सर्वेभ्यः नमः। इदानीं अहं उक्तान् श्लोकान् एकरूपेण, भावपूर्णया संस्कृतगद्या, प्रवर्तयामि। कपिलरूपेण कूर्मावतारं धारयन्तं नारायणं प्रणम्य, भक्त्या नमस्कृत्य च, रावणः दैवसंनिधौ स्थितः सन् अतिशयविनयेन प्रोवाच— "भो भगवन्, त्वां द्रष्टुं न शक्नोमि, न च किञ्चित् पृच्छितुं समर्थः। त्वमेव मयि सदा अनुग्रहं कुरु, यः अहं भक्त्या नतमस्ति।" तदा जनार्दनः, लोकानां प्रभुः, सौम्यरूपं धारयन् अवतीर्णः। तं दृष्ट्वा पुनः रावणः उवाच— "भगवन्, त्वं लघुरूपधारी; अहं त्वां उद्धर्तुं न समर्थः। त्वां लङ्कापुर्यां अनुत्तमायां नेतुम् इच्छामि।" एवं कपिलस्य वचनं श्रुत्वा श्रीवराहः उक्तवान्। तदनन्तरं रावणः प्राह— "भगवन्, त्वां दृष्ट्वा मयि अचला भक्तिर्जाता।" तस्य भक्त्या देहः लघुत्वं गतः। ततः सः स्वगृहे स्थापयित्वा कपिलरूपिणं भगवन्तं लङ्कां निनाय। कालान्तरे, रामः अयोध्याधिपः, राक्षसानां श्रेष्ठं रावणं हत्वा, विभीषणं लङ्कायाः अधिपतित्वेऽभिषेचयत्। श्रीरामः उवाच— "इन्द्रलोकात् प्राप्तं यं राक्षसं, तं दैवतं मम दत्त्वा।" सः प्रतिदिनं वराहरूपिणं देवमपूजयत्। ततः कपिलं दिव्यरूपिणं तस्मै न्यवेदयत्। अयोध्यायां स्थाप्य, तं तदा पूजयामास। पुनः, लवणस्य वधाय शत्रुघ्नं प्रेषयामास। सः चतुरङ्गबलसमेतः मथुरां प्रति प्रस्थितः। तत्र लवणं हत्वा, मथुरापुरं प्रविष्टः। तत्र षट् षड् विंशतिसहस्राणि वेदवेदाङ्गपारगानां ब्राह्मणानां सन्न्यासः। यदा एकः ब्राह्मणः भोज्यते, तदा कोट्यां भोज्यते इति समं भवति। लवणवधं श्रुत्वा राघवः एवं वचनं प्राह। ततः राघवस्य वचनं श्रुत्वा शत्रुघ्नः उवाच— "यदि त्वं वरदः असि, तर्हि एतं दैवतं मम ददातु।" तदा रामः— "शत्रुघ्न, एषः वराहरूपधारी दिव्यः देवः, त्वया स्वीक्रियताम्।" इति उक्त्वा, "मथुरावासिनः धन्याः ये सदा कपिलं पश्यन्ति।" शत्रुघ्नः अभिषिक्तः सर्वपापं नाशयति, सः एव सर्वपापं विनाशयति, मोक्षं च ददाति। दैवतं गृहीत्वा, शत्रुघ्नः मथुरां प्रति जगाम। तत्र मध्ये, राघवेण स्थाप्य, तं पूजयामास। यः फलं गया इत्यादिषु पिण्डदानात् लभ्यते, तद्वत् विष्रान्तौ, गोविन्दे, हरौ च लभ्यते। प्रातःकाले मम प्रभा विष्रान्तौ, केशवे चतुर्थभागे स्थिताऽस्ति। एषा विद्या प्राचीना, भगवति, मम पिताऽपि सदा धर्मात्मा। एवं श्रीमद्वराहपुराणे, मथुरामाहात्म्ये, कपिलवराहमाहात्म्यनामकं षट् षष्ट्यधिकशततमं त्रिशततमं च अध्यायः समाप्तः। इदानीं, अन्नकूटस्य प्रदक्षिणायाः माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि। गोवर्धननाम एकं स्थानं, सुलभं न प्राप्यते। तत्र सरोवरं, वृक्षलतागुल्मयुतं, विराजते। पूर्वे इन्द्रसरोवरम्, दक्षिणे यमतीर्थं च अस्ति। अहं तत्र, भग्यवति, स्वेच्छया क्रीडिष्यामि, तत्र वसन्। सः इन्द्रलोकस्य सुखं लभते, सर्वद्वन्द्वविवर्जितः भवति। एवं कथा प्रवहति, श्रीकपिलवराहस्य माहात्म्यं च मथुरायाः गौरवम् अपि प्रकाशते।