भगवान् देवेशः श्रेयःकामनया अर्पितं स्तोत्रं स्वीकार्य, मधुरया वाणीया गरुडं प्रति उवाच—“हे पक्षिन्, यद्रूपं मथुरायां जनानां मध्ये दृश्यते, तदपि मम एव रूपं।” तत्र पापिनो द्विजश्रेष्ठ, मथुरायां मम रूपं न पश्यन्ति। गरुडः अपि देवी, स्वेच्छया तस्मात् स्थानात् निर्गतः। केवलं पूजायाः द्वारा अहं सर्वदा तैः तुष्टः भवामि। कीटः, पतङ्गः, पशुयोनि-सम्भवः अपि, ये अश्विनस्य द्वादश्यां पद्मनाभं पश्यन्ति, अथवा एकादश्यां उपवासं कृत्वा शुद्धचित्ताः सन्तः, चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यां उपवासनं कृत्वा स्नानं कुर्युः, तेषां मोक्षः सिध्यति, अत्र संदेहः नास्ति। देवि, महाविद्येश्वर्याः दर्शनात् ब्रह्महत्या-पापात् विमुक्तिः स्यात्। यः तत्र स्नानं कुर्यात्, ग्रहदोषैः न स्पृश्यते। विष्रान्ति-नाम्ना दीर्घविष्णुं केशवं यः पश्येत्, ब्रह्मणा विधिना यथाविधि जप-हवन-ध्यानं सततं कुर्यात्, तस्य पुण्यं सिध्यति। एवं वराहपुराणे प्राचीनकथायां सप्तनवत्यधिकशततमोऽध्यायः ‘मथुरामाहात्म्यं’ नाम्ना संप्राप्तः। श्रीवराहः उवाच—पूर्वं मथुरायां महात्मा गोकर्णस्य सम्बन्धे घटना अभवत्। तस्य पत्नी सुशीला नाम्ना गुणसम्पन्ना आसीत्। सा रम्यश्रोणी एकाकिनी दुःखिता विलपन्ती तत्र वृक्षमूलं उपविष्टं मुनिं दृष्टवती। मुनिः तां प्रियां दयया संविग्नः सौम्यं वचनं उवाच। तस्य वचनं श्रुत्वा सा मुनिं प्रत्युवाच—“हे मुने, अहं पुत्रसुखं न लभे, दारिद्र्ययुक्ता अस्मि।” मुनिः उवाच—“देव्याः प्रसादेन पुत्रं प्राप्स्यसि।” तद्वचनं श्रुत्वा सा रम्यश्रोणी नमस्कृत्य तस्य अनुग्रहं याचिता। तस्य वचनं श्रुत्वा गोकर्णः हर्षपूर्णः सस्नेहं उवाच—“देवि, मुनिवचनं मम अपि मतं।” ततः सरस्वत्याः संगमे स्नानं कृत्वा गोकर्णं पूजयामासतुर्न। एवं पुत्रार्थे दशवर्षाणि यथाक्रमं व्यतीतानि। तयोः पुत्रः रूपगुणसम्पन्नः भविष्यति। देवतानां कृपया उक्तं सत्यं भविष्यति। प्रभाते तेन देवेशाय अनन्तं धनं दत्तम्। ततः तस्य गुणसम्पन्नायां पत्न्यां गर्भः स्थितः, दशमे मासे शशांकसमानः बालः जातः। ततः सहस्रं गवां सुवर्णवस्त्रैः दत्तम्। जातकर्म नामकरणं च कृतम्। अन्नप्राशनं चूडाकर्म यज्ञोपवीतं च कृतम्। दानं दत्त्वा देव्या पूजनं कृतम्। ततः यौवनमापन्ने बालके पुत्रहीनं दृष्ट्वा तस्य पत्न्यः यौवनरूपगुणसम्पन्नाः सुनेत्राः आसन्। तेन धर्मः लोकहिताय देवसेवायाः आरभ्यते। तत्र जलमण्डपाः, नित्यभोजनं, अन्नदानं, जीविकोपायः च आसन्। एवं वराहपुराणे मथुरायाः माहात्म्यं पुण्यकथायाः रूपेण वर्णितम्।