कदाचित् दिव्ये आश्रमे, यत्र प्रमुखाः मुनयः सेवां कुर्वन्ति स्म, वेदसारज्ञाः धीराः दृढव्रताः च तत्र निवसन्ति स्म। तान् मुनीन् वेदविदः व्यासः विविधैः वाक्यैः उपदिश्य, शुभमार्गे प्रावर्तयत्। तत्रैव कालञ्जरगिरौ महादेवः शिवः, पुण्यस्थलाधिपः, प्रतिष्ठितः अस्ति। यः कश्चित् द्वादशवर्षव्रतम् अनुतिष्ठन्, संगरहितः, हिमालयं गत्वा बदरीक्षेत्रसमीपं प्राप्नोति, सः शुद्धात्मा सर्वत्रिकालदर्शी परमेश्वरः सिद्धिं लभते। कृष्णतीर्थे पाञ्चालवंशस्य सन्निधौ वसुरिति नाम्ना ब्राह्मणः कश्चन आसीत्, यथा श्रूयते। सः, तीव्रदुर्भिक्षेण पीडितः, भार्यया सह दक्षिणदिशं जगाम। तत्र ब्राह्मणजीवितं गृह्णन्, सः वसति स्म। तत्रैव धनधान्यसम्पन्ना कन्या तस्मै ब्राह्मणाय दत्ता। कन्यायाः अस्थीनि संग्रहीत्वा, सः मथुरां प्रति जगाम। यस्य अस्थिषु चन्द्राकारः दृश्यते, सः सदा स्वर्गे वसति इति श्रुति। तेन सह सा कन्या मथुरां ययौ। सा सुन्दरी, कोमलाङ्गी, श्यामकुन्तलधारिणी आसीत्। तस्याः अङ्गुल्यः सुशिलाः, पादाङ्गुल्यः च, नखाः रक्तताम्रवर्णाः शुभाः च। तस्या कटिः तन्वी, उदरं समं, स्तनौ पूर्णौ उन्नतौ च। तस्याः नखाः सूक्ष्माः, नेत्रे सुन्दरौ, भ्रूः रम्ये, आकृतिः सम्यक्, वाक् प्रियंवदा च। या या सा कन्या सुशोभना कस्यचित् अपि पश्यति, यः च तां पश्यति, सः सः तया आकर्ष्यते। एवं सा कन्या, सर्वत्र पुण्यतीर्थस्नानेन संलग्ना, काश्चन कनीयसी। तस्याः समये काश्चन कनीयसी कन्या काञ्चन कृत्स्नं पुण्यतीर्थस्नानव्रतेन संलग्ना आसीत्। तत्र काश्चन कन्न्यकुब्जराजः, क्षत्रियधर्मे स्थितः, महाधनसम्पन्नः, मनोहरदर्शनः, रम्यः च, तस्य राज्ञः यौवनिकाः तां कन्यां आकर्षयन्ति स्म। सा गाननृत्ये रता, तासां जीवनमार्गं अनुययौ। एवं सा कन्या तस्य प्रभोः परिचारिकामध्ये वसति स्म। एवं श्रीमथुरानगर्याः माहात्म्यं, कृष्णगङ्गायाः शक्तिः, कालिञ्जरस्य च महत्त्वं, श्रीवराहपुराणे एकसप्ततितम्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच— व्यापारीसामान्यं गृहित्वा, तेन सह काफिलायुक्तः सः तदा धनवान् सुन्दरः च अभवत्। ते सर्वे मथुरानगर्यां प्राप्ताः। तत्र पाञ्चालः, प्रभाते स्वजनैः सह, महाश्रिया, महद्यानयानेन, तत्र आगतः। सः देवतां दृष्ट्वा बारं बारं बहूनि दानानि दत्तवान्। ततः कौतूहलवशात् गर्त्तेश्वरनाम्नि देवतां द्रष्टुं गतवान्। सः आदरात् धात्रेइका नाम्नि स्त्रियं अपि उपससार। लोभमोहाभिभूतः सः तस्यै मणिमालाः सम्यक् दत्तवान्। सः नित्यं कृष्णगङ्गामूलतीर्थे स्नानं कृतवान्। एवं सः यावत् षण्मासान् अतीतान्। तं कश्चन स्वाश्रमे वसन् जनः दृष्टवान्, सः कृमिभिः आच्छन्नः तत्र आगतः। यदा यदा सः स्नाति, तदा तस्य कृमिसमूहः पतति स्म। एवं सुमन्तुना एषः आश्चर्यजनकः दृश्यः बहुदिनानि दृष्टः। सः चिन्तया पूर्णः सन्देहपूर्वकं तं पप्रच्छ। एवं कथा प्रवहति।