शान्तिं कुरु, सुभागः त्वं, मा दुःखेन मनः पतय। तानि हृदयप्रियाणि वचनानि शुकाय मोक्षं ददुः। अहं तत्र निवसामि, सौम्य, व्यापारार्थं आगतः; पुनः इच्छामः तत्र गन्तुं, यथेष्टं वस्तूनि गृह्य। गोकर्णः मथुरावासी इति शुकः श्रुत्वा—यदा एवं वदति, शबरी शय्यायाः उत्तिष्ठति। सेवकैरुपविष्टा, रम्यरूपा च शोभना सा, मातरं, अतिथिं प्रियं, पूज्यं, शुद्धं च प्रतिगृह्णाति। शुकवचनानुसारं तस्य पूजायाः व्यवस्था क्रियते। तस्य उपस्थितौ, पुनः, तेन शुकैः अतिथिपूजनं कृतम्। फलानि मांससंयुक्तानि, सुरभि मधु च दत्तम्। शबरी इति उक्ता, गोकर्णः इदं वचनं अब्रवीत्—"शुकः पिंजरेण सह मम पुत्रार्थं दीयताम्।" यदा एतद् वचनं उक्तं, शबरी प्रत्युवाच—"यदा सरस्वत्याः फलं दत्तं, तदा शुकं दास्यामि।" यत् फलं किल पुरुषः सरस्वतीसंगमे लभते—तत् संगमविषये उक्तं फलं, द्वादशीव्रतं श्रोतव्यम्। यस्य कृते व्रतं क्रियते, सः परमं पदं प्राप्नोति। सः यमपुरीं न गच्छति, विष्णुलोकं गच्छति। एवं श्रीवराहपुराणे, गोकर्णसरस्वतीमहात्म्ये, सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः उवाच—प्रविष्टः सः पुण्यं मातापित्रोः समर्पयेत्। शुकस्य सर्वकृत्यानि निवेद्य, सः बुद्धिमान्—सुखं प्राप्तवान्, व्यवहारस्मिन् आदरं च। पुनः, तस्य मनः व्यापारीभावेन तत्र गन्तुं प्रवृत्तम्। "बहूनि द्रव्याणि आनयिष्यामि, रत्नपरिक्षकैः समुद्रयायिभिः सह" इति निश्चित्य, सः निर्गतः। यथायोग्यं पेयभक्ष्यसंपदं संगृह्य—मातापित्रोः देवगृहस्थे शुभवचनं लब्ध्वा—"यूयं पितरं सर्वकार्याणि कुरुत" इति उक्त्वा—"स्त्रियः, यथायोग्यं मम कृत्यं कुरुत" इति च—पत्नीभ्यः अनुमतिं लब्ध्वा, यातायात्रायाः पात्रं अगच्छत्। ततः सर्वे नौकां आरोहन्ति, नाविकैः सह। तदा, दैवबलात्, विपरीतवायुः उत्पन्नः; सर्वे नाविकाः मूर्च्छिताः, विमूढाः, दुर्बलाः अभवन्। "हाय, कष्टम्! किम् एतत्? कुत्र गच्छामः?" इति तीक्ष्णैः शब्दैः विलपन्तः, परस्परं शङ्कया, मूर्च्छिताः, भ्रमिताः च। "कः अस्माकं पापतमः, येन एषा विनाशः आगतः?" इति तैः उक्तम्। एवं विलपन्तः, चत्वारः समागत्य, परस्परं निन्दन्ति। "पुत्रहीनस्य पुरुषस्य न भविष्यति" इति सर्वैः निश्चितम्। "किम् उचितं एतस्मिन् कठिनकाले?" इति। शुकः उवाच—"अहं सर्वं करिष्यामि; मा मनः दुःखितं कुरुत।" एवं पितरं सान्त्व्य, शीघ्रं उत्थापयति। नीचं गत्वा, सः अत्यदुष्करं दुर्गं जलं तत्र पितरं रक्षति।