श्रीवराहः कथयति— दक्षिणदिशि प्रतिष्ठायामेकदा महानगर्यां कश्चित् सुशील इत्याख्यः वणिक् निवसति स्म। सः सदा स्वकुटुम्बभरणे व्यग्रः, क्रयविक्रयकर्मणि निमग्नः, दीर्घकालं व्यापारेणैव यापयामास। धर्मोपदेशं कदापि न शुश्राव, केवलं स्वजीविकायै पापानि कर्माणि करोति स्म। दानस्य च प्रवृत्तिर्नासीत्; यद्यपि धनाढ्यः, स पापात्मा किञ्चन दानं न ददौ। एवं कालान्तरेण, सः स्वकुटुम्बे आसक्तचित्तः, तान् परित्यज्य, मृत्युं प्राप्य, प्रेतयोनीं गतवान्। ततः स प्रेतः, क्षुधया पीडितः, मरीचिकायामिव मरुभूमौ विचरन्, कदाचित् भाग्ययोगेन तत्र कश्चन वणिक्काफलवहनसमूहः समायातः। तेषां गच्छन्तीनां पश्चात्, स व्यापारी कस्यचित् वृक्षस्य छायायाम् आश्रयं लेभे। तत्र स प्रेतः दीर्घदंष्ट्रः, विकटवपुः, ह्रस्वबाहुः, भयङ्करः च दृष्टः। भगवति, कालेन योगेन, स प्रेतः तं दूरात् दृष्ट्वा महतीं प्रीतिं प्राप। स चिन्तयामास— "अद्य त्वं मम भोजनं भविष्यसि; कुत्र गन्तुमिच्छसि?" इति। ततः प्रेतः तं व्यापारीं गच्छन्तं गृहीत्वा वदति स्म— "त्वदीयं मांसं खादिष्यामि, रक्तं च पिबामि।" स व्यापारी चिन्तयामास— "कुटुम्बभरणाय अहं दुर्गमं वनं प्राप्तः; यदि असौ राक्षसः मां खादिष्यति, तर्हि मम कुटुम्बं नश्यति।" तदा प्रेतः पृच्छति— "कुतः आगतः? सत्यम् उक्त्वा ब्रूहि, विद्वन्।" विभुः प्रत्युवाच— "द्वयोः मध्ये, मथुरा नाम सुन्दर्या नगरी लोके प्रसिद्धा। तत्रैव मम पितृपैतामहमन्दिरे वासः। तद् सर्वं चौरैः हृतम्; ततः अहं दरिद्रः अभवम्। अधुना तव समीपं प्राप्तः; यथोचितं कुरु।" प्रेतः उवाच— "समये त्वाम् मोक्ष्ये; मम वचनेन किंचित् कुरु। स्वकृत्यं समाप्त्य, मम निमित्तं मथुरां गच्छ। तत्र चतुर्लक्षणयुक्ते पुण्यकूपे सम्यग् स्नात्वा, स्नानफलं दत्त्वा यथेष्टं गन्तुमर्हसि।" विभुः प्रेतस्य वचनं शृत्वा प्राह— "मथुरां गन्तुं न शक्नोमि; मम धनं नास्ति।" प्रेतः प्रत्युवाच— "अस्ति पर्याप्तं धनं; गच्छ, विलम्बं मा कुरु।" विभुः पुनः उवाच— "मम गृहे केवलं गृहमेव शेषं; अन्यत् किमपि नास्ति। पितृपैतामहमहिमानं न विक्रीणीयाम्।" तदा प्रेतः अवदत्— "तव गृहे धनमस्ति, यथा मया उक्तम्, विभो। प्रत्यागत्य सुखेन स्वमित्राणां हर्षं वर्धय।" सूतेन पृष्टं— "कथं सः ज्ञानं प्राप्तवान्?" तदा सः प्राचीनकथां कथयितुं प्रारब्धवान्। प्रभाते, तस्मिन् पुण्ये विष्णोः मन्दिरे...