गायायां वा ज्येष्ठपुष्करे हविर्दानात् यद् फलम् लभ्यते, तथैव विष्रान्तौ, गोविन्दे, हरेः स्थाने च तद् एव फलम् प्राप्यते। प्रातःकाले विष्रान्तौ मम तेजः सदा वर्तते, केशवस्थले चतुर्थभागे दिवसस्य मम तेजः सन्निहितम् अस्ति। एषा विद्या, हे देवि, प्राचीनैव; मम पिता सदा धर्मात्मा। एवं श्रीमद्वराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये कपिलवराहमाहात्म्यनामकः त्रयोदशाधिकशतषष्ठितमोऽध्यायः समाप्तः। अथानन्तरं अन्नकूटस्य प्रदक्षिणामाहात्म्यम् उच्यते। तत्र गोवर्धननाम स्थानम् अस्ति, यत् प्रापितुम् अतीव दुष्करम्। तत्र सरः विद्यते, हे भाग्यवती, वृक्षैः लताभिः गुच्छैश्च पूर्णम्। तस्य पूर्वदिशि इन्द्रसरोऽस्ति, दक्षिणे यमतीर्थम्। तत्र अहम् इच्छया क्रीडिष्यामि, तेषु निवसन्। यः तत्र गच्छति, स इन्द्रलोकमुपैत्यद्वन्द्वः, तत्र सुखम् अनुभवन्ति। यमस्यालयम् आगत्य, कृतार्थः सन्दृढसंकल्पः स्यात्; तत्र वरुणतीर्थम् प्राप्त्वा स्नातव्यम्। ततो वरुणालयं गत्वा सर्वपापैः विमुच्यते। वरुणलोकात् निर्गत्य, स मम लोकं गच्छति। अथवा, अत्र एव प्राणान् त्यक्त्वा, मम एव लोकं प्राप्नोति। तत्र पुनरागमनं नास्ति, हे देवी; सत्यम् एतत् तुभ्यं वदामि। अन्नकूटस्य प्रदक्षिणां कृत्वा, कः शोकः पुनः स्यात्? तत्र पिण्डदानं कृत्वा पितॄन् प्रति, राजसूययज्ञस्य फलं प्राप्यते। तत् फलम् तत्रैव लभ्यते; अत्र अन्यत् विचारणीयम् नास्ति। नूनम् राजसूयाश्वमेधयोः फलं तत्र लभ्यते। पृथिव्युवाच— तस्य सामर्थ्यं गुणं माहात्म्यं च वक्तुम् अर्हसि। श्रीवराह उवाच— गोवर्धने उपोष्य, तत्रैव प्रदक्षिणा कार्य्या। प्रातःकाले मानसगङ्गायां स्नात्वा, सूर्ये उदिते, ततः पुण्डरीकं गत्वा नियमानुसारं तडागे स्नातव्यम्। सर्वपापविनिर्मुक्तः सः हरिलोकं प्राप्नोति। तत्र स्नानं पितृपूजनं च कृत्वा, फलम् आप्नोति। तत्र संकर्षणाख्यं तीर्थं बलभद्रेण रक्षितम् अस्ति। तत्र स्नानात् शीघ्रं फलम् प्राप्यते; अत्र संशयः न कर्तव्यः। तत्र देवपूजनस्य निमित्तम् इन्द्रयागः कृष्णेन विघटितः। सन्तोषजनकानि कर्माणि कृत्वा, सः इन्द्रेण साक्षात् संवादम् अकरोत्। तदा महागिरिः गवां रक्षायै धृतः। तत्र देवाः, देव्यः, गावः, मुनयः च सन्निहिताः आसन्। तत्र हवनं कृत्वा शतयज्ञस्य फलं लभ्यते। स्नानं कृत्वा, पितृपूजनं च सम्यक्, ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तत्र स्नानदर्शनमात्रेण वाजपेयस्य फलं लभ्यते। तडागे स्नात्वा, पितृभ्यः तर्पणं कृत्वा, कृतकृत्यः स्वर्गं याति। यत्र अरिष्टेन सह महायुद्धं जातम्। कोपात् पदाघातेन पवित्रं तीर्थं भूमौ स्थापितम्। तत्र स्नात्वा, श्रीकृष्णः कदाचित् बलीयांसं दानवरूपं वृषभं हतः। स वृषभो मया हतः, अयं च अरिष्टः पापात्मा। तत्रैव तस्य नाम्ना तडागः निर्मितः, समीपे तीर्थं च प्रतिष्ठितम्।