शुकः रोमाञ्चिताङ्गः स महद्गिरिं दृष्ट्वा विस्मयं जगाम। तत्र स विष्णोः निवासं तेजसा प्रकाशमानं ददर्श। सः चिन्तयामास—"कः अयं वत्सः इह विचरति? कदा च कुतः? किमर्थं च? तथापि एष मे पिता एव।" एवं तं चिन्तयन्तं क्षणमात्रं स्थितं दृष्ट्वा, "नारायणाय नमः" इति उक्त्वा उत्तमे आसने उपविवेश। तत्र अनया सह अन्या अनन्ताः देव्योऽपि आगताः। तत्र गीतवाद्यनृत्यानि अभवन्, यथेष्टं रममाणाः सर्वे तत्र आसन्। देवीस्य दक्षिणे पार्श्वे देवाः गृध्राश्च स्थिताः। शुकः स्वाभिप्रायं निवेद्य तेषां मध्ये स्थापितः। ते तं सान्त्वयित्वा पप्रच्छुः—"कथं त्वं अत्र आगतः?" तदा शुकः प्रत्युवाच—"मम पिता प्लवने स्थितः।" तस्य संरक्षणकामः अहं अस्मिन उत्तमे पर्वते आगतः। पक्षिणः ऊचुः—"त्वं प्लवने समीपं गच्छ, पितुः पन्थानं अनुव्रज।" "यथा त्वं पादौ स्थापयसि, तथा अहं अपि जले प्रविश्यामि।" "मम चञ्चुना निमज्जनेन जलचराः नश्यन्ति।" स शीघ्रं तम् परितार्य जटायोः पृष्ठं प्राप्तवान्। स हृदयकण्ठसमुत्थेन गंभीरस्वरेण, सौम्यया वाचा, धर्मात्मा इव भाषितवान्। तत्र पद्मपूरितं रत्नमणिविभूषितं सरः आसीत्। पुष्पाणि सञ्चित्य केशवं देवं पूजयित्वा, तम् दृष्ट्वा, सः शुकस्य अनुमत्याः एकान्ते न्यवसत्। क्षणेन त एव देवाः पुनरपि यथापूर्वं आगमन्। ते गोकरणस्य, यः क्षुधया पीडितः, ब्रह्मनिष्ठः, महात्मा च, स्वागतार्थं समायाताः। "गोकरणाय त्रिमासपर्यन्तं तृप्तिं ददातु" इति उक्त्वा, तं तृप्तिं दत्त्वा, "भयमस्तु ते नास्ति, मा शुचः" इति ऊचुः। ताः देव्यो निर्गताः, एवं प्रतिदिनं पुनः पुनः आगच्छन्। तदा नौः शुभवायुना प्रेरिता समुत्तस्थौ। तत्र बहूनि महारत्नानि, अन्यानि च बहूनि द्रव्याणि समानीताः। तस्य सन्निधिः अन्विष्य अभिलक्षितः, न तु दृष्टः; ततः ते विलपन्तः। "लज्जया सः नूनम् मकरालये निमग्नः।" "वयं प्रत्येकस्य रत्नानां यथोचितं भागं, श्रेष्ठं भागं दास्यामः।" एवं द्वीपे स्थितः गोकरणः शोकसमाविष्टः अभवत्। मन्त्रविपर्यासात् शुकः तद् पितरं निवेदितवान्। "मथुरां गतः अस्मि; मार्गे, उदकेन आवृतसागरं प्राप्तः।" "अहं निश्चितं गन्तव्यः; अनुमतिः दीयताम्।" "गच्छ पुत्र, मथुरां गत्वा मम वर्तमानस्थितिं पश्य।" इति उक्तः, सः प्रत्युवाच—"एवं भवतु," इति, पक्षिश्रेष्ठः नौकां आरुरोह। तस्य दुष्टस्थितिं मृत्युम् च श्रुत्वा, सर्वे हृदि कृतवन्तः। "हे पक्षिन्, अस्माकं जीवितार्थं त्वया कर्तव्यम्।" पिंजरस्थस्य शुकस्य संवादज्ञानात्, तदा रत्नपूर्णः महान् कारवाणः समुद्रवत् आगतः। सर्वे विंशति संख्यकाः, समुद्रजैः सह आगताः। सर्वान् संतुष्ट्य पूजयित्वा, तान् विसृज्य गृहान् गताः।