ते तु सर्वे तं वणिजं स्वपितरं यथा, तथा सेवां प्राकुर्वन्। एवं श्रीवराहपुराणे गोकार्णमाहात्म्ये एकशतसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः। ततः श्रीवराह उवाच—प्रथमदिने यथा कर्तव्यं, तथा त्रयोदशदिने अपि कर्तव्यम्। ताः देव्यः नृत्यगीते कौशलं प्राप्नुवन्। गोकार्णः सर्वभावेन स्वगृहं विस्मृतवान्। तासां मुखानि शुष्कानि, दुःखितानि, भग्नाभरणवस्त्रयुक्तानि दृष्टानि। ताः विकृतदेहाः, व्रणच्छिन्नाः, रक्तप्रवाहयुक्ताः दृश्यन्ते। यस्य पुत्रो नास्ति, तस्य न मार्गः, न स्वर्गः, न किञ्चिदन्यत्। एतद्विज्ञाय, स तद्विकृतस्वरूपस्य कारणं पप्रच्छ। देव्यः ऊचुः—स एव भगवान्कालः, येन पुण्यफलान्यनुभूयन्ते। स एव अनादिकालरूपः पुनःपुनः तं प्रश्नं च उत्तरं च पृच्छति स्म। ततः निश्चित्य गोकार्णः पुनः ताभ्यां प्रणम्य अब्रवीत्—यदि मम दुःखस्य विकृतिं प्रकाशयथ, यद्यपि गुप्तव्यम्। इत्युक्ते तासु एकया इदं वाक्यम् उक्तम्—शृणु वत्स, कथयामि यथा विकृतिः जाताऽत्र। मधुनाम्नि रमणीयपुरी अस्ति, या पुरुषाणां मोक्षदायिनी। स तत्र भक्त्या चतुर्मास्यव्रतानि पालयन् गतवान्। तत्र रम्योपवनानि, उत्तमपरिखाभिः परिवृतानि सन्ति। तेषु सर्वे फलिनः वृक्षाः सर्वकाले मनोहराः स्थिताः। तानि सर्वाणि उपवनानि फलवृक्षैः सहितानि सेवकैः विनष्टानि। बहवः तान् वारयितुं प्रयत्नं कृतवन्तः, परन्तु दुष्टचित्ताः तत्र स्थिता एव। स सिंह इव पञ्जरे बद्धः, चिन्तयामास—'कः नः त्रातुम् अर्हति?'। सा उच्चैः क्लेशपूर्णया वाचा विलपन्ती 'हा हन्त' इति आक्रोशत्। श्रूयते गोकार्णः अपि नानाविधैः दुःखैः पीडितः। स ताः सान्त्वयन्, अञ्जलिं कृत्वा मृदुना दुःखितया वाचा शनैः सान्त्वयामास। यदि अहं तत्र स्याम्, तं राजानं निग्रहीष्यामि इति स प्रोक्तवान्। इत्युक्तमात्रेण ताः सर्वाः समाश्वसन्—'त्वं कः? कुतः आगतः? किं कारणं तव आगमनस्य?' इति पृष्टवन्त्यः। गोकार्ण उवाच—पूर्वं अहं युष्मान् समदृशम्, सुन्दररूपधारिण्यः, मनोज्ञलोचनाः। अधुना तु विकीर्णकेशाः जाताः, येन मम दुःखवृद्धिः जाताः। तस्य पुरतः ज्येष्ठा पुष्पविलसितया भूषिता वदति स्म। तस्मिन्काले ताः प्रियदर्शनरूपाः, शोभनाङ्ग्यः, पुष्पवृद्धौ रताः आसन्। परन्तु राजपुरुषैः छेदनोत्पाटनादिभिः पीडिताः। पुष्पमालाविहीनाः, केवलं मूलानि काष्ठानि एव शेषितानि। तत्र यः देवः, स पाषाणमयः, मृत्तिकायाः वा इस्ठकायाः वा पिण्डेन संवृतः। एष जलपूर्णः घटः पुण्यः, स एव तस्य उपवनस्य सिंचनार्थं सेवते। ये च फलवृक्षाः, ये च सुवर्णमयाः वृक्षाः, हे उत्तम, यदि ते विनश्यन्ति, तादृशी विकृतिर्न जायते यथाऽत्र जाता। ततः गोकार्णः पप्रच्छ—किं पुण्यं तत्र कूपदेवताः स्थापयित्वा लभ्यते? ज्येष्ठा उवाच—यज्ञेन स्वर्गः लभ्यते, दानैः मोक्षः प्राप्यते। तत्र तडागानि, कूपाः, सरः, देवायतनानि च पुण्यफलप्रदानी। भूमिदानं गोदानं च येन लभ्यते लोकाः, ते प्रशस्यन्ते।