श्रीवराह उवाच— यः कश्चन मृत्यु समये शुद्धचित्तेन एतद् स्मरति, स सर्वपापविनाशनं फलं प्राप्नोति। हे देवि, एतत् त्वयि उक्तं, पापक्षयकरं हि इदम्। एवं श्रीमद् वराहपुराणे मथुरामाहात्म्यवर्णनं षट्षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीवराहः पुनरुवाच— हे देवि, अहं सदा मथुरायां निवसामि। सर्वेषां तीर्थानां मध्ये मथुरा एवोत्तमा, श्रेष्ठा च। तत्र सर्वं चक्रे स्थितं, यथार्थं कृष्णस्य पादपद्मे। ये जनाः तत्र वसन्ति, ते निश्चितं मोक्षं प्राप्नुवन्ति, अत्र संशयः नास्ति। तत्र, द्वयोः मध्ये देवः सोमचक्ररूपे स्थितः। अतो हि, मथुरायां मृत्युः सर्वकर्मसु द्वौ कोटि समः। एवं कृत्वा, अविनाशिनः लोकाः प्राप्यन्ते, अत्रापि न संशयः; केवलं यज्ञोपवीतेन अपि अनेकानि कुलानि त्रायन्ते। एवं पृथिव्याः प्रश्नानन्तरं, वराहः पुनरुवाच— दक्षिणतः आरभ्य, उत्तरदिगन्तं पर्यन्तं सम्पूर्णं कर्तव्यम्। येन केनापि उपायेन जनाः मोक्षं यान्ति, गृहं मूकत्वेन परित्यज्य स्नानं कर्तव्यम्। ततः कृष्णं पूज्य, भूमिं सम्बोधयेत्। यथानियमं स्नानादिकं कृत्वा, कृष्णाय यज्ञं समर्प्य, ततः ब्राह्मणान् भोजयेत्; एष विधिः निर्दिष्टः। एवं कृत्वा, सः मम लोके पुनः न प्रतिनिवर्तते, मह्यं पूजिततमः भवति। यः अन्यत्र मृतः, अथवा यस्य संस्कारः अर्धचन्द्ररूपे कृतः, तस्य अस्थयः यावत् अर्धचन्द्ररूपे तिष्ठन्ति, तावत् विशेषः अस्ति; विशेषतः विश्रान्त्याख्ये तीर्थे अर्धचन्द्रस्य माहात्म्यं प्रकीर्तितम्। हे पृथिवि, गर्त्तेश्वर-भूतेशयोः तीर्थयोः द्वौ कोटि विशेषः स्यात्। मथुरावासिनां यः कश्चन रूपं दृश्यते, तत् मम स्वरूपमेव। शृणु देवि, महात्मनः गरुडस्य चरितं— सः मथुरायां देवस्य पृथग्भूतं रूपं न ददर्श। ततः स पक्षिराजः देवस्य समीपं गतः। स गरुडः उवाच— “जयस्ते केशव भगवन्! जयस्ते कृष्ण! नमस्ते! जयस्ते मूर्तिमन्! जयस्ते अचिन्त्य! जयस्ते लोकाभरण!” तत्रैव, गरुडस्य पुरतः देवः साक्षात् मूर्तिमान् अभवत्। सः पप्रच्छ— “किं करवानि? किं स्तोत्रमिदं, अथवा अन्यत् किंचित् इच्छसि?” तदा गरुडः उवाच— “भगवन्, अहम् आगतः, किन्तु तव रूपं न दृष्टम्। तव रूपं केवलं मथुरावासिभिः सह जगता दृष्टम्। अतः देवेश, तव प्रसादार्थं एषः स्तवः कृतः।” भगवान् सस्मितं पक्षिराजं सम्बोध्य अवदत्— “हे पक्षिन्, यत् रूपं मथुरावासिषु दृश्यते, तत् मम रूपमेव।” पापिनः जनाः, हे द्विज, मम रूपं मथुरायां न पश्यन्ति। एवं गरुडः अपि, हे देवि, यथेष्टं तस्मात् प्रदेशात् निर्गतः। ये मया तैः पूज्यन्ते, अहम् सदा तैः तुष्टोऽस्मि। कीटकः, पतंगः, वा पशुयोनि-समुत्पन्नः अपि, यः अश्विनमासस्य द्वादश्यां पद्मनाभं पश्यति, अथवा एकादश्यां उपोष्य, शुद्धचित्तः स्थित्वा, शुक्लचैत्रद्वादश्याम् उपोष्य स्नानं कुर्यात्, सः मोक्षं प्राप्नोति, अत्र किञ्चित् अपि संशयो नास्ति।