धरण्याः प्रश्नं श्रुत्वा भगवाञ् श्रीवराहः कथयति— “एतत् स्थलं ‘असिकुण्ड’ इति प्रसिद्धं, तस्य माहात्म्यं शृणु। किल कश्चन राजा पुण्यतीर्थयात्रार्थं स्वर्गं गतवान्। तस्य गमनानन्तरं तस्य पुत्रः राज्यं शासितुम् आरब्धवान्। तस्मिन् काले महर्षिर्नारदः तत्र आगतः। स सर्वं स्वीकृत्य, तं पुत्रं प्रति हितोपदेशं कृतवान्। एवं उक्त्वा, नारदः तत्रैव अन्तर्धानमगात्। तदा मन्त्रिणः पितुः निधनं ज्ञात्वा, चिन्तां समुपेयुः। नारदः तदा तव पितुः ऋणमुक्तिं प्रतिपाद्य उक्तवान्। मन्त्रिणां मनसि विचारः जातः— ‘मथुरानगरे गच्छामः।’ तत्र सर्वाणि पुण्यतीर्थानि, विविधानि पावनस्थानानि सन्ति। वयम् विमतीनामकस्य दुष्टस्य प्रत्यक्षं युद्धं कर्तुं न शक्नुमः। हे पृथिवि, पुण्यतीर्थानि अपि कल्पग्रामं गतानि। यावत्परिश्रमेण अग्रे पश्यामि, तावत् ते समीपे तिष्ठन्तु। ‘जयतु विष्णुः, जयतु अचिन्त्यः, जयतु देवः, जयतु अच्युतः!’ ‘जयतु जगन्नाथः, जयतु सृष्टिपतिः, जयतु देवः—नमस्ते!’ इति पुण्यतीर्थैः स्तुतायै पृथिव्यै अहम् उक्तवान्— ‘वरं वृणुष्व, शुभमस्तु ते! यद् यद् मनसि अस्ति, तत् वरं वृणीष्व।’ तदा, ‘हे वराह, हे देवेश, यदि शक्यं तव, अस्मभ्यं निर्भयत्वं दत्तुं कुरु।’ इति पृथिव्या विनयेन निवेदितम्। ‘अत्यन्तपापिष्ठया विमत्याः अत्युत्कटं भीतिं सृजितम्’, इति पृथिव्या निवेदिते, श्रीवराहः पुनः कथयति— ‘पुण्यतीर्थानां संकल्पेन अहं मथुरानगरं प्राप्तवान्। तत्र गत्वा, तेन सह युद्धं कृत्वा, तम् असुरं हत्वा, तस्य शिरः भूमौ न्यस्तवान्। ततः, अस्य भूमेः शस्त्राग्रेणोत्क्षिप्य, तद् स्थलं “असिकुण्ड” इति ख्यातिम् अगच्छत्। अत्र ते अद्भुतं वर्त्तमानं कथयामि, यन्मनःश्रोत्रसुखदं। द्वादशीचतुर्दश्योः पुण्यकाले, श्रद्धालवः दम्यात्मनः ये तत्र उपवसन्ति, ते पुण्यलाभिनः भवन्ति। तदा अहं मथुरायां प्राप्तः। तत्र चतुर्विधानि सुवर्णमूर्तीनि स्थापितवान्। यः कश्चन ताः दृढाः, सुन्दराः, मनोहरभ्रूभिः युक्ताः मूर्तयः पश्यति, स मुक्तिं प्राप्नोति। तासां तृतीयं वामनस्य, चतुर्थं राघवस्य। तेन चतुर्समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं नूनं संचारिता। सर्वेषां तत्र पुण्यतीर्थानां मध्ये, असिकुण्डं श्रेष्ठतमं। असिकुण्डात् प्रारभ्य, पुण्यस्थानानां क्रमः निर्दिष्टः। यः कश्चन तत्र ताः मूर्तयः पश्यति, स ब्रह्मसायुज्ययोग्यः भवति।’ इत्येवमसिकुण्डमाहात्म्याख्यं षट्षष्ट्युत्तरशततमं अध्यायं श्रीवराहपुराणे समाप्तम्। अनन्तरं श्रीवराहः पुनः कथयति— “पूर्वं कश्चन राक्षसः महात्मनं ब्राह्मणं प्रति उक्तवान्।” पृथिवी पृच्छति— “कस्मात् कारणात् स ब्राह्मणः पृष्टवान्? सर्वं विस्तरेण कथय।” श्रीवराहः प्रत्यवदत्— “स न देवताः पूजयति, न साधून् संमानयति। तीर्थं प्राप्तोऽपि स्नानं न करोति। स सदा संध्ययोः, शयने च, प्रमत्त एव तिष्ठति। स पापाचाररतः, दुष्टसङ्गः, तस्य मनः पापिष्ठतम्। सर्वेषां धर्माणां मध्ये, गृहस्थाश्रमः स्वयंभुवा श्रेष्ठः कथितः। यथा सर्वे प्राणी मातरं आश्रित्य जीवन्ति, एवं स दुष्टः चौर्यं कृत्वा पापैः सह संयुज्यते।” एवं श्रीवराहस्य वचनं श्रुत्वा, पृथिव्या समक्षं पुण्यतीर्थानां, असिकुण्डस्य च महिमा सम्यक् वर्णितः।