वराहपुराणम्

गोकर्णः ततः सर्वं राज्ञे निवेदयामास, राजा च तेन तुष्टिम् आप। राजा तस्मै ग्रामांश्च पुरातनपुराणि च दत्तवान्। आश्चर्यस्य परं रूपं तु तस्य देववाटिकाधर्मस्य महाफलमिति स्म। एवं श्रीवराहपुराणस्य गोकर्णमाहात्म्ये द्विशतद्विसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच— सः चतुर्षु—शुके तस्य पितरौ धर्मपत्नी च—सम्मानं अकरोत्। यथाशक्ति यथामूल्यं तान् पूजयामास। सः स्वयमेव तत्र अविघ्नसिद्धये महायज्ञं निर्वर्तितवान्। पुत्रस्य वृद्ध्यर्थं गीतवाद्यमंगलक्रियादिभिः यथायोग्यं सर्वं सम्प्राप्तम्। सः सर्वान् आलिङ्ग्य, यथाक्रमं प्रणम्य च। हृदि शुकं पश्यन् वणिक् अश्रूण्यपातयत्। मया एव राजा श्रेयस्करं महद्वित्तं प्राप्तवान्। एवं गोकर्णः स्वबन्धुभिः सह तत्र सुखेन वसति स्म। सः शुकेश्वरं स्थाप्य दिव्ययज्ञं चकार। स यज्ञः शुकयज्ञ इति प्रसिद्धः अभवत्; मृत्युप्राप्तौ च सः मोक्षं लब्धवान्। शुकदानेन गोकर्णः संगमे स्नानफलं प्राप्तवान्। भार्यया सह शबराय तद् दत्वा स्वर्गं गतः। एतत्सर्वं मथुरायां महाफलदं कथितम्। गोकर्णस्य वंशः धर्मेण अक्षय्यः अविनाश्यश्च। एवं गोकर्णस्तुतौ श्रीवराहपुराणे त्रिशतत्रिसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच— संगमस्य शक्तिः पापिनामपि मोक्षदायिनी। अत्र श्रूयते—पूर्वं कश्चन ब्राह्मणः दृढव्रतः, स्वाध्याययज्ञनिरतः, नित्ययुक्तः योगकुशलश्चासीत्। सः ब्रह्मलोकप्राप्त्यर्थं तादृशानि कर्माणि कुर्वन्, तस्य मनः तीर्थयात्रायां प्रववृते। सः विधिवत् पूर्वदिशं प्रति प्रस्थितवान्। स एवमुत्तरशृङ्गे तथा मनमथुरायाम् अपि गतवान्। सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वा, अहं शुद्धः अभवम्। पूजार्चनं कृत्वा प्रणम्य च, यात्रां पुनः आरब्धवान्। कण्टकवनं निर्जनं निःशब्दं च दृष्ट्वा, सः स्वल्पभीतः तत्र स्थित्वा नेत्रे विवृत्य अपश्यत्। मधुरया वाचा पृच्छति स्म—"के भवन्तः, भीषणरूपिणः?" "यूयं कुतः सदा एकत्रैव तिष्ठथ? कुत्र गच्छथ सदा? क्षुधातृष्णाभ्यां नित्यं पीड्यमानाः, बहुदुःखयुताः च।" "यूयं सर्वे अल्पमेधसः, अज्ञानिनः, विवेकशून्याश्च।" "न वयं गगनं, न पृथिवीं, न दिवसमपि जानिमः।" "एष पूर्वदिक् यात्रा न रुचिरा दृश्यते।" "श्रीघ्रः, संयमी, पञ्चमः लेखकः—कथं प्रेतानां कर्मणां च नामोत्पत्तिः?" "किमर्थं यूयं सर्वे अनामिनः? अहं सदा नवं खादामि, द्विजाय जरण्नं ददामि।" "एतस्मात् कारणात्, द्विजश्रेष्ठ, नाम 'जरण्नदः' इति।" "एतस्मात् परं 'सूच्यग्र' इति नाम।" "एवमेव तृतीयः 'श्रीघ्रः' इति कथ्यते।" एवं श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये चतुश्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः।