तस्मिन्नेव काले तानि वृक्षाणि मनोहररूपाणि, सुन्दराङ्गानि च आसन्, पुष्पवृद्धये समर्पितचित्तानि च। तानि तु राजपुरुषैः छेदनेन मूलोत्पाटनं च पीडितानि अभवन्। पुष्पमाल्यविहीनानि तेषां केवलं मूलानि च काष्ठानि शेषितानि। तत्र देवता शिलारूपेण मृत्तिकायां वा ईष्टकायां वा संनिहिता आसीत्। जलपूर्णः कुम्भः पुण्यः, स एव तस्य उपवनस्य सिंचनाय उपयोगितः। फलवतः ये वृक्षाः, सुवर्णमयाश्च ये वृक्षाः, हे श्रेष्ठ, यदि ते नश्येयुः, तादृशं विकारं यथा अत्र जातं, न स्यात्। ततः गोकार्णः उवाच—अत्र कूपदेवतासंस्थापनस्य पुण्यफलं मे कथय। ज्येष्ठः प्रत्युवाच—यज्ञेन स्वर्गः लभ्यते, दानैः मोक्षः। तत्र तटाकानि, कूपाः, सरांसि, देवायतनानि च—भूमिदानैः गोदानैश्च ये लोकाः प्राप्यन्ते, ते प्रशंस्यन्ते। एकः पीपलः, एकः पिचुमन्दः, एकः वटवृक्षः, दश पुष्पवृक्षाः—यथा उत्तमः पुत्रः कुलं उद्धरति, तथा महता यत्नेन नियमेन च वृक्षारोपणं कर्तव्यम्। पुनः गोकार्णः उवाच—पथिकाणां छायाप्रदानेन विश्रान्त्यर्थं, पक्षिणां निलयदानेन च वृक्षाः उपकारिणः। तेषां पत्रैः, मूलैः, त्वचाः, इत्यादिभिः जीविनां भेषजत्वेन उपयोगः। तेषां काष्ठं गृहेषु कार्येषु युज्यते, लघुजीविनां च निवासस्थानानि भवन्ति। वर्षमध्यभागे द्विवारं फलानि ददाति, पक्ष्यादयः तानि उपभुञ्जते। एवं तत्त्ववित् पुत्रारोपणं वृक्षारोपणरूपेण बोधयन्ति। श्रीवराहः उवाच—हा हन्त! किमिदं भयानकम्! इति उक्त्वा स मूर्छितः भूमौ पतितः। तैः प्रबोधितः, जलसिक्तः, स चेतनां पुनः प्राप्तः। गोकार्णः पुनः उवाच—मथुरायां तद्वनं देवायतनं च मम। यदि तत्र गच्छेयम्, पितृराजस्य सन्निधौ एव गच्छेयम्। ज्येष्ठः उवाच—यदि ते रोचते, अहं त्वां नयामि, हे निष्पाप। ततः दिव्ययानरूपं वाहनं शीघ्रं आरुह्य, ‘एष दानं नृपाय दातव्यम्, अमूल्यं किञ्चित् दातव्यं’ इति उक्त्वा, तस्मात् स्थलात् उत्थाय यत्र नृपः तिष्ठति तत्र गतः। राजा तं दृष्ट्वा संहृष्टः, वाक्यमिदं उवाच। स अर्धासने स्नेहेन उपविष्टः, रत्नदातृवत्, धनदातृवत् च आसीत्। ‘किञ्चिदद्भुतं दर्शयिष्यामि, तस्य च वर्णनं करिष्यामि, हे महाभाग’ इति उवाच। ‘यथा सेना अर्धक्षणे गच्छति, तथैव त्वमपि कर्तव्यम्’ इत्युक्त्वा, गोकार्णः सर्वं यथाज्ञप्तं अकरोत्। तं पुनः पुनः प्रशशंसुः—‘साधु! साधु!’ इति। ततः गोकार्णः सर्वमिदं राज्ञे निवेदितवान्, राजा तेन सन्तुष्टः। राजा तस्मै ग्रामान् पुराणि च दत्तवान्। अतीवाश्चर्यमेतत्, वृक्षधर्मस्य महाफलम्। एवं श्रीवराहपुराणे गोकार्णमाहात्म्ये द्विशतसप्तत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः पुनरुवाच—स सः शुकं, मातरं, पितरं, धर्मपत्नीं च, चत्वारः पूजितवान्। यथाशक्ति, यथासामर्थ्यं तान् अर्चितवान्। तत्रैव unobstructed-सिद्ध्यर्थं महायज्ञं स्वयमेव अकरोत्। तत्र गीतानि, वाद्यानि, मङ्गलक्रियाश्च पुत्रवृद्धये यथायोग्यं सम्पन्नाः। सः एकैकं परिष्वज्य, यथाक्रमं प्रणम्य, आदरपूर्वकं पूजितवान्। हृदि शुकं दृष्ट्वा, वणिक् सः अश्रूण्यपातयत्।