भगवान् श्रीकृष्णः प्रियजनान् उवाच—“उत्तिष्ठत, सर्वे प्रियाः, स्वस्वगृहाणि प्रतिगच्छत।” तत्र साम्बः कम्पमानः प्रणम्य स्थितवान्। श्रीकृष्णः तु नारदाय समग्रं विषयं विस्तारतः कथयितुम् आरब्धवान्। तत्र न किञ्चित् क्षणमस्ति, न च एकान्तः, न च कर्मणां गोपनम् अस्ति। केचन एकवाससम् आसन्, केचन शुभाङ्गनाः, केचन कृष्णाः, सर्वे तु उत्तमवर्णाः आसन्। हे मुने, ते सुन्दरं पुरुषं दृष्ट्वा समाकृष्टाः भवन्ति। सः पुरुषः अतीव गर्वितः, तेजस्वी, धर्मात्मा, महागुणसम्पन्नश्च। नारदः अपि, हरिवाक्यं समादृत्य, तस्य अर्थं मनसि निनाय। यथा एकचक्रेण रथः न गच्छति, तथा दृष्टिमात्रेण विवेकिनः ताः स्त्रियः स्वार्थसिद्धिं प्राप्नुवन्ति। साम्बं दृष्ट्वा, ताः सर्वाः स्त्रियः संस्पर्शं विना कामेन पीडिताः अभवन्। अतः साम्बः, दुष्टचित्तः, भवत्याः स्त्रीणां नाशकः जातः। एषा कथा मया पुनःपुनः लोकेषु च ब्राह्मर्षिभिः च श्रुता। त्वं चात्र योग्यः, मया यद् हितं तव, तत् श्रुतं, हे ज्ञातस्वभाव! ततः श्रीकृष्णः साम्बं शप्तवान्—“त्वं विकृतः भविष्यसि।” तस्य शरीरे रक्तं सदा स्रविष्यति, दूषितगन्धयुक्तं च। तदा केवलं नारदेन साम्बशापस्य नाशः कृतः। “हे साम्ब, महाबाहो, हे जाम्बवत्याः पुत्र, शृणु। वेदानुसारं, उपनिषद्भिः, अन्यैः शास्त्रैश्च यथोचितं नमः कुर्वीत।” साम्बः उवाच—“हे मुने, सः देवः मया कथं तुष्टः भविष्यति?” नारदः उवाच—“अहं सदा ब्रह्मलोके ब्रह्माणं पुरः एतत् शंसिष्यामि। सुमन्तुः च मर्त्येषु एतत् प्रख्यापयिष्यति—कथं सः पूर्वपर्वतम् उपगम्य, मांसपिण्डवत् अभवत्। “तव कृपया, अहं निष्पापोऽपि, महतीं पीडां अनुभूतवान्; यथा पूर्वपर्वते देवपूजनात् फलं लभ्यते, तथा। एवं च, मथुरां गत्वा षड्दिनकरस्थले फलं लभ्यते। मथुरायां च, मध्यान्हे, मध्यान्हसूर्ये च। मथुरायां च, प्रातः सायं सूर्यस्य जपेन पुण्यं प्राप्यते। कृष्णगङ्गायां स्नात्वा, सूर्यं यत्नेन पूजयेत्। श्रीवराहः उवाच—“मथुरा, मोक्षफलप्रदा, सूर्यपूजायाः उत्साहं जनयति।” नारदेन उक्तविधिना, जाम्बवत्याः पुत्रः साम्बः, योगेन मनः संयम्य, तस्मिन् काले सूर्यस्य पुरतः स्थितवान्। “मम सन्निधौ वद, कथं सूर्यः नारदस्य पूजया तुष्टः अभवत्?” “हे वीर, यथा त्वया स्तुतः अस्मि, तथा अहं सदा तव तुष्टः अस्मि।” सूर्यः स्पष्टाङ्गः, साम्बस्य पुरः प्रत्यक्षः, द्वितीयसूर्यवत् प्रकटितः। सूर्यः साम्बेन सह, तं उपदिष्टवान्, तदा मध्यान्हः कालः आसीत्। यो जनः स्नात्वा मध्यान्हसूर्यं पश्यति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। सायं काले, कृष्णगङ्गायाः दक्षिणतीरे स्थित्वा, सर्वपापैः विशुद्धचित्तः सः परमं ब्रह्म प्राप्नुयात्। एवं, साम्बः, मध्यान्हे तुष्टः, दिवः, योगाभ्यासेन द्विविधेन, कुष्ठरोगात् विमुक्तः अभवत्। साम्बः, सूर्येण सह, रथस्थेन, दिनरात्रं च, तिष्ठति इति प्रसिद्धम्। एषा कथा सदा नूतना इति ख्यातम्।