प्रभाते स देवदेवाय अनन्तं धनं दत्त्वा, तस्य धर्मपत्नीमध्ये गर्भधारणं अभवत्। दशममासे सा चन्द्रसमप्रभं बालकं प्रसूतवती। ततः सहस्रं गवां सुवर्णवस्त्रयुतं दत्त्वा, जातकर्मनामकरणं च सम्यक् अकुरुत्। अन्नप्राशनं चूडाकर्म यज्ञोपवीतं च यथाक्रमं समारब्धवान्। तदा दानं कृत्वा देवीं पूजयामास। यदा बालकः युवावस्थाम् आपन्नः, पुत्रहीनत्वं दृष्ट्वा, तस्य पत्न्यः यौवनरूपगुणवतीः सुभगाक्ष्यः आसन्। स तु लोकहिताय देवसेवाय धर्मारम्भं अकुरुत्। जलमण्डपाः नित्यं भोजनं उपजीवनं च तेन व्यवस्थितम्। सर्वकार्येषु तेन सदा व्यवस्था कृताः। हरये पञ्चमन्दिरं निर्मितं तेन। उद्यानस्य सिंचनार्थं कूपोदकवहनं आरब्धम्। स्नानं पूजनं शुद्धिकर्म दीपप्रज्वलनं च यथावत् अकुर्वन्। तस्य चत्वारः भगिन्यः पतिसंनिष्ठाः महाभाग्ययुक्ताः। मालाकारः सदा वृक्षान् अभिषिञ्चति स्म। वृक्षाः पुष्पफलसमृद्धाः अभवन्। सर्वं इन्द्रवत् सर्वैः दत्तं उपभुक्तं च। दानशीलस्य धनं दिने दिने क्षीयते स्म। स पितृमातृकुटुम्बाय भोजनं दातव्यं अभवत्। मनसि निश्चित्य स व्यापारी भवितुं दृढसंकल्पं अकुरुत्। उत्तमवस्तूनि उत्तरदेशीयानि च क्रित्वा, लाभहानिकं विचिन्त्य विक्रयार्थं वस्तूनि क्रीणात्। रत्नानि, उत्तमाश्वान्, मूल्यवान् वसनानि, योग्यवस्तूनि च अधिगच्छति स्म। एकदा तस्य शिबिरः विश्रामाय सज्जः अभवत्। नदीतीरे रम्यस्थले आवासं स्थापयामासुः। स स्वजनैः परिवृतः कार्याणि निर्देशयामास। विहरणाय भ्रमन् स श्रेष्ठं स्थलम् अपश्यत्। तत्र फलसंपन्नवृक्षाः सुरभिपुष्पाणि च आसन्। तत्र आरोह्य गुहाद्वारं यावत् दृष्टिः गच्छति, तावत् निरीक्ष्य। शब्दस्य उत्पत्तिं श्रुत्वा अपि, 'किमेतत्?' इति निश्चित्य चमत्कृतः अभवत्। स उवाच— 'आयाहि अतिथे, तव सत्कारं करिष्यामि। अत्र मधुरफलानि, मधु, मांसं, जलं च अस्ति। यदा मम मातरौ आगच्छतः, तौ तव विशेषसत्कारं करिष्यतः। यस्य गृहे मातरौ नरकस्थितौ, स गृहस्थः निश्चितम्— यदि अतिथिः आशाभङ्गः गृहं त्यजति— तस्मात् गृहस्थः सर्वयत्नेन अतिथिं सम्मानयेत्। एवं शुभवचनानि धर्मज्ञेन व्यापारेण उक्तानि। 'कः त्वं, ऋषे, पुराणविद्? देवः वा गुह्यः वा? कः त्वं? सत्यम् उक्त्वा। त्वं उत्साही अतिथिप्रियः च।