स्नानफलं दत्त्वा यथेष्टं गन्तव्यं—इत्येवं प्रेतस्य वचनं श्रुत्वा विभुः उवाच। सः अवदत्—मथुरां न गमिष्यामि, मम वित्तं नास्ति। तदा प्रेतः उवाच—यथेष्टं वित्तं अस्ति, त्वं गच्छ, विलम्बं मा कुरु। विभुः पुनः उवाच—मम गृहे एव वित्तं शेषं, अन्यत् किञ्चिदपि नास्ति। पितृपितामहस्य कुलसम्मानं मया विक्रयितुं न युक्तम्। प्रेतः पुनः अवदत्—यथोक्तं वित्तं तव गृहे सदा अस्ति, हे विभो। त्वं तत्र प्रत्यागच्छ, सन्तोषेण गच्छ, मित्राणां सुखं वर्धय। सूतोऽब्रवीत्—एवं स्थितौ कथं ज्ञानं उत्पन्नम्? तदा सः यथाभूतं प्राचीनकथां आरभ्य कथयितुम् आरब्धवान्। प्रभाते श्रीविष्णोः पुण्यदेवालये, तत्र पुराणकथायाः पाठकः धर्मकथां पाठयति। तस्मिन्काले मम मित्रः मां विष्णोः देवालयं प्रति श्रद्धया नयन् पुनः पुनः तुष्टिं ददाति। अहं मित्रसहितः तत्र तस्य समीपे स्थितवान्। उच्यते—चत्वारः समुद्राः तत्र संनिहिताः। तदा सर्वे महाजनाः पाठकाय दानानि ददुः। पुनः मम मित्रः अवदत्—यथाशक्ति दत्तव्यं। ततः दीर्घकालानन्तरं वैवस्वतस्य विनाशं प्राप्य, अहं प्रेतावस्थां प्राप्तवान्, या विस्तीर्णा दुःसङ्क्रमण्या च। मम पितरः तृप्तिं न प्राप्तवन्तः, अतः प्रेतावस्थां प्रविष्टः। प्रेतः पुनः अवदत्—यत्र मथुरानगरं तत्र गन्तव्यं। त्वं वृक्षमूलनिवासेन जीवितं कथं धारयसि? प्रेतः उवाच—पाठकाय यद् सुवर्णमात्रं दत्तम्, तस्य दानस्य प्रभावेन अहं सदा तृप्तः। प्रेतावस्थां प्रविष्टोऽपि मम ज्ञानं न भ्रमितम्। यद् प्रेतस्य वचनानुसारं कृतं, तत् सर्वं सम्पन्नम्। एषा, हे पृथिवि, मथुरायाः महिमा यथोक्तं शृणु। तीर्थे, गृहे, देवालये, वा सार्वजनिकस्थले—यत्र पापं कृतं, तीर्थं प्राप्त्वा तत् पापं निवर्तते। मथुरायां कृतं पापं तत्रैव नश्यति। कृतघ्नः, सुरापः, चौरः, व्रतभङ्गी—एवं पुरुषः सहस्रवर्षाणि एकपादेन तिष्ठेत्। परस्त्रीषु रममाणाः, असंयतेन्द्रियाः, ये च, दानदातृः, क्रोधरहितः मृतः—ते सर्वे पुण्यं प्राप्नुवन्ति। यत्र सहस्रमहात्मनां ब्राह्मणानां पुण्यं अन्यत्र लभ्यते, तत्र ऋग्वेदरहितः ‘माथुरः’ इति कथ्यते, चतुर्वेदविद् अन्यः। तत्र सर्वे तीर्थानि पुण्यस्थानानि च विद्यमानानि। चतुर्वेदं परित्यज्य सदा मथुरायाः पूजनं कर्तव्यम्। मथुरावासी लोकान् चतुर्भुजं भगवान् च पश्यन्ति। ज्ञानी तान् पश्यन्ति, अज्ञः न पश्यति। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कूपशक्त्याख्याने एकशतपञ्चषष्टितमोऽध्यायः ‘ब्राह्मणमहिमानुवर्णनं’ नाम।