गोकर्णस्य तृतीयमासपर्यन्तं तृप्त्यर्थं यत्किञ्चिद् दातव्यं तद् तासां देवीनां वचनात् तस्य दत्तम्। ततः ताः देव्यो गोकर्णं समाश्वास्य, “मा भैषीः, मा शोच,” इत्युक्त्वा तस्मात् तत्र निर्गताः। एवं प्रतिदिनं ताः पुनः पुनरागत्य तं सम्पूज्य यथावत् यथाशक्त्या तृप्तिं प्रापयन्। तस्मिन्नेव काले, अनुकूलवातेन नावोन्नता सञ्जाता, तत्र महारत्नानि बहूनि, अन्यानि च बहुविधानि द्रव्याणि समानीयानि। तस्य गोकर्णस्य सन्निधिः सर्वत्रान्विष्य न दृष्टा, तदा सर्वे चक्रुः क्रन्दनं। लज्जया गाढं सन्तप्तः स नूनं मकरालयं पतितः इति मन्यन्ते स्म। ततः सर्वे मिलित्वा, “रत्नानां यथोचितं भागं प्रत्येकस्य दास्यामः, श्रेष्ठतमं च भागं,” इति निश्चित्य कथयन्ति। एवं गोकर्णः द्वीपे निवसन् महद् दुःखं प्राप। मन्त्रे भ्रमात् तस्य शुका पित्रे तद् वृत्तान्तं निवेदयामास। “मथुरां गतवान् अहम्; मार्गे सागरे जलैः संवृतः—अवश्यं गन्तव्यम्; अनुज्ञां दातुमर्हसि,” इति स शुकः पितरं प्रार्थयामास। तदा पितरः सुतं प्रोवाच, “गच्छ पुत्र मथुरां, मम वर्तमानं पश्य,” इति। तेन एवमुक्तः, “एवं भवतु,” इत्युक्त्वा स श्रेष्ठः पक्षी नावं समारुह्य ययौ। गोकर्णस्य दुःस्थितिं मृत्युवृत्तान्तं च श्रुत्वा सर्वे शोकसन्तप्ताः सञ्जाता। “हे पक्षिन्, अस्माकं जीवितार्थं त्वं कर्तव्यं कुरु,” इति तं प्रार्थयन्ति। तस्य शुकस्य पिञ्जरे स्थितस्य संवादेन ज्ञानप्राप्त्या च सर्वे सन्तुष्टाः अभवन्। ततः रत्नसमृद्धः स व्यापारीकाफिलः समुद्रवत् समागतः। सर्वे विंशतिः जना, प्रत्येकः समुद्रजनैः सह आगताः। तान् सर्वान् सन्तोष्य सत्कार्य च कृत्वा गृहान् प्रेषिताः। तं व्यापारीं पितरं इव सेवाम् अकुर्वन्। एवं श्रीवराहपुराणे गोकरणमाहात्म्ये एकसप्ततितमाधिकशततमः अध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—प्रथमदिने यथा कर्तव्यं तथा त्रयोदश्यामपि कृतम्। ताः देव्यो नृत्यगीतकौशलं प्राप्ताः। गोकर्णः सर्वात्मना स्वगृहं विस्मृतवान्। तासां मुखानि क्लिष्टानि, शोकाकुलानि, भग्नाभरणवस्त्रयुक्तानि दृष्टानि। विकृतदेहाः, व्रणैः आच्छन्नाः, रक्तस्राविन्यः ताः दृश्यन्ते स्म। पुत्ररहितस्य न मार्गो न स्वर्गो नान्यदस्ति। एतद्विज्ञाय स तासां विकारहेतुमपृच्छत्। देव्योऽब्रुवन्—“स एव भगवाँस्त्रिकालः, येन पुण्यकर्मफलानि भुज्यन्ते। स एव नित्यकालः पुनः पुनः तं प्रश्नं तच्चोत्तरं पृच्छति।” निश्चित्य पुनः गोकर्णः ताभ्यां प्रणम्य, “यदि मम दुःखस्य विकृतिं प्रकाशयिष्यथ, यद्यपि गुप्तं कर्तव्यम्,” इति प्रार्थयामास। तदा तासां मध्ये एका देवी प्रोवाच—“शृणु वत्स, कथयामि ते विकृतिहेतुम्। अस्ति मधुपुरी रम्या, या नराणां मोक्षदायिनी। तत्र स भक्त्या चतुर्मास्यव्रतं सम्यक् अनुष्ठाय गतः। तत्र सुन्दराः उद्यानानि, उत्तमपरिखाभिः परिवेष्टितानि आसन्। तेषु सर्वकाले फलवन्तः वृक्षाः स्थिताः। तानि सर्वाण्युद्यानानि फलवृक्षैः सहितानि तैः सेवकैः नष्टानि अभवन्।