भाद्रपदमासे शुद्धद्वादश्यां श्रवणनक्षत्रयोगे, भक्तः संगमे पुनः स्नात्वा वामनं सम्पूज्य, शतं पिङ्गलानां गौः सुवर्णपात्रैः भूषिताः दत्त्वा, श्रवणद्वादशीव्रतस्य प्रभावात् असुरयोनि न लभ्यते। तदा, ब्राह्मणः स्वर्गात् पतितः, वेदविद् च, ध्याननिष्ठया मनसा मोक्षं प्राप्नोति, पुनर्जन्म न यायात्। यथाशक्ति सुवर्णमयं वामनस्य रूपं निर्मीयते। एतस्मिन्नेव काले, अनन्तवरद, श्रीपतिं, स्वगुणेन आह्वयति—"आगच्छ।" द्वादश्यां दिव्यरूपेण नक्षत्रस्वरूपः आकाशे स्थितोऽसि। तस्य नक्षत्रस्य प्रति—"नमस्ते, पद्मनाभ, पद्मालय, केशव।" पुनः—"नमस्ते, सर्वव्यापिन्, जगत्कारण, अक्षर, सर्वमय!" इति स्तुतिः। "एष धूपः, देवेश, शङ्खचक्रगदाधर, तव।" "तेजसा तव सर्वलोकाः प्रकाश्यन्ते, अक्षराः सन्तु।" आदित्यगर्भं धृत्वा, वैरोचनिश्वररूपं स्वीकृत्य, देवैः अनुमोदितः, योगिनां परमगतिर्भवान्। अन्नं समर्प्य—"त्वमेव हविर्भक्ता, यजमानः, यज्वा, हविः।" जलं समर्प्य—"त्वं हिरण्यरूपः, अन्नरूपः, वारिरूपः, वासोरूपः।" वर्षः, वरुणः, सूर्यः, जलम्, केशवः, शिवः—एते सर्वे उपस्थिताः। अन्नं प्रजापतिः, विष्णुः, रुद्रः, चन्द्रः, इन्द्रः, सूर्यः। वामनः ज्ञानदाता, वामनः एव द्रवरूपे स्थितः। "वामनं गृह्णामि; वामनः मे ददाति।" कपिलस्य अङ्गेषु चतुर्दश लोकाः स्थिताः। "त्वं दिव्यजन्मा, अतिसम्मानितः, पापक्षयाय एतत् ददामि।" यः श्रद्धया, विद्वान्, द्वादश्यां एतत् आचरति, तस्य पुण्यं शतगुणं भवति। "अहमपि श्रद्धया, समये, एतत् पवित्रस्थलं सेवितवान्।" "एते पापिनः मां बाधयितुं न शक्नुवन्ति।" व्रतं एकपर्यायपर्यन्तं पालनं कर्तव्यम्। "त्वत्तः श्रुत्वा मोक्षः साक्षात् लभ्यते; अधुना नूनं तं पश्यामि।" इत्युक्त्वा ब्राह्मणः दिव्यं शब्दं व्योम्नि शृणोति—मृदङ्गध्वानि। दिव्ययानानि सर्वतः आगच्छन्। ब्राह्मणस्य संवादेन, धर्मस्तुत्या, पुण्यं वर्धते। अतः सर्वयत्नेन सत्संगः श्रेष्ठः। यथा तीर्थस्नानं कृतवन्तः, तथा दुष्टचित्तानां अपि—पवित्रस्थलस्य प्रभावश्रवणेन मोक्षफलम् लभ्यते। यः श्रद्धया एतत् पठति वा, भक्त्या शृणोति वा, तस्य पुण्यं महद्। तीर्थं नाम पिशाचं, त्रैलोक्यविख्यातम्। एवं श्रीवराहपुराणे मधुमासे 'यमुनासंगममहात्म्यं' नाम शतचतुर्दशाधिकशतचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—यमुनानदीस्नानं कृत्वा, ऋषिः कृष्णद्वैपायनः, मनसा गङ्गां यमुनां च पापनाशिनीं चिन्तयामास। सोमवैकुण्ठयोः मध्ये सा कृष्णाङ्गेति प्रसिद्धा।