ब्राह्मणस्य संवादेन तस्य च धर्मप्रशंसया, धर्मस्य महत्त्वं प्रकटितम्। तस्मात्, सत्सङ्गतिः सर्वदा सर्वप्रयत्नेन श्रेष्ठा इति निश्चितम्। यथा पुण्यतीर्थे स्नानं कुर्वन्तः पापं क्षालयन्ति, एवं दुष्टचित्तानामपि पुण्यतीर्थस्य माहात्म्यश्रवणेन मोक्षफलप्राप्तिः सुलभा भवति। यः कश्चिद् एतत् परमया भक्त्या पठति, अथवा भक्तिपूर्वकं शृणोति, स त्रैलोक्यविख्यातस्य पिशाचनाम्नः पुण्यतीर्थस्य महिमानं लभते। एवं श्रीवराहपुराणे मधुमासे 'यमुनायाः सर्वतीर्थेषु संगमस्य माहात्म्य'नामकः एकशतचतुःसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीवराह उवाच—यमुनानद्याः प्रवाहे स्नात्वा, महर्षिः कृष्णद्वैपायनः मनसा तां गङ्गां, पापसंहारिणीं यमुनां, ध्यानमग्नः अभवत्। सोमस्य च वैकुण्ठस्य च मध्ये, सा नदी 'कृष्णाङ्गा' इति प्रसिद्धा। तत्र दिव्यं आश्रमं विद्यते, यत्र श्रेष्ठर्षयः उपस्थिताः। वेदसारज्ञाः, धीरव्रतधारिणः, मुनयः तत्र वसन्ति। तान् महर्षिः व्यासः विविधानि वाक्यानि श्रावयन्, शुभमार्गे प्रवर्तयामास। तत्रैव कालञ्जरनाम्नि स्थले महादेवः, पुण्यतीर्थेश्वरः, स्थितः। यः कश्चित् द्वादशवर्षव्रतम् आचरन्, संगत्यागेन युक्तः, हिमालयं गत्वा बदर्याः समीपं प्राप्नोति। सः प्रभुः, विशुद्धात्मा, त्रिकालदर्शी, सिद्धिम् आप्नोति। कृष्णतीर्थे, पाञ्चालवंशसमक्षं, वसुर्नाम ब्राह्मणः कश्चन आसीत्, इति श्रूयते। सः तीव्रदुर्भिक्षेन पीडितः, भार्यया सह दक्षिणदिशं जगाम। तत्र ब्राह्मणधर्मेण जीविकां कृत्वा वसतिं चकार। तत्रैव धनधान्यसम्पन्ना कन्या तस्मै ब्राह्मणाय दत्ता। स तु तस्याः अस्थीनि संग्रह्य, मथुरां प्रति जगाम। यस्य अस्थिषु चन्द्राकारः दृश्यते, सः सदा स्वर्गे वसति इति श्रूयते। तेन सह सा कन्या मथुरां प्रत्यगच्छत्। सा कन्या सुन्दरी, कोमलाङ्गी, कृष्णकुन्तलधारिणी च आसीत्। तस्याः अङ्गुल्यः, पादाङ्गुल्यः च सुविन्यस्ताः, नखाः दीप्तताम्रवर्णाः, शुभलक्षणयुक्ताः। तस्याः कटी लघ्वी, उदरं समं, स्तनौ उन्नतौ पूर्णौ च। नखाः सूक्ष्माः, नेत्रे मनोहरौ, भ्रूः सुशोभने, रूपं सममिति, वाक्च आकर्षिणी। या या सा कन्या मनोज्ञाङ्गी कञ्चिद् अपश्यत्, यश्च कश्चित् तां अपश्यत्, तस्य मनः आकर्षितं जातम्। सा कन्या सर्वत्र पुण्यतीर्थेषु स्नानकर्मे प्रवृत्ता आसीत्। तस्याः समये, काञ्चन काञ्चन्यकुब्जस्य राजा, क्षत्रियधर्मे प्रतिष्ठितः, अत्यन्तधनाढ्यः, मनोहररूपः, रमणीयः च आसीत्। तस्य राज्ञः याः वाराङ्गनाः आसन्, ताभिः सा कन्या आकर्षिता अभवत्। सा गायननर्तनरता, तासां जीवनमार्गं अन्वगच्छत्। एवं सा यौवनेषु कन्या तस्य राज्ञः परिचारिकासु वर्तमाना आसीत्। एवं श्रीवराहपुराणे 'मथुरामाहात्म्यं कृष्णगङ्गायाः कालिञ्जरस्य च प्रभावः' इत्येतस्मिन् पञ्चसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीवराह उवाच—सः वणिजां वस्तूनि गृहित्वा, गणेन सह, तत्रापि सः कारवारेण सह, धनाढ्यः, सुन्दरः च अभवत्। तेन सह सर्वे जनाः मथुरानगरीं प्राप्तवन्तः। तत्र, पाञ्चालः, प्रातःकाले स्वजनैः सह, महत्स्वारेण, गर्वसमन्वितः, तत्र आगतः।