श्रीवराहः उवाच – तत्र अहं मनःकान्तं च श्रवणसुखं च अद्भुतं वस्तु कथयिष्यामि। द्वादशे चतुर्दशे च तिथौ, ये श्रद्धालु आत्मसंयमिनः भवन्ति, तेषां विषये, हे देवि, तस्मिन्नेव काले अहं मथुरां प्राप्तवान्। तत्र अहं चतुर्विधानि सुवर्णमूर्तीनि स्थापितवान्। यः कश्चित् ताः मूर्तयः दृढाः सुन्दराः सुशोभनभ्रूः इति पश्यति, स मुक्तिम् आप्नोति। तृतीयं वामनस्य, चतुर्थं राघवस्य मूर्तिः अस्ति। राघवेण चतुर्भिः समुद्रैः सीमितां पृथिवीं निश्चितं व्यापितम्। तत्र सर्वेषु तीर्थेषु, असिकुण्डः श्रेष्ठः इति प्रसिद्धः। असिकुण्डादारभ्य, हे उत्तमेन, तीर्थानां क्रमः कथ्यते। यः कश्चित् तत्र ताः मूर्तयः पश्यति, स ब्रह्मसायुज्ययोग्यः भवति। एवं असिकुण्डमहात्म्यनामकः षड्षष्ट्युत्तरशततमः अध्यायः श्रीवराहपुराणे समाप्तः। श्रीवराहः पुनः उवाच – पूर्वं कश्चित् राक्षसः महात्मनं ब्राह्मणं सम्बोधितवान्। पृथिव्याः प्रश्नः – ब्राह्मणः किं कारणं पृच्छति? सर्वं मे कथय, प्रभो। श्रीवराहः प्रत्यवदत् – स न देवपूजनं करोति, न च साधून् सम्मानयति। तीर्थं प्राप्तः अपि, स्नानं न करोति। स मोहितः, सन्ध्ययोः शयनसमये च, सदा तथा स्थितः। स पापाचाररता, दुष्टसंगी, तस्य मनः अत्यधमम्। सर्वेषां धर्माणां मध्ये, गार्हस्थ्यधर्मः स्वयम्भुवाः श्रेष्ठः इति घोषितः। यथा सर्वाणि जीवानि मातरं निर्भर्य जीवन्ति, तथा स अत्यधमः मनुष्यः चौर्यं कृत्वा पापैः सह संगच्छति। स पलायमानः गहनं तमसि गर्ते पतितः। तत्र पतित्वा, स भीषणरूपः तत्र स्थितः। तत्र ब्राह्मणः मन्त्रबलात् पृथिवीं रक्षितवान्। ततः राक्षसः तत्र आगत्य ब्राह्मणं उवाच – हे ब्राह्मण, यद् ते मनसि अस्ति, तत् दास्यामि। यद् दीर्घकालं प्रतीक्षितं अन्नं, यत् इच्छसि, तत् दास्यामि। येन अहं पथिकसमूहं यावत् तृप्तिं भक्षयेमि। अहं एकाकी पथिकसमूहाय आगतः, कदापि तं न त्यक्ष्यामि। त्वं मां द्रष्टुं न समर्थः, मन्त्रबलात् यदि मम भोजनं हन्यते, हे ब्राह्मण, दोषः तव भविष्यति। करुणां कुरु, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, अन्नं मे दीयताम्। केन कर्मदोषेण त्वं राक्षसत्वं प्राप्तः? कदाचारादिभिः अहं राक्षसत्वं प्राप्तवान्। तस्य दुःखेन पीडितः ब्राह्मणः उवाच – त्वं मित्रवत् व्यवहर्ता, हे राक्षस, कथय, किं ते दातव्यम्? मम साहाय्येन किं प्रियं ते करिष्यामि? यदि ददासि, हे ब्राह्मण, यद् मे मनसि अस्ति— यच्च विश्रान्तौ कृतं, स्नानं कृत्वा मथुरायाम्— तस्मात् दुःखेन पीडितः ब्राह्मणः पुनः उवाच – कथं त्वं, हे राक्षस, विश्रान्ति नाम तीर्थं जानासि? तथा कथं तस्य नाम आगतम्? कथय, हे राक्षस। उज्जयिनी नाम नगरे अहं सदा वासं कृतवान्। कदाचित् विष्णोः मंदिरं गतः। प्रतिदिनं विश्रान्ति तीर्थस्य महात्म्यं प्रचोदितवान्। तत्र, हे निर्मल, विश्रान्ति नाम तत् स्थानं प्रसिद्धम्; तस्य नाम अहं श्रुतवान्। तत्र विश्रान्ति, विश्रामः क्रियते; अतः विश्रान्ति नाम तीर्थम्।