सा तु स्त्री, स्वकुलं पूर्वं पुण्यं स्मरन्ती, दुःखिता सन्तप्तहृदया उच्चैः रोदितुम् आरब्धवती। तस्याः करुणारवमाकर्ण्य तत्र समागताः स्त्रियः समवेत्य ताम् उपासन्। ततो विविधोपायैः तं पुरुषं चेतनां प्रति नीतवन्तः। स चेतनां प्राप्त्वा, स्वकथां समग्रां च महाकुलस्य वर्णनं च सम्यक् न्यवेदयत्। अनन्तरं, स दूषितसंयोगात् विषण्णचित्तः अभवत्। यदि ब्राह्मणः ब्रह्महत्यां कृत्वा वा सुरापानं कृत्वा वा जायते, तदा माता, आचार्यपत्नी, भगिनी, दुहिता, स्नुषा च—एतेषु यः पापमाचरति, स ब्रह्मघ्नः सुरापः स्त्रीहन्ता आचार्यशय्यागः इति निर्दिश्यते। तदेतद् श्रुत्वा पाञ्चाली केवलं ज्येष्ठं भ्रातरं एव दृष्टवती। तत्र यानि रत्नानि, वस्त्राणि, वित्तं, धान्यं च आसन्, तानि सर्वाणि कालिंजरस्य भूषणाय, विशेषतः उद्यानानां कृते, समर्पितवती। स्वस्य शुद्ध्यर्थं च स यज्ञाग्निं प्रज्वाल्य विधिपूर्वकं पावनकर्म अकरोत्। पाञ्चालः अपि तत्र योग्यैः क्रियाभिः स्वगुरुं मुनिं प्रणम्य, तस्मिन् स्थले मृत्युसंस्कारान् अकरोत्। स तदा ग्रामान् क्रीत्वा ब्राह्मणेभ्यः दत्तवान्, तस्य यज्ञस्य विनियोगाय धनं च तेषां मध्ये वितरति स्म। कृष्णतीर्थे स्नात्वा, देवस्य दर्शनं कृत्वा, स विनीतः प्रणम्य, तत्र देवालयं व्यापारीन् आज्ञाप्य निर्मितवान्। स देवते, तव दिव्यं ज्ञानं अद्भुतं रोमाञ्चकारि च। अहं, हे गुरु, तस्मात् कालेन मथुरायाः आरभ्य आगतः। हे मुनिवर, तव विशुद्धया दृष्ट्या पूर्वं मया दृष्टः। कृष्णस्य गङ्गायाश्च शक्त्या पुनः शुद्धिं प्राप्तवान्। मयि तदा सत्यं प्रबुद्धं—निषिद्धगमनपापं नष्टम्। अनुमतिं देहि भगवन्, तव पादयोः नमामि। यदा स अग्नौ प्रवेष्टुम् उद्यतः, तदा आकाशे विग्रहवाणी व्यजनि—"कस्मात्, कस्य वा भीत्या त्वं मृत्युनिष्क्रान्तिं कर्तुम् इच्छसि?" इति। "यः स्थलः चक्रपादलक्षितः, स ब्रह्मलोकसमः पुण्यः, विशिष्टः च। तत्र किञ्चित् अपि पापं वज्रसदृशं दुर्निवार्यम् भवति। केवलं एकवारं स्नानं कृत्वा, ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तिः लभ्यते। पञ्चतीर्थेषु स्नानस्य तुल्यं किञ्चित् नास्ति—न संशयः। त्रयोदश्यां नैमिषे, चतुर्दश्यां प्रयागे च—एतेषु कालेषु स्नानात् सर्वपापविनाशः भवति। सरस्वत्याः असिकुण्डे, तथा कालिंजरे च—कृष्णगङ्गा प्रतिदिनं पुण्येन दशगुणिता भवति। मथुरायां सर्वे पुण्यपापे विनश्यन्ति। तीर्थानां पुण्यं महत्त्वं च घोरपापान्यपि नाशयति। तदनन्तं, अमेयम्, अपरिमितम्, तस्य सीमा न ज्ञायते। यदा तद् लयं गच्छति, तदा तद् अविज्ञेयम्—किं पुनः तस्य दैवीत्वं? यदा प्राणः लयं गच्छति, वायुः अपि लीयते, न दृश्यते। केवलं नाम, रूपमात्रं, स्वेदवत्, यथापूर्वं दृश्यते।" एवं तत्र सर्वं सम्यक् घटितम्।