एकदा मुनिश्रेष्ठस्य निर्मलदृष्ट्या अहं दृष्टः। कृष्णस्य शक्त्या गङ्गायाः च पुण्येन पुनः शुद्धतां प्राप्तवान्। सत्यं मयि उदितम्—निषिद्धागमनस्य पापं नष्टम्। तस्मात्, प्रभो, अनुमतिं दत्त्वा तव पादयोः नमामि। तत्र अग्निम् प्रवेशितुं उद्यतस्य दिव्यः शब्दः आकाशे निर्गतः। "हे महात्मन्, किमर्थं, कस्य भीत्या, मृत्युसंकल्पः कृतः?" इति पृष्टम्। तद् स्थलम्, यत्र चक्रधरस्य पदचिह्नं, ब्रह्मलोकस्य तुल्यं पुण्यं परमं च। तत्र कृतं पापं वज्रसमानं दुष्परिहरणं भवति। तत्र स्नानं कृत्वा ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तिः लभ्यते। पञ्चतीर्थेषु स्नानस्य तुल्यं किञ्चित् नास्ति—एषा निःसंशया। नैमिषे त्रयोदशीदिने, प्रयागे चतुर्दशीदिने, तत्र स्नानं कृत्वा सर्वपापात् शुद्धिः। सरस्वत्याः आसिकुण्डे, कलिंजरस्थले च, कृष्णगङ्गायाः पुण्यं प्रतिदिनं दशगुणं वर्धते। मथुरायां शुभाशुभकर्माणि विनश्यन्ति। तीर्थस्य पुण्यगुणा महापापानपि नाशयन्ति। तस्य महिमानः अनन्तः, अपरिमितः, न ज्ञायते। तस्य लयकाले न किञ्चित् दृश्यते; तस्मात् दिव्यस्य किं वर्णनीयम्? श्वासस्य लये वायुः न दृश्यते। केवलं नाम वा चिन्हं वा स्वेदवत् शेषं दृश्यते। भूमेः नाशे भूमिः न लभ्यते; तस्मात् तस्माद् देवात् कोऽपि महान्? वराहः एव प्रकटः, येन पुराणं प्रकाशितम्। तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापात् विमुक्तिः। ज्येष्ठस्य शुक्लनवम्यां गङ्गायाः वारिणि स्नानं कृत्वा, यथाशक्ति दानं दत्त्वा, सर्वपापान्मुक्तिः। सः द्वादशसूर्यसमानः दिव्ययानं आरोहति। तत्र वराहः उवाच—पञ्चालः नामकः सुमन्तुं उपगम्य पप्रच्छ, "त्वं अस्माकं आचार्यः पितरः च; किं कर्तव्यं?" इति। "त्रिरात्रव्रतं वा, कृत्च्रव्रतं वा, पारकव्रतं वा, चान्द्रायणं वा, किम् अत्र कर्तव्यम्?" इति पृष्टम्। "यद् आकाशभारत्यां निर्दिष्टम्, तत् सत्यम्, कदापि असत्यम् न।" "सः प्रतिदिनं स्नानपूर्वं नियतं आगच्छेत्।" "यावत् जीवति, पापात् विरतः भवेत्।" "सः उत्तमं स्थानं प्राप्नोति, पापमुक्तः भवति—निःसंशयम्। मथुरायाः तीर्थस्य एषा महिमा, हे पृथिवी।" एवं कृष्णगङ्गायाः, कलिंजरस्य च महिमा। यः एतत् श्रद्धया शृणोति, तस्य सप्तजन्मपापानि नश्यन्ति; सः अमृतत्वं प्राप्य स्वर्गलोकं गच्छति। एवं श्रीवराहपुराणे 'कृष्णगङ्गामाहात्म्यं' नाम षड्षष्टोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीवराहः उवाच—द्वारकायां वसन् साम्बस्य शापस्य कथा शृणु। तत्र श्रीकृष्णः स्वपुत्रैः, पत्निभिः, पुत्रैः च सह सुखेन उपविष्टः। तस्य पाद्यं, अर्घ्यं, आसनं, मधुसर्पिर्मिश्रितं पात्रे अर्पितम्। कृष्णं एकाकि दृष्ट्वा, प्रभुः तं याचितवान्; सः सर्वदा स्त्रीणां प्रियः, कामनीयः च, हे देवेश।