देवि, महाविद्येश्वर्याः दर्शनात् ब्रह्महत्या-पापात् विमुक्तिः प्राप्यते। यः तत्र स्नानं करोति, स ग्रहदोषैः न बाध्यते। यः विष्रान्तिं नाम विष्णुं केशवं च पश्यति, तस्य पुण्यलाभः भवति। एवं ब्रह्मणा निर्दिष्टेन विधिना यथावत् निरन्तरं जप-होम-ध्यानकाले तद् अवलोक्य कर्तव्यम्। एवं वराहपुराणे प्राचीनायां कथायां 'मथुरामाहात्म्य' इति एकोनशीतितमे अध्याये वर्णितम्। श्रीवराह उवाच—पूर्वं मथुरायां गोकर्णनाम्नः महात्मनः एकं चरितं अभवत्। तस्य धर्मपत्नी सुशीला नाम गुणसम्पन्ना आसीत्। सा सुकुमारविभ्रूः स्त्री, एकाकिनी शोचन्ती, दुःखितचित्ता अभवत्। तत्र कदाचित् वृक्षमूले कश्चन ऋषिः उपविष्टः आसीत्। करुणया प्रेरितः स ऋषिः तां प्रियां स्त्रीं मृदु वचः उवाच। तस्याः वचनं श्रुत्वा सा स्त्री ऋषिं प्रत्युवाच—"भगवन्, अहं पुत्रसुखं न लभे, दारिद्र्ययुक्ता अस्मि।" ऋषिः प्रत्याह—"देव्याः प्रसादेन पुत्रः तव भविष्यति।" एवं उक्त्वा सा सुकुमारविभ्रूः तं नमस्कृत्य अनुग्रहं याचिता। स ऋषिः तस्याः वचनं श्रुत्वा, हृष्टः स्नेहेन उक्तवान्। तदा गोकर्णः अपि—"ममापि मतं ऋषेः उक्तवत् एव," इति उक्तवान्। ततस्तौ सरस्वत्याः संगमे स्नानं कृत्वा गोकर्णं पूजयामासतुः। एवं पुत्रस्य प्राप्त्यर्थं दश वर्षाणि व्यतीतानि। तदा देवतानां प्रसादेन, यदुक्तं तद् अवश्यमेव सिध्यति। प्रभाते स देवपतिं अनन्तं धनं दत्तवान्। तदा तस्याः धर्मपत्न्याः गर्भधारणं अभवत्। दशमे मासे चन्द्रोपमः पुत्रः जातः। ततः सहस्रं गावः सुवर्णवस्त्रयुताः दत्ताः। जातकर्म नामकरणं च कृतम्। अन्नप्राशनं, चूडाकर्म, उपनयनं च यथाविधि अकरोत्। दानानि दत्त्वा, देवीं पूजयित्वा, सः सर्वाणि विधीन् अन्वितः आसीत्। यदा सः कुमारः युवावस्थां प्राप्तः, तदा अपत्यहीनं तम् अपश्यत्। तस्य पत्न्यः यौवनसम्पन्नाः, रूपवतीः, गुणवतीः, सुनेत्राः च आसन्। तेन धर्मः जनानां हितार्थं, देवसेवायै च आरब्धः। जलमन्दिराणि, नित्याहारः, भोजनानि, जीविकोपायः च तेन व्यवस्थितानि। सर्वेषां कर्मणां व्यवस्थां सः सदा अकरोत्। हरये पञ्चमन्दिरयुक्तं देवालयं च निर्मापितवान्। कूपात् उदकं आकृष्य उद्यानसिचनस्य प्रथा अपि तेन आरब्धा। स्नानं, पूजनं, शुद्धिकरणं, दीपप्रज्वालनं च समानरूपेण निष्पादितम्। तस्य चत्वारः भगिन्यः पतिसंयुता, सुभगा च आसन्। पुष्पकारः सदा वृक्षान् सिञ्चति स्म। वृक्षाः पुष्पफलसमृद्धाः अभवन्। सर्वे जनाः इन्द्रवत् सर्वं भुङ्क्ते स्म, सर्वं ददाति स्म। निरन्तरं दानशीलस्य धनं दिनेन दिनं क्षीणम् अभवत्। सः पितरौ कुटुम्बं च अन्नेन योजयितुं प्रवृत्तः।