वराहपुराणम्

सर्वत्र व्याप्य, सर्वविश्वस्य कारणं, अव्ययस्वरूपं सर्वभूतात्मानं परमात्मानं नमस्कृत्य, देवदेवेश्वरं शङ्खचक्रगदाधरं तुभ्यं धूपं समर्पयामि। तव तेजसा सर्वलोकाः प्रकाशन्ते, चिरस्थायित्वं यान्ति। अदितेः गर्भं धारयित्वा वैरोचनीय रूपं धृत्वा, तव अन्नं देवैः अनुमोदितं, योगिनां परमगतिर्भवान्। तव अर्पणं, तव भोगः, तव यजमानः, तव हविः—सर्वं तव स्वरूपं। हे प्रभो, त्वं सुवर्णमस्ति, अन्नमस्ति, जलमस्ति, वस्त्रमस्ति। वर्षा, वरुणः, सूर्यः, जलं, केशवः, शिवः—एते सर्वे तव उपस्थिताः। अन्नं प्रजापतिः, विष्णुः, रुद्रः, चन्द्रः, इन्द्रः, सूर्यः—एते तव स्वरूपे अन्नरूपे स्थिताः। वामनः ज्ञानदः, वामनः एव द्रवरूपे स्थितः। अहं वामनं गृह्णामि, वामनः मे ददाति। कपिलस्य अङ्गेषु चतुर्दश लोकाः स्थिताः। दिव्यजन्मन्, पूज्यतम, तव अर्पयामि, पापनाशाय। यः श्रद्धायुक्तः, द्वादशीदिने, विद्वान्, एतत् विधिना आचरति, तस्य पुण्यं शतगुणं भवति। अहं अपि श्रद्धया, उचितकाले, एतत् पुण्यस्थानं सेवितवान्। तेन, पापिनः मां बाधitum असमर्थाः। व्रतं एकं परिक्रमे पर्यन्तं पालनीयम्। तव श्रवणेन, मोक्षः साक्षात् लभ्यते; अधुना अहं तं अनुभविष्यामि। ब्राह्मणः एवं उक्तवान्, तदा आकाशे मृदङ्गध्वनिः श्रुतः। दिव्ययानानि सर्वदिशतः आगच्छन्। ब्राह्मणस्य संवादेन, तस्य पुण्यस्तुत्या, पुण्यसङ्गतिरेव श्रेष्ठा। यथा स्नानकर्तारः पुण्यस्थानं लभन्ति, तथा दुष्टचित्तानां अपि—पुण्यस्थानस्य प्रभावश्रवणेन मोक्षफलम् लभ्यते। यः सर्वोत्तमभक्त्या एतत् पठति वा शृणोति, तस्य पुण्यं महत्। त्रैलोक्यविख्यातं पुण्यस्थानं पिशाचनाम्ना प्रसिद्धम्। एवं श्रीवराहपुराणे, मधुमासे, यमुनासङ्गममहात्म्यं नाम एकशतचतुर्सप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—यमुनानदीं स्नात्वा, ऋषिः कृष्णद्वैपायनः, मनसा गङ्गां यमुनां च पापहारिणीं ध्यानं कृतवान्। सोमस्य च वैकुण्ठस्य मध्ये, तत्र कृष्णाङ्गेति नाम। तत्र दिव्याश्रमः, श्रेष्ठर्षिभिः सेवितः। वेदतत्त्वविदः, धीरव्रताः, तत्र ऋषयः। व्यासः तान् विविधान् वचनैः पुण्यपथं दर्शितवान्। तत्र कालञ्जरे, पुण्यस्थानपतिः महादेवः स्थितः। तत्र द्वादशवर्षव्रतधारी, अनासक्तः, हिमालयं गत्वा, बदरीक्षेत्रं प्राप्तवान्। तत्र, शुद्धात्मा, त्रिकालदर्शी, परमसिद्धिम् अवाप्नोति। कृष्णपुण्यस्थाने, पाञ्चालवंशस्य सन्निधौ, वसु नाम्ना ब्राह्मणः आसीत्। तीव्रदुर्भिक्षेण पीडितः, दक्षिणदिशं पत्नी सहितः गतवान्। तत्र ब्राह्मणजीवनं स्वीकृत्य, वासं कृतवान्।