अहं वामनं गृह्णामि, वामनश्च मां ददाति। कपिलस्याङ्गेषु चतुर्दश लोकाः स्थिताः। त्वां दिव्यजन्मन्, मह्यं पूजिततमं, पापक्षयाय एतद् ददामि। एवं श्रद्धया यः द्वादश्यां कृतविद्यः एतत् आचरति, तस्य नियमेन कृतस्य पुण्यं शतगुणं भवति। अहमपि श्रद्धया समयेऽस्मिन् पुण्यस्थले सेवां कृतवान्। एतेन पापिनो मां बाधितुं न शक्नुवन्ति। एकं संवत्सरचक्रम् यावत् व्रतं स्थापनीयम्। त्वत्तः श्रुत्वा मोक्षः साक्षात् लभ्यते; अधुना अहं तं नूनं प्रेक्ष्ये। ब्राह्मणः एवं वदन् दिवि दुन्दुभीनां शब्दः श्रुतः। सर्वतः प्रेतयानि विमानानि आगच्छन्। अस्य ब्राह्मणस्य संवादेन धर्मस्तुत्या च—तस्मात् सर्वयत्नेन साधुसङ्गः श्रेष्ठः। यथा पुण्यतीर्थे स्नानकृद्भिः तथा पापबुद्धयः अपि—तीर्थमाहात्म्यश्रवणेन मोक्षफलम् आप्नुवन्ति। यः परमया भक्त्या एतद् पठति वा शृणोति च, तस्मै मोक्षफलप्राप्तिः सुलभा। त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धं पिशाचाख्यं पुण्यतीर्थं। इति श्रीवराहपुराणे मधुमासे यमुनासङ्गममाहात्म्ये चतुर्नवतिशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—यमुनानदीं स्नात्वा महर्षिः कृष्णद्वैपायनः स्वचित्ते तां गङ्गां चिन्तयामास, या यमुनानाम्ना पापनाशिनी। सोमस्य च वैकुण्ठस्य च मध्ये सा कृष्णाङ्गा इति प्रसिद्धा। तत्र दिव्यं आश्रमं, यत्र श्रेष्ठर्षयः उपस्थिताः। वेदतत्त्वविदः, धीरव्रताः ऋषयः, तान् व्यासः विविधान् वाक्यैः शुभमार्गे नियुक्तवान्। तत्र कालञ्जरे महादेवः, पुण्यतीर्थपतिः, विराजते। यः तत्र द्वादशवर्षव्रतम् अनासक्तः आचरति, स हिमालयं गत्वा बदरीक्षेत्रस्य समीपं याति। स भगवान् शुद्धात्मा त्रिकालदर्शी सिद्धिं लभते। कृष्णतीर्थे पाञ्चालानां मध्ये वासुर्नाम ब्राह्मणः आसीत्। स तीव्रदुर्भिक्षेण पीडितः भार्यया सह दक्षिणदिशं गतः। तत्र ब्राह्मणजीवनेन वासं कृतवान्। तत्र धनधान्यसम्पन्ना कन्या तस्मै ब्राह्मणाय दत्ता। स कन्यायाः अस्थीनि सङ्गृह्य मथुरां गतः। यस्य अस्थिषु चन्द्राकृति सः स्वर्गे नित्यं वसति। तया सह तद्गणः सा कन्या मथुरां गतवती। सा सुन्दरी, कोमलाङ्गी, कृष्णकेशिनी, सुष्ठु वर्तुलाङ्गुली, रक्तताम्रनखाः शुभाः। तस्याः तनुः तन्वी, समवृत्ता उदरं, उन्नतस्तनयुग्मं च। तस्याः नखाः सुशोभनाः, नेत्रे मनोहरौ, भ्रूः सुन्दरौ, देहः समवृत्तः, वाणी मधुरा। या या सा चारुसर्वाङ्गी कन्या पश्यति, यं यं च पश्यन्ति तस्याः—सा सर्वत्र पुण्यतीर्थस्नानपरायणा आसीत्।