कन्यकुब्जराजा धर्मनिष्ठः क्षत्रियकर्तव्ये प्रतिष्ठितः, महदधनसम्पन्नः सन्दर्शनीयः च मनोहरः च आसीत्। तस्य प्रभोः सुकुमार्यः वेश्यास्सीत्, ताभिः सा तरुणी मोहिता अभवत्। गाननृत्येषु रता सा तासां वृत्तिम् अनुययौ। एवं सापि तस्य प्रभोः परिचारिकासु तिष्ठन्ती यौवने व्यतीतवती। अथ श्रीवराह उवाच— एकदा वणिक्पण्यानि गृहीत्वा सः समुदायेन सह समागतः। तेन कारवाने स्थित्वा, सः धनाढ्यः सुन्दरः च अभवत्। ते सर्वे मथुरां नगरीम् आगच्छन्। तत्र प्रातःकाले पाञ्चालः स्वजनैः सह, महदात्मानं दर्शयन्, महतीं यानयात्राम् अकुर्वन्। देवदर्शनानन्तरं सः पुनः पुनः बहूनि दानानि अददात्। कौतूहलात् सः गट्टेश्वरनाम्नि देवालये अगच्छत्। सः आदरेण धात्रेइका नाम्नि स्त्रियाम् उपसन्नः। लोभमोहाभ्यां पीडितः, तस्यै रत्नमालाः दत्तवान्। सः सदा कृष्णगङ्गास्रोतसः समीपे पुण्यतीर्थे स्नानं अकुर्वत्। एवं तत्र स्थित्वा षण्मासाः व्यतीताः। तदा तस्य स्वाश्रमे वसति कश्चन, कृमिभिः आच्छादितं तं दृष्ट्वा विस्मितः। यदा यदा सः स्नाति, तदा तदा कृमिसमूहः पतति। सुमन्तुः बहुदिनानि तं अद्भुतं दृश्यं निरीक्ष्य चिन्तितमानसः सन्देहपूर्वकं पप्रच्छ— "किं त्वं दिवानिशं करोति? पृच्छामि त्वां, त्वं कः? पाञ्चालः, ब्राह्मणपुत्रः, उत वा वणिक्?" सः दक्षिणदेशात् आगत्य मथुरां प्राप्तः। स्नानानन्तरं महेश्वरं त्रिगट्टेश्वराख्यं दृष्टवान्। सुमन्तुः अवदत्— "अस्नातः कृमिभिः पूर्णः, स्नातः शुद्धः कान्तः च। किञ्चित् महापापं तव, रहसि स्थितम्। कालिञ्जरस्पर्शेन शरीरं शुद्धमिव दृश्यते। तव गूढं पापं निर्णीय वद। क्षेत्रमाहात्म्यं दृष्ट्वा तव कल्याणाय पृच्छामि।" पृष्टः सः मौनं धृतवान्, तेनैव प्रकारेण पुनः निर्गतः। ततः सुमन्तुः तस्य प्रियायाः पृच्छ— "कस्त्वं भाग्यवती? कस्य कन्या? कस्यां भूमौ जातासि?" कालेन सः प्रियायै वाक्यं प्रोवाच। तस्य आग्रहं ज्ञात्वा सा कठिनेन प्रत्युवाच— "गङ्गायाः उत्तरतीरे रम्या पाञ्चालनगरी अस्ति। तत्र दुर्भिक्षे समुपस्थिते, आवां दक्षिणदेशं गतौ। तत्र मम पितुः पञ्च पुत्राः मया सह आसन्। कनिष्ठो मे भ्राता, ज्येष्ठः पञ्चमः। तस्य निर्गमने, मातापितरौ स्वकाले मृत्युम् उपगतौ। अत्र अहं सदा स्नानपूजायाम्, देवब्राह्मणपूजायाम् च प्रवृत्ता।" "पतिता वृत्तिं स्वीकृत्य कुलं नाशितवती। पापतमेन कर्मणा तम् नरकम् अपावेशयम्।