श्रीवराहः देवीं संबोध्य कथां प्रवर्तयति। मम मथुरा-प्रदेशः विंशत्यो योजनानां विस्तारं प्राप्नोति। एतत् रहस्यं, हे देवी, महात्मनं ब्रह्माणमपि न कदापि उक्तवान्। अतीव गूढं गूढतरं गूढात्, परमं रहस्यं पूर्वं मया सुप्तं रक्षितम्। तस्मिन्नेव प्रदेशे तीर्थानि सन्ति, तेषां विवरणं ते शृणु। हे वसुधे, मथुरायां तीर्थानां संख्या तव उद्घाटितम्। प्रस्कन्दनं भाण्डीरं च, तथा षट् तीर्थानि कुरुक्षेत्र-समानानि। असिकुण्डं च वैकुण्ठं च, दश-लक्षतीर्थेषु उत्तमं स्मृतम्। चक्रतीर्थं, आक्रूरं, द्वादशादित्याख्यं च स्थानं तत्र सन्ति। न संशयः—मथुरायां कुरुक्षेत्रे गुणशतगुणः। ये मथुरायाः महत्त्वं प्राप्नुवन्ति, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। यः मृत्युकाले शुद्धचित्तेन एतत् स्मरति, स सर्वपापानां विनाशं प्राप्नोति। एवं देवी, एतत् तव उक्तम्; सर्वपापविनाशकं। इति श्रीवराहपुराणे दिव्ये मथुरामाहात्म्ये षडष्टोत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः पुनः उवाच—हे देवी, अहं सदा मथुरायां निवसामि। सर्वेषु तीर्थेषु मथुरा सर्वोत्तमा, महान्। तद् सर्वं चक्रे स्थितम्, कृष्णपादेन सत्यं। तत्र निवसन्तः जनाः निश्चितं मोक्षं प्राप्नुवन्ति। तयोः मध्ये देवः सोमचक्ररूपेण स्थितः। तस्मात्, तत्र मृत्युः सर्वकर्मसु द्विकोटिसमानः। एतेन अक्षरलोकाः प्राप्यन्ते—न संशयः; केवलं यज्ञोपवीतेन अपि बहवः कुलानि रक्षितानि। अथ वसुधा उवाच— दक्षिणतः आरभ्य उत्तरं सम्पूर्णं कर्तव्यम्। येन केनापि विधिना जनाः मोक्षं प्राप्नुवन्ति—न संशयः; गृहं त्यक्त्वा मौनमास्थाय स्नानं कर्तव्यम्। कृष्णं पूज्य, ततः भूमिं सम्बोधितव्यम्। कृष्णाय यज्ञं कृत्वा, विधिवत् स्नानादिकं सम्पूर्ण्य, ततः ब्राह्मणान् भोजयेत्—एषा विधिः उद्घाटिता। सः पुनः मम लोकं न प्राप्नोति, सः मह्यं मह्यं सम्मानितः। यः अन्यत्र मृत्युः, अथवा अर्धचन्द्ररूपेण संस्कारः कृतः, तस्य अस्थि अर्धचन्द्ररूपेण यावत् तिष्ठति, तावत् विशेषः अस्ति—विश्रान्त्याख्ये तीर्थे। हे वसुधे, गर्त्तेश्वर-भूतेशयोः तीर्थयोः द्विकोटिः। हे वसुधे, मथुरावासिनां यः कश्चन रूपं दृश्यते, तदपि मम रूपमेव। शृणु, हे देवी, गरुडस्य महात्मनः घटना—मथुरायां सः देवस्य विशिष्टं रूपं न पश्यति। ततः, हे वसुधे, सः पक्षी देवस्य पुरतः गतः। गरुडः उवाच—जयस्ते केशव भगवन्! जयस्ते कृष्ण! नमस्ते! जयस्ते मूर्तिमन्! जयस्ते अचिन्त्य! जयस्ते लोकमण्डन! तत्र गरुडस्य पुरतः देवः मूर्तिरूपेण स्थितः। सः उवाच—"किं करवानि? किमिदं स्तोत्रं वा, अन्यद् किमपि कार्यं इच्छसि?" गरुडः उवाच—"भगवन्, आगतः अस्मि, तव रूपं न पश्यामि। तव रूपं केवलं मथुरावासिभिः सह जगता दृष्टम्।" एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्यस्य दिव्यं महत्त्वं देवीभ्यः उद्घाटितम्।