ज्येष्ठः तत्र प्राह—"यदि ते रोचते, निष्पाप, तदा त्वां वहामि।" ततः स शीघ्रमेव दिव्यरथाकारे याने समारुह्य, "राज्ञेयं दत्तिः; त्वया तस्य अमूल्यं किञ्चिद् दातव्यम्," इति समादिश्य, तस्मात् स्थलात् उत्थाय यत्र राजा स्थितः तत्र जगाम। राजानं दृष्ट्वैव तेन सन्तुष्टः स राजा तं सस्नेहमर्धासने समुपवेश्य, रत्नप्रदायिनमिव, वाक्यमिदम् उवाच—"किंचिद् अद्भुतं दर्शयिष्यामि च तुभ्यं, वक्ष्यामि च, आर्य। यथा सेनायाः गमनं क्षणार्धेन भवति, तथैव त्वया कर्तव्यम्।" स तु यथोक्तं राज्ञा सर्वं सम्यक् अकरोत्। तदा सर्वे पुनः पुनः "साधु साधु" इति गोकर्णं प्रशशंसुः। गोकर्णः अपि सर्वं राज्ञे निवेद्य, तं प्रसन्नं चकार। राजा तस्मै ग्रामांश्च पुराणि च दत्तवान्। तत्रैव महान् धर्मस्य फलं, यः तद्वनस्य महद् आश्चर्यम्। एवं श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये द्विशत् सप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—स गोकर्णः शुकं पितरौ धर्मपत्नीं च चतुरः सन्मान्य, यथाशक्ति पूजार्हान् पूजयामास। तत्रैव सः स्वयं महायज्ञं कृतवान्, विघ्नरहितसिद्ध्यर्थम्। तदा गीतवाद्यमंगलक्रियाः पुत्रवृद्ध्यनुकूलाः अभवन्। सः प्रत्येकं परिष्वज्य, यथाक्रमं प्रणम्य, तान् पूजयामास। हृदि शुकं स्मृत्वा, वणिक् अश्रूणि मुमोच। मया एव राजा परमं लाभं प्राप्तवान्। एवं गोकर्णः स्वबन्धुभिः सह तत्र सुखेन अवसत्। तेन शुकेश्वरं स्थाप्य, दिव्यं यज्ञसत्रं चकार। तत् सत्रं "शुकयज्ञ" इति प्रसिद्धम् अभवत्; मृत्यौ च सः मुक्तिं प्राप्तवान्। शुकदानात् गोकर्णः संगमे स्नानस्य फलं प्राप्तवान्। भार्यया सहितः शबराय दत्वा, स्वर्गं गतः। एतत् सर्वं मथुरायां महाफलदं तुभ्यं उक्तम्। गोकर्णस्य वंशः धर्मेण अक्षयोऽक्षयश्च। एवं श्रीवराहपुराणे गोकर्णस्तुत्यां त्रिशत् सप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—संगमस्य शक्तिः पातकिनामपि मोक्षदायिनी। तत्र श्रूयते—पूर्वं कश्चन ब्राह्मणः, दृढव्रतः, स्वाध्याययज्ञनिरतः, नित्ययुक्तः, योगविशारदः, ब्रह्मलोकप्राप्तिकामः, तादृशानि कर्माणि कुर्वन्, तस्य मनः तीर्थयात्रायाम् अनुवर्तितम्। सः विधिवत् पूर्वदिशं प्रति प्रस्थितवान्। तथैव उत्तरशिखरे, एवं च मन्मथुरायाम्, सर्वाणि तीर्थानि गत्वा स्नानं कृत्वा, अहं विशुद्धः अभवम्। पूजां प्रणामांश्च कृत्वा, पुनः मार्गं समारब्धवान्। तदा कण्टकवनं शून्यं निष्शब्दं प्रविश्य, मनसा किंचित् भीतः, तत्र स्थित्वा नेत्रे अपासृत्य पश्यन् तिष्ठति। एवं श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये चतुश्चत्वारिंशदुत्तरशततमः अध्यायः समाप्तः।