एकदा भगवतः वराहस्य संवादे पृथिवी पप्रच्छ—"भगवन्, कथं त्वं वृक्षमूले आश्रयं कृत्वा जीवितं धारयसि?" तदा प्रेतात्मा प्रत्युवाच—"यत् सुवर्णमितस्ततः श्रोत्रिये दत्तं, तस्य दानस्य प्रभावेन अहं सदा तृप्तोऽस्मि। प्रेतभावं प्रविष्टोऽपि मे ज्ञानं न मुह्यति। यत् किञ्चित् मया कृतं तद् यथोक्तं समाचरितम्।" एवं मथुरायाः माहात्म्यं पृथिव्यै निगदितम्—"एषा मथुराया महिमा, पृथिवि, यथावृत्तं श्रोतुम्।" तत्र पुण्ये तीर्थे, गृहे, देवालये, वा राजमार्गे, अन्यत्र कृतं पापं तीर्थगमनेन नश्यति। किं तु मथुरायां कृतं पापं तत्रैव विनश्यति। यः कश्चिद् कृतघ्नः, सुरापः, चौरः, व्रतभङ्गी वा, सः सहस्रसंवत्सराणि एकपादेन तिष्ठेत्। ये परदाररता अशान्तेन्द्रियाः, ये च दानधर्मरताः क्रोधरहिताः मृत्युमुपयान्ति, तेषां पुण्यलाभः सहस्रशः ब्राह्मणैः अन्यत्र लभ्यते। मथुरायाम् एकः ऋग्वेदरहितः ‘माथुरः’ इति कथ्यते, अन्यः सर्ववेदविद् अस्ति। तत्र सर्वाणि तीर्थानि पुण्यस्थानानि सन्ति। चतुर्वेदं परित्यज्य सदा मथुरायाः पूजनं कार्यम्। मथुरावासिनः लोकान् चतुर्भुजं च भगवन्तं पश्यन्ति। पण्डिताः तान् पश्यन्ति, मूढाः न पश्यन्ति। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपशक्तिवर्णने ‘ब्राह्मणमाहात्म्य’ नाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः पृथिवी पप्रच्छ—"एषः असिकुण्डः इति विख्यातः, भगवन्, तस्य कथा ब्रूहि।" श्रीवराह उवाच—"कदाचित् एकः राजा तीर्थयात्रार्थं स्वर्गं गतः। तस्य पुत्रः राज्यं चकार। राज्ये स्थिते नारदः तत्र आगतः। सर्वं स्वीकृत्य नारदः तस्मै वाक्यं प्रोवाच। ततः स नारदः तत्रैव अन्तर्हितः।" "तदा नारदः तव पितुः कृते किं वाक्यं प्रोवाच?" इति पृथिवी पप्रच्छ। ततः मन्त्रिणः पितुः निधनं ज्ञात्वा, नारदेन तस्य ऋणमुक्तिः उक्ता। तदा मनसि चिन्तितम्—"मथुरानगरीं गच्छामः। तत्र सर्वाणि तीर्थानि पुण्यस्थानानि च सन्ति। वयम् विमतीनाम् प्रत्यक्षं न युद्धुं शक्नुमः।" "पृथिवि, सर्वाणि तीर्थानि कल्पग्रामं गतानि। यावत् अहं अग्रे पश्यामि, तावत् ते समीपे सन्तु। जयतु विष्णुः, जयतु अचिन्त्यः, जयतु देवः, जयतु अच्युतः! जयतु जगत्पतिः, जयतु सृष्टिकर्ता, जयतु देवः—नमस्ते।" "पुण्यस्थलैः स्तूयमाने पृथिवि, एते वचांसि उक्तानि। वरणं वृणुष्व, शुभं ते अस्तु—यद् यत् मनसि अस्ति। वराह, देवेश, यदि शक्यं, तर्हि नोऽभयं ददातु।" तदा पृथिव्या अत्यन्तपापिष्ठया विमत्या भीषणं भयम् उत्पादितम्। श्रीवराह उवाच—"पुण्यस्थानानां व्यवस्थया अहं मथुरानगरीं प्राप्तवान्। तत्र गत्वा तेन सह युद्धं कृत्वा तम् अहं हत्वा, तस्य शिरः भूमौ न्यवेशयम्। तलवाराग्रेण पृथिवीं उद्धृत्य, सः देशः असिकुण्डः इति विख्यातः।" एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये असिकुण्डस्य उत्पत्तिकथा पृथिव्यै निवेदिता।