एकदा श्रीवराहभगवान् गोकर्णस्य महिमानं कथयन् एवम् आख्यातवान्। एकः पिप्पलः, एकः पिचुमन्दः, एकः वटवृक्षः, दश पुष्पवृक्षाः च—एते यथा सुकुमारः पुत्रः कुलं उद्धरेत्, तथा महान् यत्नः संयमेन च कर्तव्यः। गोकर्णः उवाच—यत्र पथिकाः छायां विश्रामं च लभन्ते, पक्षिणः च आश्रयमाप्नुवन्ति, तत्र तेषां पत्रैः, मूलैः, त्वग्भिः च जीविनां भेषजत्वेन सेवते। तेषां दारुभिः गृहेषु कार्याणि साध्यन्ते, लघुजन्तवः अपि तत्र निवसन्ति। वर्षमध्यकाले द्विवारं फलानि वहन्ति, पक्षिणः अन्ये च तानि भुञ्जते। एवम् यथार्थदर्शिनः पुत्रारोपणं वृक्षारोपणवत् मन्यन्ते। एवं श्रीवराहः दुःखेन "हन्त! कष्टम्!" इति उच्चार्य मूर्च्छितः भूमौ पतितः। तेन समाश्वास्य, जलविसेकं कृत्वा, सः पुनः चेतनां प्राप्तवान्। गोकर्णः उवाच—मथुरायां यः उपवनमन्दिरं मम स्वकीयम् अस्ति। यदि तत्र गच्छेयम्, पितृराजस्य सन्निधौ एव गच्छेयम्। ज्येष्ठः उवाच—यदि ते रोचते, अहं त्वां नेतुम् इच्छामि, हे निष्पाप। ततः शीघ्रं दिव्यरथसदृशं वाहनं आरोह्य, "राज्ञे दत्तव्यम् अमूल्यं दानं गृहाण," इति उक्त्वा, सः तस्मात् स्थलात् उत्थाय यत्र राजा स्थितः तत्र अगच्छत्। राजा तं दृष्ट्वा सन्तुष्टः सन् इदं वचनम् अब्रवीत्। सः स्नेहेन अर्धासने उपवेश्य, रत्नप्रदायकः इव वर्तते स्म। "किंचित् अद्भुतं दर्शयिष्यामि, तच्च कथयिष्यामि, भोः," इति राजा उक्तवान्। "यथा सैन्यं क्षणार्धे गच्छति, तथा त्वं अपि कर्तव्यम्," इति। गोकर्णः राज्ञः वचनेन सर्वं यथावत् अकरोत्। तं पुनः पुनः स्तुत्वा, "साधु! साधु!" इति प्रशशंसुः। ततः गोकर्णः सर्वं राज्ञे निवेद्य, राजा सन्तुष्टः अभवत्। राजा तस्मै ग्रामान् पुरातनपुराणि च दत्तवान्। धर्मारण्यस्य महाफलम् अतीव अद्भुतम् इति तत्र प्रकटितम्। श्रीवराह उवाच—सः शुकं, तस्य मातरं पितरं च, धर्मपत्नीं च, चतुर्न् आदरात् पूजयामास। यथाशक्त्या तान् अर्चयित्वा, स्वयम् अपि तत्र महायज्ञं सिध्यर्थं अकरोत्। तत्र गीतानि, वाद्यानि, मङ्गलक्रियाश्च पुत्रस्य वृद्ध्यर्थं सम्यक् अभवन्। सः एकैकं समालिङ्ग्य, यथाक्रमं प्रणम्य, अन्तःकरणे शुकं दृष्ट्वा वणिजः अश्रूणि मुमोच। मया एव राजा श्रेष्ठं लाभं प्राप्तवान्। एवं गोकर्णः स्वबन्धुभिः सहितः सुखेन तत्र वासं अकरोत्। सः शुकेश्वरं स्थापयित्वा दिव्यं सत्रं चकार। तत् सत्रं "शुकयज्ञः" इति प्रसिद्धं अभवत्; मृत्यौ सः मोक्षं प्राप्तवान्। शुकदानेन गोकर्णः संगमे स्नानस्य फलम् अलभत। भार्यया सहितः शबराय दत्त्वा, स्वर्गलोकं गतः। एतत् सर्वं त्वया श्रुतम्, यत् मथुरायां महाफलदं वर्तते। गोकर्णस्य वंशः धर्मेण अक्षयः अविनाशी च भवति। एवं श्रीवराहपुराणे गोकर्णमाहात्म्ये द्विसप्ततितमः, त्रिसप्ततितमश्च अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—संगमस्य शक्तिः पापिनः अपि मोक्षदायिनी भवति।