शरणं प्रार्थयन् अहं अस्मिन् उत्तमे पर्वते आगतः। पक्षिणः ऊचुः—“त्वं तव पितुः पथानुगत्य नौकायाः समीपं गच्छ।” “यथा त्वं पादौ स्थापयसि, तथा अहम् अपि जलं प्रविश्यामि।” “मम चञ्चुं निमज्जयन् एव, जलचराः विनश्यन्ति।” सः शीघ्रं तम् पारं नीत्वा जटायोः पृष्ठं प्राप्तवान्। सः हृदयकण्ठसम्भूतया गंभीरया वाचा, सौम्यया च, धर्मात्मा इव मधुरं भाषितवान्। तत्र सरः पद्मैः पूर्णं, रत्नमणिभूषितं च दृष्टम्। सः पुष्पाणि सञ्चित्य केशवं देवम् अर्चयित्वा, तम् दृष्ट्वा, सः पार्षतः एकान्ते गूढः तत्र स्थितवान्, शुकस्य अनुमतेन। क्षणेन एव ताः देवताः पुनः पूर्ववत् आगताः। तदा, गोकरणस्य स्वागताय, सः यः क्षुधया पीडितः, ब्रह्मनिष्ठः, महात्मा च—“तस्मै त्रिमासपर्यन्तं तृप्तिं ददातु” इति उक्तम्। ततः ताः कृतं कृत्वा तम् ऊचुः—“भयमस्तु ते नास्ति, मा शुचः।” ताः देव्या निर्गत्य, एवं प्रतिदिनं पुनः आगच्छन्। ततः नौका अनुकूलवायुना उद्धता। तदा बहूनि रत्नानि, महार्हाणि, अन्यानि च बहूनि दत्तानि। तस्य सन्निधिः अन्विष्टः, न तु दृष्टः; ततः ते ऊचुः—“लज्जया सः निश्चितं मकरालये निमग्नः।” “वयं प्रतिजने रत्नानां भागं, उत्तमम्, दास्यामः।” एवं गोकरणः द्वीपे वसन् शोकसमाकुलः अभवत्। मन्त्रविपर्यासात् शुकः पितरं निवेदितवान्—“मथुरां गतः अहम्, पन्थाने सागरं आप्लुतम्। गन्तव्यं मम नूनं, अनुमतिः दीयताम्।” पितरः ऊचुः—“गच्छ पुत्र, मथुरां गच्छ, मम वर्तमानस्थितिं पश्य।” सः एवं उक्तः प्रत्युवाच—“एवं भवतु”—इति, पक्षिराट् नौकां आरूढः। ततः तस्य दुःस्थितिं मृत्युम् च श्रुत्वा, ते मनसि कृतवन्तः। “हे पक्षिन्, अस्माकं जीविताय त्वया कर्तव्यम्।” शुकस्य संवादज्ञानात्, यः पिंजरे स्थितः, ततः— तदा वणिक्पथः समागतः, सागरसमः रत्नैः पूर्णः। सर्वे विंशतिः, सागरजातैः सह आगताः। तान् सर्वान् तुष्ट्वा, सत्कृत्य, प्रेषिताः स्वगृहं गताः। ते तं वणिकं पितृवत् सेवितवन्तः। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्ये गोकरणमाहात्म्ये एकसप्ततितमधिकशततमं अध्यायं समाप्तम्। श्रीवराह उवाच—प्रथमदिने यथा कर्तव्यं, तथा त्रयोदशेऽपि। ताः देव्या नृत्यगीतविशारदा अभवन्। गोकरणः सर्वात्मना स्वगृहं विस्मृतवान्। तेषां मुखानि शुष्कवर्णानि, क्लिष्टानि, भग्नाभरणवस्त्राणि च दृष्टानि। विकृतदेहाः, व्रणच्छन्नाः, रक्तस्राविणः च दृश्यन्ते। यस्य पुत्रः नास्ति, तस्य न पन्थाः, न स्वर्गः, न अन्यत् किञ्चन। एतत् ज्ञात्वा, सः तेषां रूपपरिवर्तनं पृष्टवान्। देव्या ऊचुः—“सः भगवान् कालः एव, येन शुभकर्मणां भोगः लभ्यते।