सुराः सुर्याः गावश्च मुनयश्च तत्र सन्निहिताः आसन्। तस्मिन्नेव स्थले यः पुरुषः सम्यगुपहारान् दत्त्वा, शतयज्ञसमानं फलमवाप्नोति। तत्र स्नात्वा पितृन् सम्यक् पूजयित्वा च, ब्रह्मलोकमधिगच्छति। यस्मिन्नपि स्थले स्नानमात्रेण, दर्शनमात्रेण च वाजपेययज्ञस्य फलं लभ्यते। तत्र सरसि स्नात्वा पितृभ्यो हव्यं दत्त्वा, स्वधर्मं सम्पाद्य स्वर्गलोकं गच्छति। तत्रैव स्थले अरिष्टेन सह महान् संग्रामः अभवत्। कोपसम्भूतेन पादाङ्घ्रिणा भूमौ आहतं तीर्थं समुत्पन्नम्। तत्र श्रीकृष्णः अपि कदाचित् स्नात्वा, बलीयांसं दानवम् वृषरूपिणं निहन्ति स्म। अहं तं वृषं हत्वा, एषः अरिष्टः पापात्मा च निहतः। तत्रैव तस्य नाम्ना विख्यातं सरः सृष्टं, समीपे च पवित्रं तीर्थं संस्थापितम्। अरिष्टसरसि राधासरश्च स्नात्वा यः जनः, स तु फलं लभते। गवां ब्राह्मणवधाद्यपि पापं शीघ्रं विनश्यति। केवलदर्शनमात्रेण सर्वपापेभ्यः विमुच्यते। तत्र तीर्थं इन्द्रध्वजाख्यं, यत् परां मुक्तिं ददाति। तदा हरः शीघ्रं तस्य तीर्थयात्रायाः अनुत्तमं फलम् आख्यातवान्। तीर्थयात्रां संपूर्णां कृत्वा, रजनौ अपि जागरणं कर्तव्यम्। विशेषतः एकादश्यां शुभं जागरणं कर्तव्यम्। यः एवं करोति, सः पितॄन् अपि मोक्षं ददाति। एवं भगवतः हर्याः तीर्थयात्रावृत्तान्तं भक्त्या यः शृणोति, सः पुण्यं प्राप्नोति। एवं, हे शुभे, अहं ते अन्नकूटपरिक्रमानं वर्णितवान्। अत्रैव समाप्तं चतुःषष्टितमं अध्यायं, 'अन्नकूटपरिक्रयामाहात्म्य' नाम्नि, श्रीगोवर्धनमाहात्म्ये मथुरा-माहात्म्ये श्रीवराहपुराणे। श्रीवराह उवाच— यथा दक्षिणदिग्विभागे संस्थापनकाले अभवत्, तत्र नगरे एकः वणिज् नाम्ना सुशीलः निवसति स्म। सः सदा स्वकुटुम्बपालने व्यग्रः आसीत्। क्रयविक्रये निमग्नः सः बहूनि वर्षाणि यापयामास। धर्मश्रवणे कदापि न प्रवृत्तः। आत्मनः जीविकायै सः नित्यं पापकर्माणि आचरति स्म। दानबुद्धिः तस्मिन् कदापि न जाताऽपि। धनसम्पन्नः सन् अपि, तेन पापात्मना किञ्चिदपि न दत्तम्। दीर्घकालात् अनन्तरं, सः गृहस्नेहेन बद्धचित्तः, कुटुम्बं विहाय मृत्युमुपागतः, प्रेतयोनिं प्राप। तत्र सः भूयो भूयो अन्नपिपासया पीडितः मरुभूमिम् प्रविष्टः। कदाचित् दैवयोगात् तत्र काफिलः आगतः। काफिलस्य गच्छतः सः वणिज् वृक्षस्य अधः आश्रयम् अगच्छत्। तदा सः दीर्घदंष्ट्रः, विकृतवदनः, ह्रस्वबाहुः, भयङ्करः भूत्वा तत्र स्थितः। ततश्च दीर्घकालात्, दैवयोगेन, सः प्रेतः दूरात् तम् अपश्यत्, महतीं प्रीतिं च जगाम। सः चिन्तयामास— "अद्य त्वं मम आहारः भविष्यसि; क्व गन्तुम् इच्छसि?" इत्युक्त्वा, तं निर्गच्छन्तं गृहित्वा, प्रेतः तं वणिजम् इदं वचनम् उवाच— "त्वदीयं मांसं खादिष्यामि, रक्तं च पिबामि।