सुमन्तुः कथयति—एकदा अहं तं पुरुषं पृच्छामि, "भोः, त्वं दिवा निशायां च किम् आचरसि? पञ्चालः किम्, ब्राह्मणपुत्रः किम्, व्यापार्यपि वा?" सः तु दक्षिणदेशात् आगत्य मथुरां प्राप्तवान्। तत्र स्नानं कृत्वा सः महेश्वरं त्रिगर्तेश्वराख्यं ददर्श। तदा अपि सुमन्तुः विवेचयति—अनस्नातः सः कृमिभिः पूरितः, स्नातः पुनः शुद्धः प्रकाशमानश्च अभवत्। तस्माद् उक्तम्, "त्वदीयं किञ्चित् महापापं अस्ति, यत् गूढमूलकम्। कालिञ्जरस्पर्शेन तव शरीरं शुद्धतया दृश्यते। तव गूढं पापं निर्णीय वद। तीरस्य अस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा तव हिताय पृच्छामि।" एवं पृष्टः सः किंचन न अवदत्, तस्यैव प्रकारेण पुनः निर्गतः। किञ्चित् कालात् पश्चात्, सः स्वप्रियायाः इदं वचनं प्रोवाच—"भद्रे, त्वं कः? कस्याः कन्या? कस्यां वा भूमौ जाताऽसि?" सः पुनः पुनः आग्रहं कृत्वा पृच्छति। सा तु तस्य आग्रहं ज्ञात्वा कृच्छ्रात् प्रत्युवाच। "पञ्चालानां रम्या पुरी गङ्गायाः उत्तरतीरे स्थिताऽस्ति। तत्र दुर्भिक्षे समुपस्थिते, वयं द्वौ दक्षिणदेशं गतवन्तौ। तत्र मम पितुः पञ्च पुत्राः मया सह आसन्। तेषां कनिष्ठः मम भ्राता, ज्येष्ठः पञ्चमः। तस्य निर्गमने, मातापितरौ नियतकालं प्राप्नुताम्। अत्र अहं सदा स्नानपूजायाः, देवब्राह्मणपूजनस्य च, प्रवृत्ता आसम्।" "पतिताचार्या भूत्वा अहं कुलं नाशयामि। पापतमकर्मणा तम् अत्यन्तं नरकं नयामि।" इति स्मृत्वा सा दुःखिता रुरोद। तस्याः क्रन्दनं श्रुत्वा तत्र स्त्रियः समागमन्। ताः विविधान् उपायान् कृत्वा तं नरं पुनरावर्तयन्। ततः सः सर्वं वृत्तान्तं महाकुलं च व्याहरत्। अनन्तरं, निषिद्धसंयोगात् सः विषण्णः अभवत्। यः ब्राह्मणः ब्रह्महत्यायां वा सुरापाने वा पतति, माता, आचार्यपत्नी, भगिनी, दुहितरः, स्नुषा—एतेषां संगमं, ब्रह्महत्यां, सुरापानं, स्त्रीवधं, आचार्यशय्यागमनं—एवं पातकानि श्रुत्वा, पाञ्चाली केवलं ज्येष्ठं भ्रातरं एव सस्मार। यानि रत्नानि, वस्त्राणि, वित्तं, धान्यं च तत्र आसन्, तानि सर्वाणि कालिञ्जरस्य अलङ्करणाय, विशेषतः उद्यानानां कृते, स्वशुद्ध्यर्थं च, सा होमं प्रज्वाल्य समर्पयत्। पञ्चालः अपि सम्यक् विधिना गुरुम् ऋषिं प्रणम्य, तत्रैव मृत्युकाले योग्यं कर्म अकरोत्। ग्रामान् क्रीत्वा तस्मिन्काले ब्राह्मणेभ्यः दत्तवान्, धनं च यथायोग्यं यज्ञार्थं वितरति। कृष्णतीर्थे स्नात्वा, देवदर्शनं कृत्वा, प्रणम्य, तत्र मन्दिरं निर्माप्य, वणिजः आज्ञापयत्। "देव, तव दिव्यज्ञानं अद्भुतं रोमाञ्चकारणं च," इति सः उवाच। "मथुरात् तस्मात्कालात् आरभ्य अहम् आगतः, हे गुरो," इति। एवं सुमन्तुना श्रुतं पावनं चरितं तत्र प्रवृत्तम्।