स एव सनातनः कालः पुनः पुनः तं प्रश्नं तस्य च उत्तरं पृच्छन् अभवत्। तदा निश्चयाय गोकर्णः पुनः तान् प्रणम्यावदत्—"यदि मम दुःखरूपं विकारं प्रकाशयिष्यथ, यद्यपि सः रहस्यरूपेण रक्षितव्यः, तर्हि कृपया कथयत।" एतच्छ्रुत्वा तेषु एकः तं प्रति वाक्यमिदम् अवदत्—"शृणु वत्स, कथयामि यथैव विकारः सम्प्राप्तः। मधोः पुरी रम्या अस्ति, या पुरुषाणां मोक्षदायिनी। स तत्र भक्त्या चतुर्मासव्रतं सम्पादयन् गतवान्। तस्मिन् पुर्यां रमणीयाः उद्यानानि सुवर्णप्राकारैः परिवेष्टितानि आसन्। तेषु सर्वे काले फलद्रुमाः मनोहराः स्थिताः। किन्तु तेषां सेवकैः सर्वाणि उद्यानानि फलद्रुमैः सह विनाशितानि। बहवः तान् निरुद्धुम् इच्छन्तः अपि, दुष्टबुद्धिभिः तैः तद्विनाशनं न निवारितम्। स सिंहवत् पञ्जरे बद्धः, चिन्तयामास—'कः नः रक्षिष्यति?' सा अपि स्त्री उच्चैः दुःखितया वाचा विलपन्ती अवदत्—'हन्त, किमिदं भयानकम्!' श्रूयते यः गोकर्णः अपि बहुधा क्लिश्यमानः आसीत्। सः अञ्जलिं कृत्वा मृदुना शोकपूर्णेन च वचसा ताः शनैः सान्त्वयामास। सः अवदत्—"यदि अहम् अत्र स्याम्, तर्हि तं राजानं निग्रहीष्यामि।" एवं तस्य वचने प्रोक्ते, सर्वाः ताः आत्मनः स्थितिं पुनः प्राप्ताः—'कः त्वम्? कथय, कुतः अत्र आगतः?' इति। गोकर्णः अवदत्—"पूर्वं सर्वाः यूयं सुन्दररूपाः, मनोज्ञनेत्राः मया दृष्टाः। अधुना तु विकीर्णकेशाः जाताः, येन मम शोकः वर्धितः।" तस्य पुरतः ज्येष्ठा सा पुष्पैः शोभिता प्रवदामास। तदा ताः सर्वाः रम्यरूपाः, सुशरीराः, पुष्पवृद्ध्यै समर्पिताः आसन्। किन्तु राजपुरुषैः छेदनोत्पाटनाभ्यां ताः क्लिश्यमानाः। पुष्पमालाभिः विहीनाः, केवलं मूलानि काष्ठानि च अवशिष्टानि। तत्र देवता शिलारूपेण मृत्तिकायां वा ईष्टकायां वा संस्थिता। अयं जलपूर्णः घटः पुण्यः, स एव तस्य उद्यानस्य सिचनार्थम्। ये च तत्र फलद्रुमाः, सुवर्णद्रुमाः च, यदि ते विनाशिताः, तर्हि अत्र यः विकारः उत्पन्नः, स न स्यात्। ततः गोकर्णः पप्रच्छ—"किं पुण्यं फलं तत्र कूपदेवताः स्थापयित्वा लभ्यते?" ज्येष्ठा अवदत्—"यज्ञेन स्वर्गः लभ्यते, दानैः मोक्षः। तत्र तडागानि, कूपाः, पुष्करिण्यः, देवायतनानि च पुण्यदायिन्यः। भूमिदानं गवां दानं च येन लभ्यते लोकाः, ते प्रशस्यन्ते। एकः पिप्पलः, एकः पिचुमन्दः, एकः वटवृक्षः, दश पुष्पद्रुमाः च—यथा उत्तमः पुत्रः कुलं उद्धरति, तथा महान् यत्नः नियमेन च फलद्रुमारोपणं कर्तव्यम्।" गोकर्णः पुनः पप्रच्छ—"छायायाः विश्रान्त्याः, विहङ्गानां चाश्रयाय वृक्षाः कथं सेवां कुर्वन्ति?" ताः अवदन्—"तेषां पत्रैः, मूलैः, त्वचाभिः, इत्यादिभिः सर्वे प्राणिनः औषधरूपेण उपकृत्यन्ते। तेषां काष्ठं गृहकार्ये प्रयुज्यते, तत्र लघुप्राणिनां निवासोऽपि अस्ति। वर्षमध्यकालः द्वौ काले फलं ददाति, पक्षिणः अन्ये च तेन तृप्यन्ति। एवं सत्यम् जानन्तः पुत्रारोपणं वृक्षारोपणवत् मन्यन्ते।" श्रीवराहः अवदत्—"हन्त, किमिदं भयानकम्!" इति उच्चार्य, सः मूर्च्छितः भूमौ पतितः। ताभिः सान्त्वितः, सः प्राज्ञः जलसिक्तः चेतनां पुनः प्राप्तवान्। ततः गोकर्णः अवदत्—"मथुरायां तदुद्यानं देवायतनं च मम एव। यदि तत्र गच्छेयम्, तर्हि पितृराजस्य साक्षात्सन्निधौ स्यात्।