ततः दैवबलात् विपरीतः वातः समुत्पन्नः, ये च नाविकाः तेषां सर्वेषां चेतांसि मोहिता दुर्बलानि च अभवन्। ते विस्मिताः क्लान्ताश्च कठोरैः शब्दैः क्रन्दन्तः, "हाहा, का दुःखमिदम्? किमेतत्? कुत्र गच्छामः?" इति परस्परं शङ्कमानाः कथयन्ति स्म। तत्रैके ऊचुः—"कोऽपि पापिष्ठतमः अस्माकं मध्ये नावमास्थायेदं विनाशं कृतवान्?" इति। एवं विलपन्तः चत्वारः सह समीपमागच्छन्। तेषां मध्ये परस्परं निन्दा आरोपणं च जातम्। सर्वेषां निश्चयः—"अपुत्रस्य नास्ति गतिः" इति अभवत्। अथोचुः—"इदानीं प्राप्तेऽस्मिन् महति कष्टे किमुचितं कर्तव्यम्?" इति। तदा शुकः अवदत्—"मया सर्वं कर्तव्यमस्ति, भवतां मनः मा विषीदतु" इति। एवं पितरं सान्त्वयित्वा तं शीघ्रं उत्तोल्य अधस्ताद् गच्छन्, तं कठिनतरं दुस्तरं जलं रक्षामास। शुकः रोमाञ्चिततनुः तं महागिरिं दृष्टवान्। तत्र स विष्णोः निवासं तेजसा विराजमानं पश्यति स्म। स चिन्तयामास—"कः अयं वत्सः अत्र विचरति? कदा, किमर्थं च? तथापि एष मे पिता एव" इति। तस्मिन् क्षणे तं चिन्तयन्, "नारायणाय नमः" इति उक्त्वा स उत्तमासने उपाविशत्; तत्रान्याः अपि अनन्ताः देव्या सह देव्योऽभिजग्मुः। तत्र गीतं वाद्यं नृत्यं च जातम्, यथेष्टं रममाणाः। देव्या दक्षिणे पार्श्वे देवाः गृध्राश्च आसन्। तत्र शुकः स्वेच्छां निवेद्य, सर्वेषां मध्ये स्थापितः। तं सान्त्वयित्वा पृष्टवन्तः—"कथं त्वमत्रागतः?" इति। तदा शुकः प्रत्युवाच—"मम पिता प्लवे स्थितः। तस्य रक्षां कामयमानः अहं अस्मिन उत्तमे गिरौ प्राप्तः।" ततो विहगाः ऊचुः—"त्वं प्लवे समीपं गच्छ, पितुः पन्थानमनुसृत्य।" "त्वं यथा पादौ स्थापयसि, तथा अहं जलं प्रविश्यामि।" "मम चञ्चुं निमज्जयन्, जलचराः नश्यन्ति।" इति। तेन शीघ्रं तं पारं नीत्वा जटायुषः पृष्ठं प्राप्तः। स हृदयकण्ठसमुत्थितगम्भीरया वाचा, मृदुं धर्म्यं च भाषितवान्। तत्र पद्मैः पूर्णं रत्नमणिभूषितं सरः दृष्टम्। पुष्पाणि सञ्चित्य केशवं देवमर्चयित्वा, तं दृष्ट्वा स एकान्ते लज्जया तस्थौ, शुकस्य अनुमत्यैव तत्र स्थितवान्। क्षणादेव ताः देव्यो यथापूर्वं पुनरागच्छन्। ताः गोकरणस्य स्वागतार्थं—यो ब्रह्मनिष्ठः महात्मा क्षुधया पीडितः—आगता। "त्रिमासपर्यन्तं यावदस्मिन्नेव तृप्तिं लभेत्, तद् गोकरणाय दातव्यम्" इति। ततः तं सान्त्वयित्वा ऊचुः—"त्वं निर्भयः भूत्वा, मा शुचः" इति। ताः देव्यो निर्गत्य, एवं प्रतिदिनं पुनः आगच्छन्। ततः नाव अनुकूलवातेन समुत्थाय ययौ। तत्र बहूनि रत्नानि महाद्रव्याणि समानीय, अन्यानि च विविधानि दत्तानि। तस्य सन्निधिः अन्विष्य, न दृष्टः; तदा ते क्रन्दन्ति स्म। "लज्जया स नूनं मकरालये पतितः।" "वयं रत्नानां यथोचितं भागं दास्यामः, उत्तमांशं च।" इति। एवं गोकरणः द्वीपे स्थित्वा शोकमग्नः अभवत्। मन्त्रे भ्रमात्, शुकः तं पितरं तदाख्यात्।