गुरुणा च महर्षिभिः सह मया निगृहीतेन, शुकः क्रोधात् मां शप्तवान्—"एष बालः केवलं वाचालः" इति। तस्य वचनस्यैव क्षणात् अहं शुकस्य अनुजः अभवम्। तम् आत्मवन्तं महात्मानं शुकं ऋषयः परमं तत्त्ववित् इति अभ्यनन्दन्। अहं भविष्यति काले अस्मै शुकाय वरं दास्यामि, सदा सत्पुरुषहिते रतः भविष्यति, मथुरायां मरणानन्तरं ब्रह्मलोकं गमिष्यति, निरन्तरं श्रान्तिहीनः "मथुरा मथुरा" इति उच्चैः उच्चारयिष्यति इति मया प्रतिज्ञातम्। ततः अहं शबरेण गृहीतः पिंजरे स्थापितः च। तथापि मुनिग्रहेण ज्ञानं मां कदापि न परित्यजति। अतः त्वं, भाग्यवती, शान्तः भव, दुःखं मा कुरु। मम हृदयप्रियम् उक्तं वचनं शुकाय मोक्षदं अभवत्। अहं तत्र एव वसामि, अत्र व्यापारार्थं प्राप्तः, पुनः स्वेच्छया मालान् गृहीत्वा तत्र गन्तुम् इच्छामः। गोकर्णः मथुरावासी इति श्रुत्वा, स शुकः हृष्टः अभवत्। इत्युक्ते शबरी शय्यायाः उत्थिता, सेवकसमूहैः परिवृता, मनोहररूपा च। सा प्रियं शुद्धं अतिथिं मातरं सम्यक् सत्कृत्य अर्चयामास। शुकस्य वचनेन अतिथिपूजनस्य व्यवस्था अभवत्; शुकस्यैव तत्र साक्षात् अतिथिपूजनं पुनः कृतम्। फलानि मांसयुक्तानि सुरभि-मधु च अतिथये समर्पितानि। शबरी द्वारा एवमुक्ते, गोकर्णः उवाच—"एषः शुकः तस्य पिंजरसहितः मम पुत्रार्थे मम दत्तव्यः" इति। तत् श्रुत्वा शबरी प्रत्युवाच—"सरस्वत्याः फलं दत्ते अहं शुकं दास्यामि" इति। यत् फलं पुरुषः सरस्वतीसंगमे लभते, तत् दत्त्वा शुकः दातव्यः। संगमस्य यत् फलं उक्तं, तस्य द्वादशीव्रतस्य शृणु; यस्य कृते व्रतम् आचर्यते, सः परमपदं प्राप्नोति। सः न यमपुरीं गच्छति, विष्णुलोकं गच्छति। एवं श्रीवराहपुराणे गोकर्णसरस्वतीमाहात्म्ये सप्ततितमधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराह उवाच—"प्रविष्टः सन् तद् पुण्यं मातृपित्रोः समर्पयेत्" इति। ततः बुद्धिमान् गोकर्णः शुकस्य सर्वकृत्यम् निवेद्य, सुखं प्राप्य, व्यवहारसम्मानं च लब्ध्वा, पुनः व्यापारकाङ्क्षया तत्र गन्तुम् उद्यतः। "बहूनि वस्तूनि अत्र आनयिष्यामि, मणिविदग्धैः समुद्रयात्रिकैः सह" इति निश्चित्य सः निर्गतः। यथायोग्यं पेयभोज्यसामग्रीं संनिहत्य, देवगृहे मातापित्रोः शुभवचनानि श्रुत्वा, "यूयं मम पितरं सर्वसेवा कुरुत", "यूयं स्त्रियः मम कर्तव्यं यथायोग्यं कुरुत" इति उक्त्वा, पत्निभ्यः अनुमतिं लब्ध्वा यात्रायाः पात्रीं प्रतस्थे। ततः सर्वे नावं समारुह्य नाविकैः सह प्रस्थिताः।