सः मनसा एवम् निर्णीय, दृढनिश्चयेन वणिज्ये मनः स्थापयामास। तत्र उत्तमवस्तूनि, उत्तरदेशजातानि अपि, क्रीत्वा स्वविपणिं समृद्धां चकार। विक्रयाय यथायोग्यं लाभहानिविचारपूर्वकं वस्तूनि उपयच्छत्। मणीन्, श्रेष्ठाश्वान्, मूल्यवस्त्राणि, यथोचितविपणिवस्तूनि च संप्राप्तवान्। कदाचित् तस्य काफिलः विश्रान्तिं कर्तुं सज्जः अभवत्। नदीतीरे रमणीयदेशे तैः निवासस्थानानि संस्थापितानि। सः स्वकीयैः किञ्चित् सेवकैः परिवृतः, यत्कर्तव्यं तत् आदिशन् तिष्ठति स्म। क्रीडायै विचरामः तत्र, सः एकं उत्तमं स्थलं दृष्टवान्। तत्र फलवृक्षाः सुरभिपुष्पाणि च आसन्। तत्र आरोह्य, गुहाद्वारं प्रति यावद् दृष्टिः तिष्ठति, तावत् पश्यन् स्थितवान्। ध्वन्युत्पत्तिं श्रुत्वापि, सः निश्चित्य चिन्तयामास—"किमेतत्?" इति। तदा सः अवदत्—"आगच्छ, अतिथे! अहं तव अतिथ्यं करिष्यामि। एते मधुरफलानि, मधु, मांसं, जलं चात्र सन्ति। यदा मम मातरौ आगमिष्यतः, तदा विशेषमानं सत्कारं दास्यतः। यस्य गृहे मातरौ नरकस्थे तिष्ठतः, तस्य गार्हस्थ्यं निश्चयेन दुःखदं भवति। यदि अतिथिः, यस्य आशाः भग्नाः, गृहात् निर्गच्छति, तर्हि तस्य दोषः भवति। अतः, यत्नेन गार्हस्थ्येन अतिथिः पूजनीयः।" एवं शुभवचनानि धर्मोपदेशेन वणिजा उक्तानि। तदा सः पप्रच्छ—"कः त्वं, मुने, पुराणविदां श्रेष्ठः? देवो वा, रहस्यम् आत्मा वा? कः त्वं? सत्यम् आख्याहि। त्वं उत्साही, अतिथिप्रियः च।" एवं पृष्टः, शुकः स्वकृतं सर्वं पूर्वकर्म आख्यात्। यद् यत् शुकस्य अप्रियं, तत् तस्य महर्षेः तपस्विनः अपि अप्रियमेव अभवत्। सः महाशुकः व्यासस्य पुत्रः, तीव्रं तपः अकरोत्। तत्र ऋषयः आगच्छन्—असितः, देवलः, अङ्गिराः, तैत्तिरीयः, रैभ्यः, काण्वः, मेधातिथिः, कृतः, वामदेवः, अश्वशिराः, त्रिशीर्षा, गौतमः, उदरः च। ते सर्वे शुकम् उपगम्य धर्मशास्त्रे पप्रच्छुः। अहम् अपि श्रद्धया युक्तः, बाल्ये अपि सदाचारं पालयन्, किंतु किञ्चित् मार्गात् च्युतः। मम आचार्यः सदा मां वारयामास, यदा अहम् अन्यायं वदामि स्म। पूर्वपक्षः, सिद्धान्तः च, परस्परं जयेतुम् इच्छन्तौ, एवं आचार्येण, विशिष्टैः मुनिभिः च, अहम् निगृहीतः। क्रोधात् शुकः माम् शप्तवान्—"एष बालः वाचालः एव" इति। तस्य शब्दस्य उच्चारणेनैव, अहम् तत्र शुकस्य अनुजः अभवम्। महात्मा सः शुकः तैः मुनिभिः तत्त्वज्ञाने श्रेष्ठः इति समीकृतः। भविष्यति काले, अहम् अस्मै शुकाय वरं दास्यामि। सः सदा साधूनां हिते रतः भविष्यति। मथुरायां मृतः, ब्रह्मलोकं यास्यति। सः निरन्तरं, श्रमं विना, "मथुरा मथुरा" इति उच्चरिष्यति। अहं शबरेण गृहीतः, तेन पिञ्जरे स्थापितः। किन्तु मुनिग्रहेण, ज्ञानं मां कदापि न परित्यजति।