श्रीवराहपुराणे, श्रीमथुरामाहात्म्ये, असिकुण्डस्य माहात्म्यवर्णने च, कथा प्रवर्तते। एकदा, यः पुरुषः परस्त्रीरतौ रमते, इन्द्रियसंयमविहीनश्च स्यात्, स सहस्रसंवत्सराणि एकपादेन तिष्ठेत। ये च जनाः परस्त्रीषु रमन्ते, इन्द्रियाणि च न संयच्छन्ति, ते महान् दुःखभागिनः स्युः। यस्तु क्रोधं विहाय, दानयज्ञादिभिः पुण्यकर्माणि कृत्वा मृत्युमुपैति, स शुभफलमवाप्नोति। यत् पुण्यं सहस्रसंख्यकानां महात्मनां ब्राह्मणानां क्वचित् लभ्यते, तत् मथुरायां लभ्यते, यत्र कश्चन ऋग्वेदविहीनो मथुराख्यः कथ्यते, अन्यश्च सर्ववेदविदस्तत्र वर्तन्ते। सर्वतीर्थानि, पुण्यस्थानानि च तत्रैव सन्ति। चतुर्वेदान् परित्यज्य, मथुरायाः सदा पूजनं कार्यम्। मथुरावासिनः सर्वलोकान् चतुर्भुजं भगवन्तं च पश्यन्ति। पण्डिताः तान् पश्यन्ति, मूढाः न पश्यन्ति। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपशक्तिवर्णने ब्राह्मणमाहात्म्यनामकः षट् षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ पृथ्वी देवी पप्रच्छ—"एतत् असिकुण्डं नाम कीर्तितं, भगवन्, तस्य माहात्म्यं विस्तरेण ब्रूहि।" श्रीवराह उवाच—"कदाचित् तीर्थयात्रार्थं कश्चन राजा स्वर्गं गतः। तस्य स्वर्गगते पितरि, तस्य पुत्रः राज्यं पालयामास। राज्यपालने तस्मिन्काले, नारदः तत्र समुपागमत्। तेन सर्वमङ्गीकृत्य, नारदः तस्मै किञ्चिदुक्तवान्। ततः स नारदः तत्रैव अन्तर्धानमगात्। तस्मिन्काले, 'पितरि किमुक्तं नारदेन?' इति मन्त्रिणः पृच्छन्ति। पितुः निधनं विज्ञाय, मन्त्रिणः तस्य ऋणमुक्तिं नारदेन श्रावितवन्तः। तदा तेषां मनसि चिन्ताऽजायत—'मथुरानगरं गच्छामः।' तत्र सर्वतीर्थानि, नानापुण्यस्थानानि च सन्ति। वयम् विमतीनामकदुष्टेन सह प्रत्यक्षं युध्दं कर्तुं न समर्थाः। सर्वाणि पुण्यस्थानानि, हे पृथिवि, कल्पग्रामं गतानि। यावत्प्रतिमुखं पश्यामि, तावत् ते समीपे सन्तु। जयतु विष्णुः, जयतु अचिन्त्यः, जयतु देवः, जयतु अच्युतः! जयतु जगन्नाथः, जयतु सृष्टिकर्ता, जयतु देवः—नमस्ते! हे पृथिवि, पुण्यस्थानैः स्तुतासि, मया एतदुक्तम्—"वरणीयं वरं वृणुष्व, शुभमस्तु ते। यद्यस्ति ते मनसि किञ्चित्, तत्संपादयामि।" तदा पृथ्वी देवी प्रार्थयत—"हे वराह, हे देवेश, यदि शक्यं भवता, तर्हि अस्मान् अभयम् कुरु।" श्रीवराह उवाच—"अत्यन्तपापिष्ठया विमत्याऽस्माकं महद्भयं कृतम्। पुण्यस्थानानां संकल्पेनाहं मथुरानगरं प्राप्तवान्। तत्र गत्वा, तेन सह युद्धं कृत्वा, तमहं हत्वा, तस्य शिरः भूमौ न्यधासम्।" "ततः खड्गाग्रेण पृथ्वीं उद्धृत्य, तद् स्थानं असिकुण्डमिति प्रसिद्धम्। तत्र अहं मनःकान्ति-श्रोतृकान्ति-विस्मयकरं वृतान्तं कथयिष्यामि। द्वादश्यां चतुर्दश्यां च, ये श्रद्धालवः दम्येन्द्रियाः सन्ति, ते तत्र आगच्छेयुः। तदा, हे देवि, अहं मथुरायाम् आगतः। तत्र चतुर्विधानि सुवर्णमयप्रतिमाः स्थापितवान्। यः कश्चन ताः प्रतिमाः दृढाः, सुन्दराः, सुशोभनभ्रुवः पश्यति, स मुक्तिमवाप्नोति। तृतीया वामनस्य, चतुर्थी राघवस्य। तेन चतुर्समुद्रपर्यन्ता पृथ्वी परिक्रमिता। सर्वेषु पुण्यस्थलेषु तत्र असिकुण्डं श्रेष्ठतमम्। असिकुण्डादारभ्य पुण्यस्थानानां क्रमः प्रवर्तते। यः कश्चन तत्र ताः प्रतिमाः पश्यति, स ब्रह्मसायुज्ययोग्यः भवति।" एवं श्रीवराहदेवेन असिकुण्डस्य माहात्म्यं, मथुरायाः पुण्यं च पृथिव्यै कथितम्।