दुष्टबुद्धिभिः तेषां निवारयद्भिरपि बहुभिः प्रयत्नैः निवारणं न कृतम्, ते तु तत्रैव दुरात्मानः स्थिताः। तदा स तत्र बद्धसिंह इव चिन्तयामास—“कः नः उद्धारकः स्यात्?” इति। सा च दुःखशब्देन महान् निनादं कृत्वा विलपन्ती जगाद—“हा, कष्टम् इदम्!” इति। श्रूयते च, गोकर्णोऽपि तत्र नानाविधैः क्लेशैः संतप्तः। स तु अञ्जलिं कृत्वा मृदुना दुःखार्द्रस्वरेण शनैः शनैः तान् सान्त्वयामास। स उवाच—“यदि अहं तत्र स्याम्, तं राजानं निवारयिष्यामि।” इत्युक्तमात्रेणैव सर्वे ते स्वस्तिं प्राप्तवन्तः—“त्वं कः? कुत्रतः आगतः? किमर्थं च अत्र आगतः?” इति पृच्छन्ति। गोकर्णः उवाच—“पूर्वं अहं युष्मान् दृष्टवान्, सुन्दररूपिणः सुन्दरनेत्रान्। अधुना तु युष्माकं विकृतदशां दृष्ट्वा मम दुःखं वर्धितम्।” तस्य पुरतः ज्येष्ठा सा स्वजातपुष्पैः भूषिता वदति स्म। तदा ताः सर्वाः रम्यरूपाः सुन्दराङ्ग्यः पुष्पवर्धननिरताः आसन्। किन्तु ताः राजपुरुषैः छेदनोत्पाटनादिभिः पीडिताः। पुष्पमालाविहीनाः केवलं मूलानि च काष्ठानि च शेषितानि। तत्र स्थितं देवताशिलाखण्डं मृत्तिकायाः वा इष्टकायाः वा मध्ये स्थितम्। एषा जलपूर्णा घटिका पुण्यदा, सा तस्य उपवनस्य सीचिका भवति। ये च फलवन्तः वृक्षाः, ये च सुवर्णवृक्षाः, हे श्रेष्ठ, यदि ते न नश्येयुः, इदृशी विकृतिर्न जायेत। ततः गोकर्णः पप्रच्छ—“किं पुण्यं तत्र कूपदेवताः स्थापयित्वा लभ्यते?” इति। ज्येष्ठा उवाच—“यज्ञेन स्वर्गः लभ्यते, दानेन मोक्षः। तत्र तटाकाः कूपाः सरः देवायतनानि च पुण्यदायकानि। भूमिदानकृतं, गोदानकृतं च लोकप्रशंसितम्। एकः पीपलः, एकः पिचुमन्दः, एकः वटवृक्षः, दश पुष्पवृक्षाः च—एवं कृतानि महापुण्यदायकानि।” “यथा सुतः कुलं उद्धरति, तथा यत्नेन नियमेन च वृक्षारोपणं कर्तव्यम्,” इति गोकर्णः पुनरुवाच—“यात्रीणां छायासुखं, पक्षिणां निवासः, तेषां पत्रमूलत्वक्चूर्णादिभिः जीविनां भेषजं भवति। तेषां काष्ठं गृहार्थं युज्यते, लघुजीवानां च निवासभूमिः। वर्षमध्यमे द्विवारं फलानि ददति, पक्ष्यादयः तानि भुञ्जते। एवं सुतारोपणवत् वृक्षारोपणं तत्त्वदर्शिभिः ज्ञायते।” श्रीवराहः उवाच—“हा कष्टम्!” इति उक्त्वा मूर्च्छितः भूमौ पतितः। ताः तं जलधारया प्रक्षिप्य सान्त्वयन् चेतनां प्रापयन्। गोकर्णः उवाच—“मथुरायां तत् उपवनं देवालयश्च मम। यदि तत्र गच्छेयम्, पितृराजस्य साक्षात्सन्निधौ गच्छेयम्।” ज्येष्ठा उवाच—“यदि ते रोचते, त्वां नयामि, हे निष्कल्मष।” ततः शीघ्रं दिव्यरथाकृतिं वाहनं आरुह्य, “राज्ञेयं दत्तव्या, अमूल्यं किञ्चिद् दातव्यं,” इत्युक्त्वा तं गृहीत्वा यत्र राजा स्थितः तत्र गतः। राजा तं दृष्ट्वैव तुष्टः, स्नेहेन अर्धासने उपवेशयत्, रत्नधनप्रदायक इव। स उवाच—“किञ्चित् अद्भुतं दर्शयिष्यामि, तस्य च वर्णनं करिष्यामि, भोः। यथा सेना क्षणार्धे गच्छति, तथा त्वं अपि कर्तव्यम्।” स च गोकर्णः राज्ञा उक्तं सर्वं तथैव अकरोत्। तं पुनः पुनः स्तुवन्तः, “साधु! साधु!” इत्युक्त्वा प्रशशंसुः।