्तव्यः। एकादश्यां उपोष्य, विश्रान्तिस्थले स्नात्वा, तत्र ब्राह्मणान् यथेष्टं तर्पयित्वा, सर्वपापविनिर्मुक्तः, पितृभिः सह तुष्यति। एवं श्रीवराहपुराणे अष्टसप्ततितमं (१७८) अध्यायः ‘मथुरामाहात्म्ये रामतीर्थयात्रा च शत्रुघ्नेन लवणवधः’ इति समाप्तः। पृथिव्युवाच— नरः दोषरहितः दोषयुक्तश्च जायते। केवलं कर्मणा एव दोषवान् भवति। श्रीवराहः उवाच— दन्तकाष्ठेन भोजनं, राजभोजनं च...