तत्र पुराणकथायाः पाठकः पुण्यां कथां पठति स्म। तस्मिन्नन्तरे मम सखा मां परमया श्रद्धया विष्णोः मन्दिरं प्रति नयन् पुनः पुनः मां तुष्टिं जनयामास। सखिना सह अहम् अपि तत्रैव तस्य पार्श्वे स्थितवान्। तत्र चत्वारः समुद्राः संगतानि इति श्रूयते। ततो महाजनाः सर्वे पाठकाय दानानि दत्तवन्तः। पुनः मे सखा अवदत्—"यथाशक्ति ददातु।" ततः चिरात् कालान्तरे अहम् वैवस्वतस्य विनाशं प्राप्तवान्। अतः प्रेतभावं गम्भीरं दुस्तरं च अवाप्तवान्। मम पितरः अप्रसन्नाः आसन्, तस्मात् प्रेतभावं प्रविष्टवान्। "गच्छ," इति उक्तम्, "यत्र मथुरानगरी अस्ति, तत्र त्वया गन्तव्यम्।" "कथमेकस्य वृक्षमूलस्य शरणं प्राप्य जीवितं धारयसि?" इति पृष्टम्। प्रेतात्मा उवाच—"पाठकाय यद् दत्तं सुवर्णमात्रं, तस्य दानबलात् अहं सर्वदा तृप्तिम् अनुभवानि। प्रेतभावं प्रविश्यापि मम ज्ञानं न विमूढम्।" यथोक्तं प्रेतात्मना सर्वं कृतम्। एषा, हे पृथिवि, मथुरायाः महिमा या त्वया श्रूता। पुण्ये तीर्थे, गृहे, देवालये, वा सार्वजनिके स्थले, अन्यत्र कृतं पापं तीर्थं प्राप्त्वा निवर्तते। मथुरायां तु कृतं पापं तत्रैव विनश्यति। योऽनृज्ञानी, सुरापायी, चौरः, व्रतभङ्गी वा, सः सहस्रयुगानि एकपदे स्थित्वा तिष्ठेत्। ये परदाररताः, असंयतेंद्रियाः, ये च दानधर्मे तत्पराः, अमर्षरहिताः मृत्युम् उपयान्ति। अन्यत्र सहस्रमहात्मभिः विप्रैः यत् प्राप्यते, तद् मथुरायां लभ्यते। यत्र ऋग्वेदरहितः "माथुरः" कथ्यते, अन्यः सर्ववेदविद् अस्ति, तत्र सर्वाणि तीर्थानि पुण्यस्थानानि च सन्ति। चतुर्वेदान् परित्यज्य मथुरायाः पूजनं सततं कार्यम्। मथुरावासिनः लोकान् चतुर्भुजं भगवानं च पश्यन्ति। पण्डिताः तान् पश्यन्ति, मूढाः न पश्यन्ति। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपशक्तिवर्णने ब्राह्मणमाहात्म्याख्यं षट्षष्टितमधिकशततमं अध्यायं समाप्तम्। पृथिव्युवाच—"एषः असिकुण्डः इति विख्यातः, तस्य माहात्म्यं कथयतु भगवन्।" श्रीवराह उवाच—"कदाचित् तीर्थयात्रायै राजा स्वर्गं गतः। राज्ञः स्वर्गगमनानन्तरं तस्य पुत्रः राज्यं पालयामास। राज्यपालने तस्मिन्नेव काले नारदः तत्र आगतः। सर्वं स्वीकृत्य नारदः तस्मै वाक्यं ब्रवीत्। एवमुक्त्वा नारदः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। तस्मिन्काले नारदः तव पितुः कृते किं उक्तवान् इति पृष्टम्। ततः मन्त्रिणः पितुः निधनं ज्ञात्वा तस्य ऋणमुक्तिं नारदः उक्तवान्। तदा चित्ते विचारः उत्पन्नः—"गच्छाम मथुरानगरीम्।