सर्वाणि तत्र पुण्यस्थानानि विविधानि तीर्थानि च संति स्म। न वयं विमत्याः सह प्रत्यक्षं युद्धं कर्तुं समर्थाः। पुण्यस्थानानि अपि, हे पृथिवि, कल्पग्रामं प्रति गतानि। यावत् अहं पुरतः पश्यामि, तावत् ते समीपे तिष्ठन्तु। जयतु विष्णुः, जयतु अचिन्त्यः, जयतु देवः, जयतु अच्युतः! जयतु जगन्नाथः, जयतु प्रजापतिः, जयतु देवः—नमस्ते। हे पृथिवि, पुण्यस्थानैः स्तुता, इमे वचांसि उक्तानि मया—वरं वृणुष्व, सौम्ये, यत् तव मनसि वर्तते। हे वराह, हे देवेश, यदि शक्यं भवति, तर्हि अस्मभ्यं निर्भयत्वं प्रदत्तुम्। अतीव पापिष्ठया विमत्याः भीषणं भयम् उत्पन्नं जातम्। श्रीवराहः उवाच—पुण्यस्थानानां व्यवस्था कृत्वा, अहं मथुरानगरं प्राप्तः। तत्र गत्वा, हे पृथिवि, तेन सह संग्राम्य, तम् अहं हत्वा, हे देवी, तस्य शिरः भूमौ न्यवेशयम्। खड्गाग्रेण पृथिवीं उद्धृत्य, हे सुन्दरि, तत् स्थलं असिकुण्ड इति प्रसिद्धं जातम्, हे पृथिवि। तत्र अहं एकं अद्भुतं वस्तु कथयिष्यामि, मनःकण्ठयोः प्रियं। द्वादश्यां चतुर्दश्यां च, ये भक्ताः दम्येन्द्रियाः सन्ति— तस्मिन्न् काले, हे देवी, अहं मथुरां प्राप्तवान्। तत्र चतुर्विधानि सुवर्णमयप्रतिमानि स्थापितानि मया। यः कश्चन ताः प्रतिमाः पश्यति—स्थिराः, सुन्दर्यः, सुशोभनभ्रुवः—सः मुच्यते। तृतीयं वामनस्य, चतुर्थं राघवस्य। तेन एव चतुर्सागरपर्यन्ता पृथिवी निश्चितं संचारिता। सर्वेषां पुण्यस्थानानां मध्ये तत्र असिकुण्डं श्रेष्ठतमम्। असिकुण्डादारभ्य, हे उत्तमे, पुण्यस्थानानां क्रमः कीर्त्यते। यः तत्र ताः प्रतिमाः पश्यति, सः ब्रह्मसायुज्यं प्राप्नोति। एवं श्रीमद् वराहपुराणे असिकुण्डमाहात्म्यं नाम षट्षष्ट्यधिकशततमं अध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः पुनरुवाच—पूर्वं राक्षसः कश्चन महात्मानं ब्राह्मणं प्रति अवदत्। पृथिवी उवाच—किं कारणं ब्राह्मणेन पृष्टम्? सर्वं विस्तरेण कथय, भगवन्। श्रीवराहः उवाच—न सः देवताः पूजयति, न च साधून् सन्मानयति। तीर्थं प्राप्त्वापि, न सः स्नानं करोति। सायं प्रातश्च शय्यायां च, सः मोहितः सदा तथा एव वर्तते। सदा पापकर्मणि रममाणः, दुष्टैः सह संगच्छन्, तस्य मनः अतीव पापिष्ठम्। सर्वेषां धर्माणां गार्हस्थ्यं श्रेष्ठतमं स्वयम्भुवा उक्तम्। यथा सर्वाणि भूतानि मातरं आश्रित्य जीवन्ति, तथा सः पापिष्ठः पुरुषः चौर्यकर्मणा पापैः सह संगच्छति। पलायमानः सः गाढे तमसि पाते पतितः। तत्र पतित्वा, सः भीषाणः दृश्यते स्म, तत्रैव स्थितः। तेषां मध्ये ब्राह्मणः कश्चन मन्त्रेण पृथिवीं रक्षितवान्। तदा दानवः तत्र आगत्य ब्राह्मणं प्रति अवदत्—"हे ब्राह्मन्, यत् तव मनसि, तत् दास्यामि।" "दीर्घकालं प्रतीक्षितं भोजनं, यावत् इच्छसि तावत् दास्यामि। येन अहं पन्थानं यावत् तृप्तिं न गच्छामि, तावत् खादिष्यामि। एकाकिना मया पन्थाः प्राप्तः; कदापि न एषः मम हस्तात् गमिष्यति। त्वं माम् निरीक्षितुं न समर्थः, मम मन्त्रबलात् यदि मम भक्ष्यं हन्यते, हे ब्राह्मन्, दोषः तव भविष्यति। दया कुरु, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, मे भोजनं दीयताम्। केन कर्मदोषेण त्वं दानवताम् आप्तः?" इति श्रीवराहस्य वचनैः पुण्यस्थानानां माहात्म्यं, असिकुण्डस्य महत्त्वं, दुष्कृतिनः ब्राह्मणस्य पतनं, तस्य रक्षणं, दानवेन सह संवादश्च सुसम्पूर्णं जातम्।