एषा मूर्तिः पावनी दिव्या तेजोमयी च दिव्यरूपधारिणी अभवत्। सा शुभा वाराह्याः प्रतिमा तस्य मनसा निर्मिता। तदा कपिलो नाम महर्षिः, सुरश्रेष्ठ इन्द्रेण पूजितः। इन्द्रः तस्याः सौम्यायाः वरप्राप्तौ परमं हर्षं प्राप्नोत्। तस्मात् स इन्द्रः परमं दिव्यं ज्ञानं प्राप्य अतीव प्रसन्नः अभवत्। ततः बलवान् सः इन्द्रलोकं गत्वा स्वर्गविजये प्रवृत्तः। तत्र रावणेन देवाः पराजिताः, महाबलवान् इन्द्रः अपि तेन विजितः। रावणः तत्र रत्नमण्डितगृहं प्रविशत्। हे देवि, स राक्षसः रावणः तेन मोहितः अभवत्। तत्र दामोदरः हृषीकेशः हिरण्याक्षवधायिनं भगवन्तं सस्मार। नमो नमः कूर्मरूपाय नारायणाय। पुण्यात्मन्, त्वां द्रष्टुं न शक्नोमि, न च किमपि पृच्छितुं समर्थः। सदा त्वत्कृपां मयि दत्तां कुरु, भक्तिनम्रस्य मम। तदा जनार्दनः लोकनाथः सौम्यरूपं धारयामास। भगवन्तं लघुशरीरिणं दृष्ट्वा रावणः उवाच— "भगवन्, त्वां उत्थातुं न शक्नोमि। त्वां लङ्कापुरीं नेतुमिच्छामि।" श्रीवराह उवाच— "कपिलस्य वचः श्रुत्वा रावणः भाषितवान्— त्वां दृष्ट्वा मयि अचला भक्तिर्जाता।" तस्य भक्त्या सः लघुरूपधारी अभवत्। तं स्वगृहं स्थाप्य रावणः लङ्कां नीतवान्। ततः रामः, अयोध्यापतिः, राक्षसेश्वरं रावणं हत्वा, विभीषणं लङ्कायाः राज्ञं अभिषेचयामास। श्रीरामः उवाच— "योऽयं इन्द्रलोकात् आगतः राक्षसः, तं देवतां मम ददातु।" अहं वाराहरूपिणं देवमेकाग्रचित्तः प्रतिदिनं पूजये। ततः कपिलं दिव्यरूपिणं तस्मै अर्पयामास। अयोध्यायां स्थाप्य, तं तदा पूजयामास। ततः लवणवधाय शत्रुघ्नं प्रेषयामास। सः चतुरङ्गबलसमेतः मथुरां प्रति प्रस्थितः। लवणं हत्वा, शत्रुघ्नः मथुरानगरीं प्रविष्टः। तत्र षट् चत्वारिंशद् सहस्राणि वेदवेदाङ्गविदां ब्राह्मणानां सन्ति। एकस्य ब्राह्मणस्य तर्पणेन कोटिब्राह्मणतर्पणं भवति। लवणवधं श्रुत्वा, राघवः वचनं जगाद। तस्य वचनं श्रुत्वा, शत्रुघ्नः उवाच— "यदि त्वं वरदः असि, मम देवतां ददातु।" रामः उवाच— "शत्रुघ्न, दिव्यं वाराहरूपिणं देवतां गृहाण। धन्याः मथुरावासिनः ये सदा कपिलं पश्यन्ति।" शत्रुघ्नः अभिषिक्तः सर्वपापविनाशकः अभवत्। सः पापं नाशयति, मोक्षं च ददाति। देवतां गृहीत्वा शत्रुघ्नः मथुरानगरीं गच्छति। तत्र मध्यभागे राघवेण सः स्थाप्य पूजितः।