सर्वाणि शुकस्य कर्माणि बुद्धिमता निवेदितानि सन्ति। सः सुखं प्राप्य, व्यवहारेषु च अनुमोदनं मानं च लब्ध्वा, पुनः तत्र गन्तुम् मनसा व्यापृतः, वणिजां भावेन तत्र गन्तुम् इच्छन् अभवत्। "बहूनि वस्तूनि रत्नपरिक्षकैः समुद्रयानैः सह आनयिष्यामि" इति निश्चित्य, सः प्रस्थितवान्। सः यथायोग्यं पानभोजनादिसम्पदं सञ्चित्य, देवगृहे मातापित्रोः शुभाशिषः प्राप्य, "यूयं पितुः सर्वसेवा करिष्यथ" इति उक्त्वा, "यूयम् स्त्रियः मम कृत्यानि यथायोग्यं कुरुत" इति च, भार्याभ्यः अनुमतिं लब्ध्वा, यात्रायाः नौकां जगाम। तदा सर्वे नावं समारुह्य नाविकैः सह स्थिताः। ततः दैवबलात् प्रतिकूलवातः समुत्पन्नः, सर्वे नाविकाः मूर्च्छिताः, मोहग्रस्ताः, दुर्बलाश्च अभवन्। "हाहा, का पीडा! किमेतत्? कुत्र गच्छामः?" इति ते कठोरवाक्यैः परस्परं शङ्कमानाः, मूर्च्छिताः, भ्रमिताश्च विललापुः। "अस्माकं मध्ये कः पापिष्ठतमः, यस्यागमनात् विनाशोऽयं जातः?" इति च तैः उक्तम्। एवं विलपन्तः चत्वारः सह समीपमागच्छन्। तत्रैव परस्परं परिभाषा च आपवादः च अभवत्। "अपुत्रस्य नास्ति भाग्यं" इति सर्वेषां निश्चितं मतम्। "इदानीं प्राप्तेऽस्मिन्कठिने काले किं कर्तव्यं?" इति च विचारयामासुः। शुकः उवाच— "अहं सर्वं आवश्यकं करिष्यामि; भवतः चित्तं मा खिद्यताम्" इति। एवं पितरं सान्त्वयन् शीघ्रं तं उत्थापयामास। नीचं गत्वा, सः तं कठिनतरस्मिन दुस्तरे जले रक्षितवान्। शुकः रोमाञ्चिततनुः महद्गिरिं दृष्टवान्। विष्णोः निवासं तेजसा दीप्तं अपश्यत्। "कः अयं वत्सः अत्र विचरति? कदा, किमर्थं च? सः तु मम पिता एव" इति चिन्तयन्, क्षणं तत्र स्थितः। "नारायणाय नमः" इति उक्त्वा उत्तमे आसने उपाविशत्; अनन्त्यः देव्या सह अपि तत्र आगताः। तत्र गानं, वाद्यं, नर्तनं च अभवत्, ते यथेष्टं रमन्ते स्म। देव्याः दक्षिणे पार्श्वे देवाः गृध्राश्च आसन्। शुकः स्वमनोरथं निवेद्य, तेषां मध्ये स्थापितः। ते तम् आश्वास्य पृष्टवन्तः— "कथं त्वं अत्र प्राप्तः?" इति। शुकः प्रत्युवाच— "मम पिता प्लवे अस्ति।" तस्य रक्षणकामः अहं अस्मिन उत्तमे गिरौ आगतः। पक्षिणः ऊचुः— "त्वं प्लवस्य समीपं गच्छ, पितुः मार्गेण।" "यथा त्वं पदं स्थापयसि, तथा अहं जले पदं स्थापयिष्यामि।" "मम चञ्चुं निमज्जयन्, जलचराः नश्यन्ति।" सः शीघ्रं तम् अतीत्य, जटायोः पृष्ठं प्राप्तवान्। हृदयकण्ठसमुत्थेन गंभीरस्वरेण, सः धर्मात्मा मृदु वचनं वदति स्म। तत्र पद्मैः पूर्णं, रत्नमणिविभूषितं सरः आसीत्। सः पुष्पाणि सञ्चित्य, केशवं देवम् अर्चयामास। दृष्ट्वा तम्, सः शुकस्य अनुमत्याः एकान्ते न्यवसत्। क्षणादेव, तैः देवैः पुनः पूर्ववत् आगमनम् अभवत्। ते गोकरणस्य स्वागताय, यः क्षुधया पीडितः, ब्रह्मनिष्ठः, महात्मा च आसीत्, तत्र समागताः।