स तु तस्य शब्दस्य उत्पत्तिं श्रुत्वाऽपि, निश्चयेन चिन्तयामास—"किमेतत्?" इति। ततः स स्नेहेन तम् अतिथिं सम्बोध्य उवाच—"आयाहि, अतिथे! तव सत्कारं करिष्यामि। एते मधुरफलानि, मधु, मांसं च, जलं च, तवाग्रे समर्पयामि। यदा मम मातरौ पितरौ च आगमिष्यतः, तदा तौ तव विशेषं पूजनं करिष्यतः। यस्य गृहे पितरौ नरके वसतः, स गार्हस्थ्यं न सम्पद्यते। यदि कश्चन अतिथि आशां विहाय गृहतः निर्गच्छति, तदा स गृहस्थः पापं लभते। अतः प्रयत्नेन गृहस्थेन अतिथिः सत्कार्यः।" एवं धर्मविदा वणिजा शुभाणि वचनानि उक्तानि। ततः स वणिक् तम् ऋषिं पृष्टवान्—"को भवान्, महर्षे, पुराणवेदिन्? देवोऽसि किम्, उत रहस्यम् आत्मानं सम्प्रत्याचक्ष्व। सत्यं वद, को भवान्? त्वं उत्साही अतिथिप्रियश्च।" इति। एवं उक्तः स शुकः स्वकृतं सर्वं पूर्वकृत्यं निवेदयामास। यत् यत् शुकस्य अप्रियम्, तत् तत् तस्य महर्षेः, तपस्यायुक्तस्य, अपि अप्रियम् आसीत्। स च महाशुकः, व्यासस्य पुत्रः, घोरं तपः अकरोत्। तत्रासन् ऋषयः—असितः, देवलः, अङ्गिराः, तैत्तिरीयः, रैभ्यः, काण्वः, मेधातिथिः, कृतः, वामदेवः, अश्वशिराः, त्रिशीर्षा, गौतमः, उदरश्च। ते सर्वे शुकमुपेत्य धर्मस्य तत्त्वं पप्रच्छुः। तत्र स शुकः स्वकथां प्राह—"श्रद्धायुक्तोऽपि अहं बाल्ये मार्गात् अपसृत्य, सर्वेषां पुरतः सदाचारं कृत्वाऽपि, अन्यथा वदामि इत्येव ममाचार्येण नित्यं वारितः। पूर्वपक्षः, सिद्धान्तः च—उभौ परस्परं जेतुम् इच्छतः। एवं गुरुणा मया च, महर्षिभिः च, निगृहीतः। तदा क्रोधेन शुकः मयि शापं दत्तवान्—'एष बालः प्रलापकः' इति। तस्य वचनस्य क्षणेन अहं शुकस्य अनुजः अभवम्। ते ऋषयः तं महात्मानं शुकं तत्त्ववितां श्रेष्ठममन्यन्त। शुकस्य भविष्ये वरं दास्यामि—स सदा साधूनां हिते प्रवृत्तः भविष्यति। मथुरायां मृतः, स ब्रह्मलोकं यास्यति। स सततं, क्लेशरहितः, 'मथुरा' 'मथुरा' इति उच्चैः उच्चारयिष्यति। अहं शबरेण गृहीतः, तेन पञ्जरे स्थापितः। महर्षेः प्रसादात्, ज्ञानं मां कदापि न जहाति। अतः, सौभाग्यशालिन्, त्वं शान्तिं कुरु, मनः शोकं मा गमय।" एवं हृदयप्रियाणि वचनानि शुकस्य मोक्षं ददुः। "अहं तत्र वसामि, सौम्य, इह व्यापारार्थं आगतः; पुनः तत्र प्रत्यागन्तुमिच्छामः, स्ववस्तूनि आदाय।" इति स उक्तवान्। एवं गोकर्णस्य मथुरावासित्वं श्रुत्वा, शुकः तदा—एवं भाषमाणे, शबरी शय्यायाः उत्थिता। सा परिचारकैः परिवृता, रम्यरूपा, शोभनाङ्गी च आसीत्। सा प्रियं अतिथिं, मातः, अर्चनीयतमं, शुद्धं च, सत्कारं चकार। शुकस्य वचनेन यथोचितं पूजनं विधाय, तस्य अतिथेः सत्कारः पुनः शुकैः तस्याः उपस्थितौ कृतः। तत्र फलं मांससंयुक्तं, सुरभि मधु च, सम्यक् समर्पितम्।