सः सर्वेषां कर्मणां यथायोग्यं व्यवस्थां सदा अकरोत्। सः हरेः पञ्चमन्दिरयुक्तं देवालयं निर्मापयामास। सः उद्यानानां सिंचनार्थं कूपात् जलोत्कर्षणस्य प्रथां अपि आरब्धवान्। स्नानं पूजनं च तथा शौचदीपप्रज्वालनाद्याः क्रियाः अपि तत्रैव यथाक्रमं नित्यं सम्पादिताः। तस्य चतस्रः भगिन्यः पतिसंयुक्ताः सदा सौभाग्यशालिन्यश्च आसन्। पुष्पकारः अपि नित्यं वृक्षान् सम्प्रक्षिपन् तान् पुष्पफलसमृद्धान् अकरोत्। सर्वं तु तत्र इन्द्रवत् सर्वैः दत्तं भुक्तं च। किन्तु सततं दानशीलस्य धनं दिनप्रतिदिनं क्षीणं जाता। सः पितृमातृबन्धूनां भोजनस्य अपि चिन्ता अकरोत्। एवं मनसि निश्चित्य सः वणिज्ये मनः स्थापयामास। उत्तमानि उत्तरदेशीयानि च वस्तूनि तत्र क्रीत्वा लाभहानिं विचिन्त्य विक्रयार्थं तानि अपि अपद्यत। रत्नानि, उत्तमाश्वान्, मूल्यवस्त्राणि, यथायोग्यवस्तूनि च तेन उपार्जितानि। एकदा सः वणिजः काफिलायाः विश्रान्त्यर्थं प्रस्थापयामास। नदीतीरे रमणीयस्थले तेषां निवासाः संस्थापिताः। सः स्वैः सेवकैः परिवृतः यथायोग्यं कार्यं आदिशत्। तत्र क्रीडार्थं विचरन् सः उत्तमं स्थलं अपश्यत्। तत्र फलपुष्पसमृद्धवृक्षाः सुगन्धितपुष्पाणि च आसन्। तत्र आरोह्य सः गुहाद्वारं यावत् दृष्टिं प्रापयामास। शब्दस्य कारणं श्रुत्वापि सः निश्चित्य "किमेतत्?" इति चिन्तयामास। सः उवाच— "आगच्छ अतिथे! अहं त्वां सत्कारं करिष्यामि। अत्र मधुराणि फलानि, मधु, मांसं, जलं च सन्ति। यदा मम मातरौ आगमिष्यतः तदा तौ त्वां विशेषेण सत्कर्तुं शक्नुतः। यस्य गृहिणः पितरौ नरके वसतः, स नूनं— यदि अतिथिः निराशः गृहम् उत्सृजति— तस्मात् प्रयत्नेन गृहस्थेन अतिथिः सत्कार्यः।" इति शुभवचनानि धर्मविदा वणिजा उक्तानि। अनन्तरं सः पप्रच्छ— "कस्त्वं मुने, पुराणवेदिन्? देवो वा गुह्यपुंस्को वा? कस्त्वं? सत्यम् आख्याहि। त्वं उत्साही अतिथिप्रियश्च।" इति। एवं पृष्टः शुकः स्वकृतानि सर्वाणि पूर्वकृत्यानि न्यवेदयत्। यत् शुकस्य अप्रियम्, तत् तस्य महर्षेः तपस्विनः अपि अप्रियं जातम्। सः महाशुकः व्यासपुत्रः घोरं तपः अकरोत्। तत्र ऋषयः आगच्छन्— असितः देवलः च तस्मिन् काले। अङ्गिराः, तैत्तिरीयः, रैभ्यः, काण्वः, मेधातिथिः, कृतः, वामदेवः, अश्वशिराः, त्रिशीर्षा, गौतमः, उदरः च— एते सर्वे शुकं उपेत्य धर्मस्य तत्त्वं पप्रच्छुः। सः शुकः उवाच— "श्रद्धायुक्तः अपि अहं बाल्ये पथि भ्रमितः, सर्वेषां पुरतः सदाचारं अनुवर्त्य अपि। मम आचार्यः मां सदा वारयामास, यदा अहं अन्यायं भाषे। पूर्वपक्षः सिद्धान्तः च, परस्परं जयाय यत्नवन्तौ—" इति।