मया राजा उत्तमं महद् लाभं प्राप्तवान्। ततः गोकरणः स्वबन्धुभिः सह तत्र सुखेन निवसति स्म। सः शुकैश्वरं स्थापयित्वा दिव्यं यज्ञसंस्कारं अकरोत्। स यज्ञः शुकयज्ञः इति प्रसिद्धः अभवत्; तस्य निधनानन्तरं सः मोक्षं प्राप्तवान्। शुकं दत्त्वा गोकरणः संगमस्नानस्य फलम् अपि प्राप्तवान्। स्वपत्नी सह तं शबराय दत्त्वा स्वर्गं गतः। एतत् सर्वं तव कथितम्, यत् मथुरायां महाफलदं भवति। गोकरणस्य वंशः धर्मेण अक्षयः अविनाशी च। इति श्रीवराहपुराणे गोकरणमहात्म्ये एकशतान्नवतितृतीयोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः उवाच— संगमस्य शक्तिः पापिनाम् अपि मोक्षदायिनी अस्ति। अत्र पूर्वं श्रूयते यः कश्चन ब्राह्मणः दृढव्रतः आसीत्। स्वाध्याययज्ञनिरतः योगकुशलः च सदा भक्तः आसीत्। सः ब्रह्मलोकलाभाय कर्माणि कृत्वा तस्य मनः तीर्थयात्रायाम् प्रवृत्तम्। सः विधिपूर्वकं पूर्वदिशं प्रति प्रस्थितः। एवं उत्तरशिखरे तथा मन्मथुरायाम् अपि गतः। सर्वतीर्थानि गत्वा स्नानं कृत्वा शुद्धः अभवत्। पूजां नमस्कारं च कृत्वा पुनः मार्गं आरब्धवान्। कण्टकवनं निर्जनं शून्यं च आगत्य, तत्र सः सशंकचित्तः स्थित्वा नेत्राणि विवृत्य अपश्यत्। तत्र सः मधुरया वाचा अपृच्छत्— “कः भवतः, भयङ्कररूपाः?” “यूयं सदा एकत्र स्थिताः, कुत्र गच्छथ? सदा क्षुधात्रिप्ताः, दुःखसहिताः च। सर्वे अल्पबुद्धयः, ज्ञानविवेकहीनाः च। न वयं गगनं, न भूमिं, न दिनं जानिमः। पूर्वदिशायात्रा अपि न रोचते। शीघ्रः, निग्राहकः, पञ्चमः लेखकः— मृतानां कर्मणां नामोत्पत्ति कथं?” “किमर्थं यूयं नामहीनाः? अहं सदा ताज्यं खादामि, तु द्विजेभ्यः शुष्कं ददामि।” “एतस्मात् कारणात् द्विजः ‘शुष्कदातृ’ इति नाम्ना प्रसिद्धः। ततः परं ‘सूचिकोष्ठी’ इति नाम्ना प्रसिद्धः। ततः शीघ्रः शीघ्रगामी इति नाम्ना। चिन्तितचित्तः आरोहणं कृत्वा निग्राहकः नाम्ना प्रसिद्धः। अस्माकं मध्ये पापिष्ठः लेखकः, तस्मात् सः लेखकः इति नाम्ना प्रसिद्धः।” शीघ्रः पङ्गुर्भवति, ततः अतीव सूचिमुखः। महवृषणः शुष्काङ्गः, दुष्टः जातः। यदि श्रवणे श्रद्धा अस्ति, यत् इच्छसि तत् पृच्छ; सर्वे जीवाः अन्नेन जीवन्ति। “अहं सत्यं तव अन्नं अपि श्रोतुम् इच्छामि; अस्माकं अन्नं अपि शृणु, सर्वभूतदयापरायणः। यत् श्रवणेन पुनः पुनः निन्दसि। शुद्धिहीनगृहेषु पितरः तत्र भुञ्जते। न गुरवः पूज्यन्ते, न स्त्रीजयितगृहेषु। यत्र सदा कलहः, तत्र पितरः भुञ्जते, निन्दितद्विजेषु, तिरस्कृतकुलेषु च।