नैमिषारण्ये त्रयोदश्यां, प्रयागे चतुर्दश्यां च, तासु तिथिषु स्नानकर्मणा सर्वपापविनाशः सम्पद्यते। असिकुण्डे सरस्वत्याः तीरे, तथा कलिञ्जरे, स्नानस्य पुण्यलाभः विशेषेण प्रकीर्तितः। कृष्णगङ्गायाः पुण्यम् प्रतिदिनं दशगुणितं वर्धते। मथुरायां तु पुण्यकृत्येन पापपुण्ययोः विनाशः सम्पद्यते। तीर्थानां पुण्यमहिम्ना महापातकान्यपि क्षीयन्ते। अस्य पुण्यस्य अन्तः नास्ति, अपरिमितं च तद्वै; यस्य सीमा न ज्ञायते। यदा तद् लयं गच्छति, तदा न दृश्यते; तस्मिन्नेव दिव्ये किं वदेत्? यथा प्राणे लीनं वायुः अदृश्यः स्यात्, तथैव केवलं नाम वा छायामात्रं शेषं दृश्यते, स्वेदवत्। भूमौ लीनायां सा न दृश्यते; कः तस्मात् देवात् महान्? स एव वराहः प्रकटितः, येन पुराणं प्रकटितम्। तस्य केवलदर्शनात् सर्वपापविनिर्मुक्तिः स्यात्। ज्येष्ठशुक्लनवम्यां गङ्गाजले स्नात्वा, यथाशक्ति दानं कृत्वा, सर्वपापैः विमुक्तः भवति। सः द्वादशादित्यसमप्रभः दिव्ययानं समारुह्य स्वर्गं याति। तत्र वराहः उवाच—पाञ्चालः नामकः कश्चन सुमन्तुं उपसंगम्य पप्रच्छ, "त्वं अस्माकं गुरुः पितैव च; किं कर्तव्यं ब्रूहि?" "त्रिरात्रं कृत्वा, कृच्छ्रं वा पाराकं चन्द्रायणं वा?" "आकाशभारत्यां यत् निर्दिष्टं तदेव सत्यम्, न तु मिथ्या।" "प्रतिदिनं स्नानपूर्वं नियमानुसारं गन्तव्यम्।" "यावत् जीवसि पापात् विरम।" "सः शुभां गतिं प्राप्नोति, पापरहितः स्यात्, न संशयः। एषा मथुरायाः पुण्यकीर्तिः पृथिवि।" एवं कृष्णगङ्गायाः, तथा कलिञ्जरस्य महिमा। यः श्रद्धया एतद् शृणोति, स सप्तजन्मार्जितपापैः विमुक्तः, अमृतत्वं प्राप्य स्वर्गलोकं याति। एवं श्रीवराहपुराणे कृष्णगङ्गामाहात्म्यनाम षट्सप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीवराहः उवाच—द्वारकायां वसतः साम्बस्य शापकथां शृणु। श्रीकृष्णः स्वपुत्रैः पत्निभिः पुत्रैश्च सहितः सुखेन उपविष्टः आसीत्; तस्मै पाद्यं, अर्घ्यं, आसनं, मधुपर्कं च समर्पितम्। तत्र एकान्ते श्रीकृष्णं लब्ध्वा, प्रभुः स्वकामनां निवेदयामास; स सदा स्त्रीणां प्रियः वाञ्छितः च। तव क्रीडार्थं देवेन्द्रेण एता उत्तमाः कन्याः दत्ताः; षोडशसहस्राणि दिव्यसम्भवाः तुभ्यं प्रदत्ताः। साम्बं दृष्ट्वा सर्वासां चेतांसि विकलानि अभवन्, देव। तव प्रियायैव एतद् आख्यातुम् आगतः अस्मि, देवश्रेष्ठ। कर्मणा स्वर्गवासः लभ्यते; विपरीते नरकगमनं भवति। यावत् वाङ्निवृत्तिः, तावत् पुरुषः इत्युच्यते; नरके तु विपरीतम् विद्वद्भिः निर्दिष्टम्। ये आसनेषु उपविष्टाः, तेषां विकारः सत्य एव। यावत् सभायाः आसनानि स्थितानि, पृथक् पृथक् व्यवस्थितानि आसन्। ततः साम्बः आगत्य, श्रीकृष्णस्य पुरतः कृताञ्जलिः अभवत्। तदा तस्य परमसुन्दरं रूपं दृष्ट्वा, ताः कुलवध्वः— इति कथा प्रवहति।