कथां शृणु। तत्र ब्राह्मणाय कन्या धनधान्यसमृद्धा समर्पिता। स ब्राह्मणः तस्या अस्थीनि सञ्चित्य मथुरां प्रति प्रस्थितः। येषां च अस्थिषु चन्द्राकारः दृश्यते, ते सदा स्वर्गे वसन्ति इति श्रुतिर्भवति। तेन सह तस्याः कन्यायाः अपि मथुरां गमनं जातम्। सा कन्या सौन्दर्ययुक्ता, कोमलाङ्गी, श्यामलकुन्तलधारिणी च आसीत्। तस्याः अङ्गुल्यः सुशिल्पिताः, नखाः दीप्ताः ताम्रवर्णाः, शुभलक्षणयुक्ताः। तस्या उरुस्तनौ सम्यक्, कटिः सुलघ्वी, उदरं समम्, स्तनौ पूर्णौ उन्नतौ च। नखाः सुकुमाराः, नेत्रे सुन्दरौ, भ्रूः रमणीयाः, स्वरूपं सममिति, वाक् मधुरमिति। या कन्या सुमधुराङ्गी, या यं पश्यति, स च यां पश्यति, तयोः सौभाग्यं भवति। सा कन्या तीर्थस्नानेषु सर्वत्र भक्त्या प्रवृत्ता आसीत्। काश्चन तस्याः रूपं दृष्ट्वा, काश्चन तामाकर्ष्य, काञ्चन्याः काश्चन्याः च प्रियङ्कर्यः आसीन्। स कन्या कनीयसी, गाननृत्येषु रता, तासां जीवनमार्गं अन्वगच्छत्। एवं सा कन्या तस्य प्रभोः परिचारिकासु वर्तमाना अवसत्। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कृष्णागङ्गाकालिञ्जरशक्तिवर्णने पञ्चसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच— व्यापारीणां द्रव्यं गृहीत्वा, तेन सह समुदायेन सह, स सम्प्राप्तः, तदा धनवान् रूपवान् च अभवत्। ते मथुरां नगरीं प्राप्तवन्तः। तत्र प्रातःकाले पाञ्चालः स्वजनैः सह, महत्या वृषया, गर्वेण समायातः। तत्र देवमालोक्य, स बहूनि दानानि पुनः पुनः दत्तवान्। तस्य कुतूहलात् गट्टेश्वरनाम्नि देवालये गतः। तत्र स आदरेण धात्रेयिकां स्त्रियम् उपससार। लोभमोहाभ्याम् आविष्टः, स तस्यै रत्नमालाः यथावत् दत्तवान्। सदा तीर्थे कृष्णागङ्गास्रोतसि स्नानं कुर्वन्, एवं षण्मासान् न्यवसत्। कश्चित् तस्य स्वाश्रमे निवसन्, कृमिभिः संवृतं तम् आगतम् अपश्यत्। यदा यदा स्नानं करोति, तदा कृमिसमूहः पतति। एवं सुमन्तुना तदद्भुतं कर्म बहुदिनानि दृष्टम्। स चिन्तायुक्तः सन्देहेन तम् अपृच्छत्— "किं त्वं रात्रौ दिवा करोति? पृच्छामि, वद। किम् त्वं पाञ्चालः, ब्राह्मणपुत्रः, व्यापारी वा?" स दक्षिणदेशात् आगत्य मथुरां प्राप्तः। स्नात्वा तत्र महेश्वरं त्रिगट्टेश्वराख्यं दृष्टवान्। सुमन्तुरुवाच— "अनुष्णानः कृमिपूर्णः, स्नातः शुद्धः दीप्तिमान्। किञ्चित् तव महापापं गूढमूलं दृश्यते। कालिञ्जरस्पर्शेन तव देहः विशुद्धः। तव गूढपापं निर्णीय वक्तव्यम्। तीर्थमाहात्म्यं दृष्ट्वा तव हिताय पृच्छामि।" स प्रष्टः मौनं स्थित्वा, तद्वदनं न कृतवान्, तेनैव प्रकारेण पुनरपि निर्गतः। अन्यत्र च पृष्टम्— "कः त्वं भाग्यशाली? कस्य कन्या त्वं? कान्तवक्ता, कस्यां भूमौ जातासि?" इति। एवं कथा प्रवहति, यथोक्तं श्रीवराहपुराणे।