प्रत्यहम् स्नानात् पूर्वं यथाविधि स एव गच्छेत्। यावत् जीवेत् पापात् विरतः स्यात्। एवम् आचरन् निःसंशयं शुभां गतिं प्राप्नोति, पापात् च विमुक्तो भवति। एषा हि मथुरायां पुण्यभूमेः महिमा, हे पृथिवि। एवं कृष्णगङ्गायाश्च, कलिञ्जरस्य च महत्त्वं निर्दिष्टम्। यः कश्चित् एतत् श्रद्धया शृणोति, तस्य सप्तजन्मार्जितानि सर्वाणि पापानि विनश्यन्ति, सोऽमृतत्वं प्राप्य स्वर्गलोकं याति। इति श्रीविष्णोः वराहपुराणे कृष्णगङ्गामाहात्म्याख्ये षट् सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीवराहः उवाच—अधुना द्वारकायां सम्भस्य शापवृत्तान्तं शृणु। श्रीकृष्णः आत्मजैः पत्निभिः पुत्रैश्च सहितः सुखेन उपविश्यति स्म। तत्र तस्य पाद्यं, अर्घ्यं, आसनं, मधुपर्कं च पात्रे समर्पितम्। तदा कृष्णं एकाकिनं दृष्ट्वा, स प्रभुः स्वकं याच्ञां निवेदयामास; स सदा स्त्रीणां प्रियः, मनोहरश्चासीत्। देवाधिदेवेन एते महात्मनः कन्याः क्रीडार्थं तुभ्यं दत्ताः; षोडशसहस्राणि दिव्यसम्भूतयः तुभ्यं समर्पिताः। तासां सर्वासां चेतांसि साम्बं दृष्ट्वा विकलानि अभवन्, भगवन्। तव सुखार्थं, देवश्रेष्ठ, अहं एषः आगतः अस्मि। यज्ञकर्मणा स्वर्गवासः लभ्यते; तद्विपरीतेन नरकगमनं भवति। यावत् वाक् अस्ति, तावत् पुरुषः उच्यते; नरके तु विपरीतम् इति मनीषिभिः कथ्यते। येषां आसनेषु उपवेशनं, तेषां विकारः साक्षात् अभवत्। यावत् सभायाः आसनानि स्थितानि, तावत् पृथक् पृथक् व्यवस्थितानि। ततः साम्बः आगत्य, कृष्णस्य पुरतः कृताञ्जलिः स्थितवान्। साम्बस्य अतीव सुन्दरं रूपं दृष्ट्वा, ताः महात्मन्यः स्त्रियः— "उत्तिष्ठत सर्वाः, प्रियाः, स्वगृहाणि प्रतिगच्छत," इति। साम्बः तत्रैव कृताञ्जलिः कम्पमानः स्थितः। तदा कृष्णः नारदाय सर्वं विस्तारतः आख्यातुम् आरब्धवान्। न हि किञ्चित् क्षणमपि, न च रहस्यम्, न च गूढकर्म अस्ति। काचित् एकवस्त्रा, काचित् शुभा, काचित् कृष्णवर्णा, सर्वाः सुशोभनवपुषः आसन्। काञ्चन पुरुषं दृष्ट्वा, मुनिश्रेष्ठ, ताः स्त्रियः चञ्चलितचित्ताः भवन्ति। स साम्बः अतीव गर्वी, तेजस्वी, धर्मात्मा, महागुणसम्पन्नश्च। एवं नारदः, हरिवाक्यं सम्मान्य, उवाच—यथा एकचक्रेण रथः न गच्छति, तथा केवलं पुरुषदृष्ट्या ताः स्त्रियः स्वार्थसिद्धिं लभन्ति। साम्बं दृष्ट्वा ताः सर्वाः स्त्रियः स्पर्शरहितेन कामेन पीडिताः। अतः, दुर्मते साम्बः तव स्त्रीणां नाशकः जातः। एषः वृत्तान्तः मया पुनःपुनः लोकेभ्यः ब्रह्मर्षिभ्यश्च श्रुतः। त्वं अत्र योग्यः, मया हितं श्रुत्वा, स्वभावः च ज्ञातः। तदा कृष्णः साम्बं शशाप—"त्वं विकृतदेहः भविष्यसि।" तस्य शरीरे रक्तं स्रविष्यति, दुर्गन्धेन सह। ततः केवलं नारदेन साम्बशापविनाशः कृतः। "साम्ब, महाबाहो, जाम्बवत्याः पुत्र, शृणु। वेदोपनिषदादिशास्त्रविहितैः प्रणामैः यथोचितं नमस्करोतु।" तदा साम्बः उवाच—"मुनिवर, कथं स देवः मयि प्रीयेत?