समागतं साम्बं दृष्ट्वा, ताः सर्वाः स्त्रियः स्पर्शं विना कामेन पीडिताः। तस्मात् साम्बः, दुष्टचेताः, भवत्याः स्त्रीणां नाशकः जातः। एतदहं पुनःपुनः लोकात् ब्रह्मर्षिभ्यश्च शुश्राव। त्वं चात्र योग्यः, मया हितमिदं श्रुत्वा, यथास्वभावं ज्ञात्वा। ततः श्रीकृष्णः साम्बं शप्तवान्—"विकृतः भव" इति। तस्य शरीरे सदा रक्तं स्रवति स्म, दूषितगन्धयुक्तम्। तदा केवलं नारदेनैव साम्बशापस्य नाशः कृतः। ततः नारदः साम्बं संबोधितवान्—"साम्ब, महाबाहो, जाम्बवत्याः पुत्र, शृणु। वेदोपनिषदादिशास्त्रविहितैः विधिभिः सम्यगुपहारः कार्यः।" साम्बः पप्रच्छ—"भगवन्, कथं स देवः मयि तुष्टः स्यात्?" नारदः प्राह—"अहं सदा ब्रह्मलोके ब्रह्माणं पुरतः एतत् पठिष्यामि। सुमन्तुश्च मर्त्येषु प्रचारयिष्यति—यथा पूर्वदिशं गत्वा सः एकमांसपिण्डवत् अभवत्। भगवतः कृपया, अहं निष्पापः अपि महद् दुःखं प्राप्नोमि; यथा पूर्वदिशं गत्वा देवस्य पूजनात् फलमाप्यते। तथैव मथुरायां षडादित्येषु गत्वा फलमाप्नोति। मथुरायां च मध्याह्ने मध्यसूर्ये च। मथुरायां च प्रातः सायं च सूर्यस्य जपात् पुण्यमाप्यते। कृष्णगङ्गायां स्नात्वा, ततः सूर्यं यत्नेन पूजयेत्।" श्रीवराहः उवाच—"मथुरा, मोक्षफलप्रदा, सूर्यपूजायाः उत्साहं जनयति।" नारदेन निर्दिष्टविधिं अनुसृत्य, जाम्बवत्याः पुत्रः साम्बः, योगेन चित्तं संयम्य, तदा सूर्यस्य पुरतः स्थितवान्। "मम सन्निधौ कथय, कथं नारदपूजया सूर्यः तुष्टः अभवत्?" इति पृष्टे, "वीर, यथा त्वया स्तुतः, तथा अहं सदा त्वयि तुष्टः अस्मि," इति सूर्यः प्राह। ततः सूर्यः सुस्पष्टाङ्गः, द्वितीयसूर्यवत्, साम्बस्य पुरतः प्रकटितः। सूर्यः साम्बेन सह स्थित्वा, तं उपदिशत्, तदा मध्याह्नः आसीत्। यः मध्याह्ने स्नात्वा सूर्यं पश्यति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। सायं कृष्णगङ्गायाः दक्षिणतीरे स्थित्वा, सर्वपापविनिर्मुक्तचित्तः, परमं ब्रह्म प्राप्नोति। एवं साम्बः, मध्याह्ने तुष्टः, दिवः। द्विविधयोगाभ्यासेन साम्बस्य कुष्ठरोगः निवारितः। साम्बः, दिवानिशं रथस्थेन सूर्येण सह, स्थितः। एषा कथा प्रचार्यते, नित्यनवत्वेन प्रसिद्धा। पूर्वपर्वते शरणं गत्वा, यमुनायाः दक्षिणतीरे च, अनन्तरं मूलस्थले सूर्यः पश्चिमपर्वते अस्तं गच्छति। एवं साम्बः एकं मथुरायां प्रतिष्ठापितवान्, हे पृथिवि। तथैव, मथुरायां साम्बपुरं नाम नगरी कुलनाथा अभवत्। माग्हमासस्य सप्तमे दिने जनाः दिव्यां साम्बपुर्यां यान्ति। ते तां शान्तिं प्राप्तवन्तः, या सूर्यमण्डलात् अपि परा। 'पापकषाय' इति कथा महापापानपि नाशयति। एवं श्रीवराहपुराणे 'साम्बकृतत्रिसूर्यप्रतिष्ठा' नाम सप्तसप्तत्यधिकशतसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः पुनरुवाच—"द्विजानां कल्याणार्थं तिक्तान्नं दातव्यम्। मार्गशीर्षशुक्लद्वादश्यां, उपोष्य, संयतः शुचिः..." इति।